Πιο πολλή δουλειά για τους εργαζομένους, λιγότερα δικαιώματα, μικρότερες αμοιβές – όλα φυσικά στο όνομα της «ανάκαμψης» και της ανταγωνιστικότητας: το… ιερό τρίπτυχο-τυφλοσούρτης των απανταχού νεοφιλελεύθερων πολιτικών και φυσικά των αφεντικών, τους οποίους πρωτίστως ευνοεί, από τον καιρό της Θάτσερ και του Ρίγκαν, ήρθε όπως φαίνεται η ώρα να εφαρμοστεί και στη Φινλανδία, χάρη στις άοκνες προσπάθειες του βαθύπλουτου δεξιού πρωθυπουργού της χώρας, Γιούχα Σίπιλα.
Χτες, το διοικητικό συμβούλιο της συνομοσπονδίας SKA, της φινλανδικής «ΓΣΕΕ», συνεδρίασε στο Ελσίνκι και υπερψήφισε κατά πλειοψηφία την υπογραφή του προσχεδίου μιας νέας «εθνικής εργασιακής συμφωνίας», βάσει της οποίας αυξάνεται ελαφρά το ωράριο όλων των εργαζομένων, περικόπτονται τα επιδόματα διακοπών των δημοσίων υπαλλήλων και αυξάνεται ο φόρος μισθωτής εργασίας, ενώ συμφωνείται και το «πάγωμα» των μισθών για το επόμενο έτος.
Πρακτικά, η δέσμη αυτή των αντεργατικών «αυξομειώσεων» εκτιμάται ότι θα μειώσει το κόστος εργασίας στη Φινλανδία κατά περίπου 4% έως το 2019 -ελαφρώς λιγότερο από το 5% που ζήτησε ο πρωθυπουργός Σίπιλα- και θα δημιουργήσει 35.000 νέες θέσεις εργασίας έως το 2020.
Για τα συνδικάτα, πάντως, το deal χαρακτηρίζεται «δραματικό», καθώς είναι η πρώτη φορά που μια συμφωνία θα είναι αρνητική για τα μέλη τους, όπως παραδέχτηκε στο Bloomberg ο επικεφαλής του SΚΑ, Λάουρι Λίλι.
«Είναι μια δύσκολη απόφαση για εμάς», σημείωσε, αλλά πρόσθεσε ότι το συνδικάτο θα στηρίξει το σχέδιο, επειδή «έτσι μπορούν να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας».
Από την άλλη πλευρά, των εργοδοτών, μόνο… σαμπάνιες δεν άνοιξαν: «Επί δεκαετίες, είχαμε μειώσει τον χρόνο εργασίας», δήλωσε ο Γίρι Χακαμίες, επικεφαλής της Συνομοσπονδίας Φινλανδικών Βιομηχανιών, προσθέτοντας ότι «τώρα αλλάξαμε κατεύθυνση».
Βέβαια, τίποτε δεν έχει «κλειδώσει»: ναι μεν επικύρωσαν χτες τη συμφωνία 14 συνδικάτα-μέλη της SKA, που αντιπροσωπεύουν περίπου το 60% των Φινλανδών εργαζομένων, αλλά οι εκπρόσωποι του υπόλοιπου 40% το απορρίπτουν κατηγορηματικά και δεν αποκλείεται να προχωρήσουν μονομερώς σε κινητοποιήσεις, αν θεωρήσουν ότι η SKA τους «πούλησε».
Τα συνδικάτα ζητούν άλλωστε ως «αντίδωρο» για την υπογραφή τους φοροαπαλλαγές ύψους 1 δισ. ετησίως, ώστε να προστατεύσουν κάπως την αγοραστική δύναμη των μελών τους, αλλά ο Σίπιλα με τον υπουργό Οικονομίας του -τον γνωστό μας, σκληρό νεοφιλελεύθερο Ολι Ρεν- έχουν έως τώρα απορρίψει κάθε σχετική συζήτηση, προφασιζόμενοι την ανάγκη διατήρησης του δημόσιου ελλείμματος κάτω από το φράγμα του 3% επί του ΑΕΠ (σήμερα είναι περίπου στο 2,8%).
Για την ακρίβεια, ξεκαθάρισαν πως δεν πρόκειται να συζητήσουν καμιά μείωση φόρων, αν τα συνδικάτα δεν δεχτούν περαιτέρω ελαστικοποίηση των εργασιακών κανόνων ανάλογα με τις ανάγκες της εξαγωγικής βιομηχανίας.
Το βέβαιο είναι πως η κυβέρνηση, τα συνδικάτα και οι εργοδότες έχουν θέσει ως ύστατο χρονικό όριο για να «καθαρογράψουν» τη συμφωνία τον Ιούνιο, με βάση την προκαταρκτική συμφωνία. Ως τότε, όμως, απομένουν τρεις μήνες όπου όλα μπορεί να συμβούν.
Η ανταγωνιστικότητα της αξιοζήλευτης πριν από μερικά χρόνια φινλανδικής οικονομίας έχει πληγεί ανεπανόρθωτα από το «σκληρό» ευρώ, αλλά και από την υπερβολική εξάρτηση από συγκεκριμένους κλάδους που σήμερα συρρικνώνονται δραματικά, όπως η χαρτοβιομηχανία και η κινητή τηλεφωνία (διάβαζε: Nokia).
Και, ως συνήθως, ο κερδισμένος από αυτή την κάμψη είναι η Γερμανία, αφού, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, το «κενό ανταγωνιστικότητας» που χωρίζει τα δύο κράτη αυξήθηκε κατά τουλάχιστον 15% υπέρ της γερμανικής «ατμομηχανής».
Αξίζει να σημειωθεί ότι η γειτονική Σουηδία, που αντιμετώπιζε ανάλογα προβλήματα, εκμεταλλεύτηκε το γεγονός ότι παραμένει εκτός ευρώ, μηδενίζοντας τα επιτόκια δανεισμού (στην πραγματικότητα τα επιτόκιά της είναι πλέον αρνητικά!) και υποτιμώντας στην πράξη την κορόνα, ενισχύοντας έτσι τις εξαγωγές της χωρίς να βάλει (ακόμη τουλάχιστον) χοντρό χέρι στις τσέπες των εργαζομένων της…
