Είδα τον επιπλοποιό της γειτονιάς με το κλειδί στο χέρι, έτοιμο ν’ ανοίξει το μαγαζί. «Καλημέρα Γιάννη». «Καλημέρα». «Πώς τα πας;». «Μακάρι να ’ξερα!». Αυτούσιος ο διάλογος, απείραχτος. Τετάρτη πρωί.
Ακριβώς την ώρα που ο πρωθυπουργός μιλούσε στο υπουργικό συμβούλιο και: Προσκαλούσε, ακόμα μία φορά, τους αγρότες να προσέλθουν στο τραπέζι του διαλόγου λέγοντας πως υπάρχουν σημαντικές δυνατότητες βελτιώσεων (στο ασφαλιστικό).
Χαρακτήριζε την ασφαλιστική μεταρρύθμιση υποχρέωση απέναντι στις επόμενες γενιές. Κατηγορούσε την αξιωματική αντιπολίτευση για ρεσιτάλ ανευθυνότητας.
Αναφερόταν στη διαπραγμάτευση: στόχος η έγκαιρη ολοκλήρωση της αξιολόγησης, χωρίς κωλυσιεργίες από τους δανειστές. Στο μεταναστευτικό/προσφυγικό: εκπλήρωση δεσμεύσεων για λειτουργία κέντρων καταγραφής/φιλοξενίας (τα hotspots) έως την άλλη εβδομάδα.
Στις περιβόητες τέσσερις άδειες τηλεοπτικών σταθμών: πρόβλημα που θα το λύσει η κυβέρνηση (μονομερώς υποθέτω…) αφού «τα έχωσε» στην αντιπολίτευση που απέτυχε η συγκρότηση του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης.
Ολα βαίνουν καλώς (κατά το κατά δύναμιν∙ αυτά μπορούμε, υπάρχουν αντικειμενικοί περιορισμοί και δεσμεύσεις) για τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση, κάπου ο Γιάννης δεν μπορεί, κάπου ο… πονεί, κάτι οι δανειστές, κάτι η αντιπολίτευση, τ’ είχες Γιάννη, τ’ είχα πάντα, ε, δεν είναι και κάθε μέρα τ’ Αγιαννιού, φτάνει κάποτε και η εορτή των Αγίων Αναργύρων…
Με δυο λόγια, όπως ο Γιάννης ο επιπλοποιός… μακάρι να ’ξεραν κι αυτοί (στην κυβέρνηση) πού πάν’ τα τέσσερα. Μακάρι να ’ξεραν και στην αντιπολίτευση. Μακάρι να ξέραμε κι εμείς τι μας ξημερώνει αύριο.
Διότι, άμα πιάσεις από την κυβέρνηση και φτάσεις μέχρι την αντιπολίτευση και τα μπλόκα των αγροτών και διαβάσεις από δηλώσεις μέχρι αγωνιστικές διακηρύξεις, να μου τρυπήσεις τη μύτη, αν από τόσα λεμόνια βγάλεις δυο κουταλιές ζουμί.
Νομίζω ότι το «μακάρι να ’ξερα» ως… βεβαιότης αντιπροσωπεύει, όσο τίποτα, το αβέβαιον των ημερών μας. Σκέψου, μόνο, να σου το έλεγε χαρτορίχτρα…
