Δι-ορισμένοι

Η ελπίδα αποδεικνύεται αφιλότιμη και πλανεύτρα. Σαν πολύφερνη νύφη φλερτάρει με τους πάντες, χαμογελά σε πολλούς, δικαιώνει ελάχιστους και δίνεται σε έναν. Ο νικητής τα παίρνει όλα: ΣΥΡΙΖΑ, διόριζα, βράσε όρυζα μ’ άλλα λόγια. Το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα Δεξιάς και ΠΑΣΟΚ μοίραζε τόσα χρόνια τις περιζήτητες θέσεις, δίπλα στους υπουργούς, στα δικά του παιδιά. Η Αριστερά όμως άλλαξε το τοπίο εκ βάθρων. Μπορεί να συνομολόγησε Μνημόνια και η ίδια να βουλιάζει νυχθημερόν ώς τον λαιμό στα σκατά για να σώσει τη χώρα, δεν παύει μολαταύτα ούτε δευτερόλεπτο να διατηρεί το ηθικό πλεονέκτημα.

Θαρραλέα και συνετά διαπιστεύει στα κρίσιμα πόστα και τους γονείς και τ’ αδέλφια, ακόμα και τις φιλενάδες των επιτελών της. Τούτος ο επαναστατικός πλουραλισμός συνιστά την ειδοποιό διαφορά με το σάπιο κατεστημένο, κακεντρεχείς εκπρόσωποι του οποίου βάλλουν αδίκως εναντίον του Ιάσονα Σχινά – Παπαδόπουλου. Πού έσφαλε δηλαδή το παλικάρι; Δέχτηκε να τεθεί επικεφαλής της Νεολαίας του κυβερνώντος κόμματος σε περίοδο κατά την οποία η συντριπτική πλειονότης των μελών της δραπέτευε από τις τάξεις της εξαιτίας του θανάσιμου εναγκαλισμού με τους δανειστές. Να μην ανταμειφθεί με το κατιτίς του;

Ιδιαιτέρως μετρημένος και ολιγαρκής άλλωστε, τοποθέτησε μετακλητούς στα υπουργεία μόνο τους Σχινάδες, επώνυμον ευάριθμον, που δεν συναντάται συχνά. Αν έβαζε και το μέγα πλήθος των Παπαδόπουλων, τότε δικαίως να τον ψέξει κανείς. Κακώς δεν το σκέφτηκε. Ενδεχομένως δεν επαρκούσαν οι θέσεις. Στην περίπτωση όμως που κατάφερνε να τους στριμώξει τσάτρα πάτρα σε κάνα γραφειάκι, θα μειώνονταν αυθωρεί οι δείκτες της ανεργίας σε μονοψήφιο ποσοστό, παρεμφερές με το διαφαινόμενο της Κουμουνδούρου στις επόμενες εκλογές, κατά τα μυαλά που κουβαλά το προσωπικό της.

Καλά τους τα ‘ψαλε πάντως ο νεαρός. Ν’ αγιάσει ο στόμας του! Θαύμασα την απάντηση με την οποία κατακεραύνωσε τους νεοφιλελεύθερους επικριτές του. Για ποιον τον πέρασαν άραγε; Μήπως νόμισαν πως το σόι του, με βαρέα ένσημα και περγαμηνές στην Αριστερά, περίμενε απ’ τον Τσίπρα να βολευτεί σε καμιά δουλίτσα; Οποία θρασύτης! Ο προπάππος του είχε διοριστεί δικαστής του ΕΑΜ, ο παππούς του αντάρτης του Δημοκρατικού Στρατού κι η γιαγιά του στην ΕΠΟΝ του χωριού της.

Ηταν κι εκείνος ο θείος-παππούς Θοδωρής, εξόριστος με δυσμενή στη Μακρόνησο. Πώς τολμά να τον εγκαλεί ο κίτρινος Τύπος; Σε απόλυτη σύγχυση ο δόλιος, θαρρεί πως οι προγονικές δάφνες αρκούν για να μένει εσαεί στο απυρόβλητο η Αριστερά. Δεν υποψιάζεται καν πως η όποια ηθική υπεροχή της πρέπει να επιβεβαιώνεται κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή. Ευθυγραμμισμένος με τον τρόπο άσκησης της εξουσίας από το κόμμα του, ξεχειλίζει από αλαζονεία. Μ’ όποιον δάσκαλο καθίσεις…