Προβληματισμός, αλλά και παρηγοριά, από τα αποτελέσματα του δεύτερου γύρου των περιφερειακών εκλογών στη Γαλλία, μετά τη… λεπενική ψυχρολουσία της περασμένης Κυριακής. Να μνημονεύσω μια παροιμία αγαπητή στον αξέχαστο φίλο Πέτρο Γαβαλά: «Ο Χριστός κι αν εμπατίρισε, κάνει για πεντέξι αγίους!». Η Γαλλία εξακολουθεί να δείχνει ακόμα δρόμους: τι να διαλέγουμε και τι να απορρίπτουμε στην ανάγκη. Παραμένει, ό,τι και να λέμε, η πιο πολιτική χώρα στον κόσμο.
Κατόρθωσε, έστω για την ώρα, σύμφωνα με τον πρωθυπουργό Μανουέλ Βαλς («Ο κίνδυνος της Ακροδεξιάς δεν έχει εξαλειφθεί, απέχουμε πολύ από αυτό»), αλλά και τις, γενικά, συγκρατημένες δηλώσεις των ηγετών Αριστεράς και Δεξιάς, να υπερβεί το δυσμενές για τη δημοκρατία εκλογικό αποτέλεσμα της περασμένης Κυριακής, ελάχιστες μέρες μετά το, αφάνταστα ευνοϊκό για τις δυνάμεις του υπερσυντηρητισμού της… άπω Δεξιάς, μακελειό στο Παρίσι. Το Εθνικό Μέτωπο των Λεπέν (κύρη, κόρης, ανιψιάς…) δεν κέρδισε ούτε μία περιφέρεια!
Είναι και αυτό κάτι. Μία, ελάχιστη έστω, ένδειξη ότι στην Ευρώπη κάποιοι δεν έχουν πάρει ακόμα διαζύγιο με τη λογική. Γιατί η δημοκρατία, παρά τις όποιες, σοβαρές ή νηπιώδεις, αντιρρήσεις, παραμένει πάντα ο πιο λογικός τρόπος, ο πιο πολιτικός τρόπος διατήρησης και διαχείρισης μιας ανεκτής κοινωνικής συμβίωσης με διαφορές, από όσες η ανθρωπότητα έχει στη διάθεσή της.
Επί πλέον, δημοκρατία σημαίνει και παρακίνηση συμμετοχής στα κοινά: Η αποχή έπεσε κάτω από 42% (51% την περασμένη Κυριακή). Μάλιστα, στις τρεις κρίσιμες περιφέρειες, όπου την περασμένη Κυριακή προηγήθηκαν η Μαρίν Λεπέν, η… ανιψιά της και ο υπεύθυνος στρατηγικής του Εθνικού Μετώπου, το Δημοκρατικό Μέτωπο όχι μόνο κατίσχυσε του Εθνικού, αλλά… νίκησε και σε ποσοστά συμμετοχής! Να τα βλέπουμε και αυτά. Τα δείχνουν οι Γάλλοι∙ αρέσει-δεν αρέσει, οι πιο πολιτικά σκεπτόμενοι, αυτή την ώρα, πολίτες στον κόσμο. Καλό είναι να μαθαίνουμε…
