Κυβέρνηση Λιβύης εκτός Λιβύης

Σπέρνεις ανέμους, θερίζεις θύελλες. Κοινότοπο, αλλά τσεκαρισμένο! Η Ιστορία το βεβαιώνει κάθε τόσο. Το βεβαιώνουν και οι δυνατοί, που γράφουν την Ιστορία στα παλιά τους τα παπούτσια, και σπέρνουν ανέμους για να θερίζουν θύελλες. Προστατευμένοι όμως! Ανεμοι και θύελλες θερίζουν άλλους∙ τους πολλούς, που είναι έρμαια, αθύρματα στις πολιτικές των δυνατών.

«Η κατάρα του πετρελαίου» θα μπορούσε να επιγράφεται το σημερινό χρονογράφημα. Χώρα νομαδική η Λιβύη π.π. (προ πετρελαίου), τέταρτη σε έκταση στην Αφρική, 90% έρημος, 6,2 εκατ. κάτοικοι, το 1,7 στην πρωτεύουσα, την Τρίπολη, κατεχόμενη από την Ιταλία έως τον Δεύτερο Πόλεμο. Μ.π. (μετά τον πόλεμο και μετά το πετρέλαιο, πιθανόν εξ αιτίας του πετρελαίου…) έγινε «ανεξάρτητο βασίλειο» υπό τον Ιντρίς, που τον ανέτρεψαν, το 1969 (ενώ παραθέριζε στα… ημέτερα Καμένα Βούρλα), νεαροί αξιωματικοί με επικεφαλής τον Καντάφι.

Ο Καντάφι, αφού ηγεμόνευσε επί 42 έτη και έβαλε μια κάποια (αραβικού/μουσουλμανικού τύπου…) τάξη στο (φυλετικό/ληστρικό) χάος της χώρας, ανετράπη το 2011, σ’ αυτό το, τις οίδε, «κύμα» που το είπανε «Αραβική άνοιξη» (που, αντικειμενικά, ήταν η μεγαλύτερη ανατροπή ισορροπιών που σημειώθηκε στη Βόρεια Αφρική μετά τους…

Καρχηδονιακούς πολέμους, μόνο που τώρα επεκτάθηκε και στη… νοτιοδυτική Ασία), πεσών επί των… πετρελαίων, με τρόπο που μπορεί να θεωρηθεί… μοντέλο βαρβαρότητας και απανθρωπιάς!

Και τώρα, πέντε χρόνια μετά, αφού στη Λιβύη αποκαταστάθηκε η αταξία και το χάος, έγινε το έλα να δεις, αυτοί που σπείρανε ανέμους πήρανε τα μπογαλάκια τους και άφησαν τους Λίβυους να βγάλουν μοναχοί τους τα μάτια τους…

Τώρα («Εφ. Συν.» 20/1) οι δύο (από τις πολλές…) φατρίες που επικράτησαν (προς ώρας∙ εκεί ποτέ δεν ξέρεις!) προσπαθούν, λέει, να στήσουν… κυβέρνηση «συναινετική» (!) στην… Τυνησία! Μετά απορούμε, πόθεν τα εκατομμύρια πρόσφυγες και μετανάστες. Θερίζουμε θύελλες, γιατί οι παλιοκερατάδες ανοίγουνε τον ασκό του Αιόλου…