Συμπληρώθηκαν δέκα χρόνια από τότε που ο ΟΗΕ αναγνώρισε την 3η Κυριακή Νοεμβρίου ως Ημέρα Μνήμης Θυμάτων Τροχαίων Δυστυχημάτων.
Είναι και τα τροχαία μορφή βίας, αυτεπίστροφης αλλά και εναντίον άλλων, κυρίως αθώων.
Βία εξακολουθητική, πολυαίμακτη!
Δέκα χρόνια: πάνω από 12 εκατομμύρια νεκροί, άλλοι τόσοι ανάπηροι, παγκοσμίως, μας πληροφορεί ο Πανελλαδικός Σύλλογος «SOS Τροχαία Εγκλήματα».
Να με συμπαθούν οι αναγνώστες για τον προσωπικό τόνο και κάποιες, εντελώς προσωπικές, στιγμές, από τροχαία δυστυχήματα που σημάδεψαν τη ζωή μου:
Αλέκος Αργυροκαστρίτης, φίλος της καρδιάς, 1976.
Γιώργος Κουπαρούσος, φίλος, συγκρατούμενος στις φυλακές της χούντας, 1981.
Ευτυχία Μανταίου, γυναίκα του αδελφού μου, 1984.
Χριστίνα Μανταίου, η γυναίκα μου, 2013.
Σπύρος Γουναρόπουλος, φίλος αδελφικός, οδηγός του αυτοκινήτου που επέβαινε η γυναίκα μου.
Κάποιοι επιζήσαντες δεν μιλούν. Εκτιμώ αφάνταστα και σέβομαι τη σιωπή τους.
Εγώ επέλεξα τον ήχο αντί της σιωπής, με την ελπίδα μήπως και ένας, ένας έστω, άνθρωπος με ακούσει και σωθεί ή σώσει. Και μιλάω και γράφω.
Σε εκδηλώσεις μόνο δεν μετέχω. Δεν μπορώ. Εκτός από σχολεία. Αν προσκληθώ σε σχολείο να μιλήσω, θα το κάνω.
Το είχα κάνει και παλιότερα∙ σε… ανύποπτο χρόνο που λέμε. Είχα μιλήσει, το ’95 και το 2010, σε παιδιά της τρίτης γυμνασίου, στο Α’ Γυμνάσιο και στο Βαρβάκειο, αντίστοιχα.
Είχα πει –αν και προσκεκλημένος να μιλήσω για την Αθήνα– πως όλα τα μαθήματα διαβάζονται και μαθαίνονται.
Εκείνα που δεν μαθαίνονται με διάβασμα, αλλά πρέπει να τα νιώθεις, γιατί έτσι η ζωή σου -μαζί και η ζωή των άλλων- θα είναι καλύτερη και ασφαλέστερη, είναι η κοινωνική και η κυκλοφοριακή/οδηγική συμπεριφορά.
Αυτά -έλεγα και λέω- στις σημερινές κοινωνίες πολλαπλής, στυγερής βιαιότητας «δι’ ασήμαντον αφορμήν», πρέπει να είναι τα πρωτεύοντα μαθήματα. Μαθηματικά, Ελληνικά, Ιστορία, Φυσική κ.λπ. θέλουν γνώση.
Για τις συμπεριφορές απαιτείται ήθος!
