Η ουτοπία αναβιώνει

Σωστό πατιρντί συντελείται νυχθημερόν απ’ άκρου εις άκρον της χώρας. Κρατώντας σθεναρά το τιμόνι, έναν ολόκληρο χρόνο τώρα, η πρωτοδεύτερη φορά Αριστερά οδηγεί το υπερωκεάνιο σε αχαρτογράφητα, αλλά γαλήνια, νερά. Πρωτόγνωρες, απείρου κάλλους εικόνες εκτυλίσσονται μπροστά μας και δίπλα μας. Βιώνουμε μια πραγματική επανάσταση σε άπαντες τους τομείς του ιδιωτικού και δημόσιου βίου με κοινό παρονομαστή τον σουρεαλισμό.

Υπερβατικοί γεωργοί εγκαταλείπουν εσπευσμένα τους αγρούς, προκειμένου να αποβιβαστούν πέριξ της πλατείας Συντάγματος, οργώνοντας με τρακτέρ ή έστω με τσάπες τις οδούς και τα πεζοδρόμια της πρωτεύουσας. (Αφιερωμένη εξαιρετικά η φράση στον Γιώργο, τον εξ ευωνύμων μου, όστις ηδονίζεται με τον συνειρμό). Προτίθενται να κοσμήσουν με πρότυπες καλλιέργειες το κέντρο των Αθηνών εις ένδειξιν ευγνωμοσύνης για το φορολογικό και ασφαλιστικό σύστημα, το οποίο προωθεί για χατίρι τους το Μαξίμου και παραπέμπει ευθέως στην αταξική κοινωνία.

Νταλαβερίζονται με λιπάσματα, σπόρους και πετρέλαια, την τιμή των οποίων η κυβερνώσα Αριστερά αυξάνει στο έπακρον. Ταυτοχρόνως για κάθε εκατό ευρώ που θα εισπράττουν, θα καταβάλλουν τα ενενήντα πέντε σε εισφορές. Οντας οι τσέπες τους πανί με πανί, δεν μπορεί, εκόντες άκοντες οι αγρότες θα στραφούν προς την ανταλλακτική οικονομία. Θα αναβιώσουν έτσι οι «Ικαρίες» του Ετιέν Καμπέ.

Ο εν λόγω Γάλλος ουτοπικός σοσιαλιστής δημοσίευσε στα 1840 το πόνημα της ζωής του με τον τίτλο «Ταξίδι στην Ικαρία». Αγνοούσε πιθανότατα την ύπαρξη της μικράς νήσου, ανήκουσας ακόμη στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Τον ενέπνευσε ωστόσο ο μύθος του Ικαρου, το αβέβαιο πέταγμα του οποίου έδωσε τροφή στην καλπάζουσα φαντασία του, ώστε να το ταυτίσει με την κοινωνία που οραματίστηκε.

Ρηξικέλευθος και ριζοσπάστης, ίδρυσε αργότερα στο Τέξας των ΗΠΑ την ιδανική ικαριακή κοινότητα, θεμελιωμένη στην αρχή «ο καθένας προσφέρει σύμφωνα με τις δυνατότητές του και απολαμβάνει τα κοινά αγαθά ανάλογα με τις ανάγκες του», στην οποία ασφαλώς δεν κυκλοφορούσε χρήμα, απαράλλαχτα με τη σημερινή Ψωραλέξαινα κοπής Τζίφρα.

Αναυδοι ακούσαμε προχθές δύο μέλη του υπουργικού συμβουλίου να προαναγγέλλουν το κλείσιμο των συνόρων μας. Τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. δεν φοβούνται φυσικά τα καραβάνια των προσφύγων, που υποδέχονται δαφνοστεφανωμένους στις πόλεις τους, φροντίζοντας μάλιστα να τους ξαλαφρώνουν από περιττά βάρη, όπως φέρ’ ειπείν τα μπατάλικα τιμαλφή που κουβαλούν. Τους ανησυχεί η ιδέα μιας ενδεχόμενης εξαγωγής της ελληνικής επανάστασης, που θα ανατρέψει εκ βάθρων, μέσω της ηθικής υπεροχής της, τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές τους. Και τρέμει το φυλλοκάρδι τους.