Αλίμονο αν η ευρωπαϊκή ηγεσία, η ηγεσία του δυτικού κόσμου, σαν αντίποινα στο πολλαπλό έγκλημα, θυσιάσει, εν ονόματι της ασφάλειας, πολιτικές, δημοκρατικές ελευθερίες.
Οσο δεν είναι ανεκτή η τρομοκρατία –μάλιστα στην πιο θεαματική, άρα πιο στυγνή, μορφή της, όπως εμφανίστηκε στο Παρίσι–, άλλο τόσο δεν μπορεί να είναι ανεκτή η άρση, ο περιορισμός της ανεκτικότητας, που είναι από τα θεμέλια των δυτικών κοινωνιών και του δυτικού πολιτικού πολιτισμού, χάριν των οποίων ο δυτικός ανθρωπισμός υπέστη εγκλήματα που μπροστά τους το έγκλημα στο Παρίσι ωχριά.
Η δημοκρατία και οι δημοκρατικές ελευθερίες δεν προστατεύονται από έκτακτα μέτρα που τις περιστέλλουν.
Οσο και αν ο λόγος που επιβάλλει τα έκτακτα μέτρα είναι, υπό μία έννοια, μοντέλο για έκτακτα μέτρα. Δεν προστατεύονται, αντιθέτως υπονομεύονται.
Πρώτον γιατί τα έκτακτα, τουλάχιστον στις ιστορικά συγκρίσιμες έως τώρα περιπτώσεις, έχουν γίνει μόνιμα.
Και δεύτερον, αρέσει-δεν αρέσει στους κρατούντες –σ’ αυτούς δηλαδή που επιβάλλουν τα έκτακτα μέτρα– δημοκρατικές ελευθερίες και έκτακτα μέτρα είναι έννοιες ασύμβατες.
Κάτι που μάλλον δεν τους αρέσει, για να μην κρύβουμε λόγια.
Στο βάθος την εχθρεύονται τη δημοκρατία με τις ελευθερίες της∙ τη θέλουν πιο καλουπωμένη, πιο στα μέτρα τους, στα μέτρα της εξουσίας.
Γιατί, αν δεν την εχθρεύονταν, πέρα από τις έρευνες και τις ανακρίσεις για τους δράστες του εγκλήματος, τους υποκινητές και το περιβάλλον τους που είναι απαραίτητες να γίνουν, θα έπρεπε (υπόθεση εργασίας κάνουμε…), οι αθώοι πολίτες που πάνω τους ασκήθηκε η αποτρόπαιη βία στο Παρίσι, να κληθούν να βγουν από τα σπίτια τους στις πλατείες.
Οχι να μας… περάσουν κάγκελα στα σπίτια! Ο παραλογισμός –βίας και αντι-βίας– ουδέποτε υπήρξε θεράπων του λόγου, είναι εκφυλισμός του λόγου.
Είδαμε πόσο τα σκληρά μέτρα μετά το έγκλημα της 11ης Σεπτεμβρίου στη Νέα Υόρκη… ευεργέτησαν τις ελευθερίες…
.jpg)
