Συνολική διευθέτηση του ελληνικού ζητήματος ώστε η οικονομία της χώρας να βρει κάποιο δρόμο ανάκαμψης δεν υπήρξε.
Για να συμβεί κάτι τέτοιο, έπρεπε να λυθεί το ζήτημα του χρέους. Να καταστεί δηλαδή αυτό βιώσιμο. Κάτι τέτοιο δεν έγινε ακόμη.
Ευθύς εξαρχής οι Ευρωπαίοι δανειστές είχαν αποκλείσει οποιοδήποτε «κούρεμα», αλλά ήταν ανοιxτοί στη συζήτηση για την αναδιάρθρωσή του (με κάποιο τρόπο), που επί της ουσίας δεν σημαίνει τίποτα περισσότερο από μια επιμήκυνση των ελληνικών ομολόγων.
Η επιμονή του ΔΝΤ (σε διαφορετική γραμμή) σε ένα γενναίο κούρεμα του χρέους αποδεικνύεται πως περισσότερη σημασία είχε για το ίδιο το Ταμείο, στις εσωτερικές έριδες μεταξύ των δανειστών, παρά για την Ελλάδα.
Σήμερα, όπως προκύπτει και από το ρεπορτάζ της «Εφ.Συν.», σύσσωμο το κουαρτέτο επεξεργάζεται σχέδιο βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους που περιλαμβάνει την επιμήκυνσή του αλλά όχι και τη μείωση των επιτοκίων.
Βραχυπρόθεσμα αυτό μπορεί να βοηθάει την όποια ελληνική κυβέρνηση στην εξοικονόμηση πόρων καθώς το «τέρας» του χρέους θα απαιτεί λιγότερα κεφάλαια για την εξυπηρέτησή του ανά έτος, αλλά μακροπρόθεσμα το χρέος που θα πληρωθεί γίνεται μεγαλύτερο.
Με άλλα λόγια, η λύση που προετοιμάζεται θα πληρωθεί ακριβά και σε βάθος χρόνου επηρεάζοντας τη ζωή πολλών γενεών Ελλήνων.
Για να ανοίξει το ζήτημα των διαπραγματεύσεων για το χρέος, θα πρέπει να κλείσει η αξιολόγηση. Αλλά κι αυτό φαίνεται πως θα κοστίσει ακριβά.
Οι επονομαζόμενοι θεσμοί ζητούν μεγάλες περικοπές, 25% με 30% στις κύριες και τις επικουρικές συντάξεις, για να κλείσει το ασφαλιστικό. Ζητούν «τυφώνα» μεταρρυθμίσεων στο πλαίσιο της αναμόρφωσης του φορολογικού συστήματος.
Εκτιμούν επίσης ότι θα υπάρξει μια «τρύπα» στο δημοσιονομικό για το 2015- 2016, που πρέπει να κλείσει με νέα μέτρα και που το ύψος της υπολογίζεται από 900 εκατ. ώς 1,8 δισ. ευρώ.
Προφανώς ανάλογο θα είναι και το ύψος των μέτρων, αν και ο Π. Τόμσεν του ΔΝΤ εκτιμά ότι τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν ώς το 2018 φτάνουν τα 9 δισ. ευρώ.
Η κυβέρνηση ανησυχεί καθώς βρίσκεται στις συμπληγάδες των διαφορετικών επιδιώξεων των δανειστών, που είναι βέβαιο ότι δυσκολεύουν έτι περισσότερο τη διαπραγμάτευση.
