Κώστας Μαρούντας
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

«Αν ένας άνθρωπος ξεκινήσει με σιγουριά, θα τελειώσει με αμφιβολίες, αλλά αν ξεκινήσει με αμφιβολίες, θα τελειώσει με σιγουριά», Ρότζερ Μπέικον

H Lady Hope κατέφυγε αυτή τη φορά κατευθείαν στο γράψιμο. Το μόνο που σκέφτηκε σκωπτικά ήταν το που είχε καταχωνιάσει το παλιό της διαβατήριο…

[… Έχουμε ανάγκη ξένο διαιτητή για να διεξαχθεί ένας ποδοσφαιρικός αγώνας ανάμεσα σε Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό στην έδρα του πρώτου; Και αν γινόταν αυτό, τι θα άλλαζε; Όταν δεν μπορείς να διεξάγεις από μόνος σου κάτι το σημαντικό, πώς θα μπορείς να επιτελέσεις με τη δέουσα αρτιότητα όλα τα υπόλοιπα; Και αν κατάφερνες να το κάνεις το πρώτο χωρίς παρατράγουδα, μόνος σου δεν θα αποκάλυπτες την αναξιοπιστία σου; Ορισμένες ομολογίες ανικανότητας, που βαραίνουν ένα συνολικό οργανισμό, δεν συνιστούν “τομές” ή ευφάνταστες “πρωτοτυπίες” που ενδεχομένως θα αποτελούσαν “φάρο” για κάτι διαφορετικό στο μέλλον…

Γιατί, αν φέρεις ξένο διαιτητή για το ντέρμπι-σήμα κατατεθέν του “ανταγωνισμού” σου, θα πρέπει να φέρεις και άλλους… Και για να συνεννοούνται καλύτερα, θα πρέπει να ορίσεις ξένο αρχι-διαιτητή (όχι κατ΄ όνομα, αλλά ουσιωδώς και σε βάθος χρόνου…). Ύστερα, θα πρέπει να φέρεις ξένους και για τα θεσμικά σου όργανα. Επιτροπές διεξαγωγής πρωταθλημάτων, παρατηρητές, αθλητική δικαιοσύνη, ΕΕΑ, ΕΠΟ, και πάει λέγοντας. Και στο τέλος, γιατί να μην ορίσεις και ξένο υφυπουργό αρμόδιο για θέματα αθλητισμού; Μόνο αν αρνιόταν το γνωστό σύμπλεγμα της παλιάς τρόικα (συν 1, πια…) και δεν τα έβρισκε με την ΟΥΕΦΑ θα σκάλωνε το θέμα (sic)… Ακόμα και τότες, όμως, θα ήταν δύσκολα τα πράγματα. Δεν θα είχες τελειώσει… Θα ήσουν σε θέση να “εισάγεις” και οπαδούς; Θα ήσουν σε θέση να απαρτίσεις εξολοκλήρου με ξένους αθλητές και το έμψυχο δυναμικό των ομάδων;

Η μοναδική λύση που θα είχε αποτέλεσμα θα ήταν να διέθετες σαν χώρα ένα ντέρμπι που θα πλήρωναν αδρά πολλά ξένα τηλεοπτικά δίκτυα για να το μεταδώσουν (έστω και σαν “κονσέρβα”), που θα συγκέντρωνε το ενδιαφέρον ποδοσφαιρανθρώπων από όλη τη Γη, που θα σε έκανε να ξεχνάς το τελικό αποτέλεσμα μπροστά στο είδος ποδοσφαίρου που θα παιζόταν, που θα υποχρέωνε τις πολιτικές εφημερίδες να αφιερώσουν έξτρα σελίδες αθλητικών στην ύλη τους… Που οι κερκίδες θα ήταν γεμάτες, με οπαδούς και των δύο ομάδων, με τα ΜΑΤ να κοιτάνε και αυτά προς τον αγωνιστικό χώρο… Που δεν θα έβγαιναν από τις ΠΑΕ ανακοινώσεις και πριν, και μετά, και ίσως και κατά τη διάρκεια του αγώνα. Που θα ξέραμε όλοι ότι θα τελειώσει στην ώρα του, για να τηρήσουμε το δικό μας υπό κατάρτιση πρόγραμμα της βραδιάς… Που δεν θα ψάχναμε για διανυκτερεύοντα νοσοκομεία. Ουτοπίες; Ε, τελικά, υπάρχει και το ξένο ποδόσφαιρο, έστω και μέσα στη δίνη της τζιχαντικής απειλής…].