Προσοχή στο δράμα που κοντεύουμε να το συνηθίσουμε. Που περικλείεται βολικά και χωράει σε εικόνες και βίντεο. Που περατώνεται σε αγανακτισμένο σχόλιο ή και σε μοναχικό δάκρυ συμπόνιας.
Η τραγικότητα του πνιγμένου ξένου, από ένα σημείο και πέρα, δεν «επικοινωνεί» το πρόβλημα.
Γίνεται η ίδια πρόβλημα. Θέαμα που μοιράζει ασφαλή θλίψη στους αμούσκευτους εγχώριους, ανάμεικτη με την ενοχή της σύγκρισης: «Υπάρχουν και χειρότερα…»
Και γυρίζοντας πλευρό συνεχίζουν τον γαλήνιο ή φαρμακωμένο ύπνο τους.
Ετσι γεννιέται ο εφησυχασμός. Για τα πάντα, οικεία και αλλότρια.
Στη συνήθεια, σε κάθε τι που κοντεύει να γίνει έξη.
Σκηνές ναυαγίων και πάλι.
Απλό επιφώνημα: -Πω πω!…
Φτάνουν τα λόγια. Πείτε τι μπορούμε να κάνουμε;
Υποδείξτε τρόπους να βοηθήσουμε.
Να στήσουμε τον άνθρωπο που έχουμε μέσα μας στο πλευρό των ανυπεράσπιστων αυτών πλασμάτων.
Να σηκωθούμε από τη βολή ή το δικό μας παράπονο και να φωνάξουμε εμείς, που ακόμα μπορούμε να βγάζουμε φωνή, τη διαμαρτυρία τους:
Ο πόλεμος πρέπει να σταματήσει!
Το εμπόριο των ψυχοπομπών πρέπει να σταματήσει!
Η περιπλάνηση των ζωντανών στο πουθενά πρέπει να σταματήσει!
Και μέχρι οι μεγάλοι να αποφασίσουν, μέχρι τη δική τους παρέμβαση,
ας κατεβούμε όλοι στα λιμάνια, ας ανοίξουμε την αγκαλιά μας και τα σπίτια μας…
Κι ας φιλοξενήσουμε!
Οπως τιμούσαν τον ξένο οι αρχαίοι Ελληνες, ανεπιφύλαχτα και αβασάνιστα. Οπως ευσπλαχνίζεται τον πάσχοντα η χριστιανική θρησκεία. Οπως υποδέχεται τον επισκέπτη η εγκάρδια παράδοση της πατρίδας μας.
Δεν είναι εύκολο, αλλά είναι αναγκαίο!
Κάποιοι είχαν την τύχη ή την ατυχία να απλώσουν ήδη το σωτήριο χέρι, να συνδράμουν την ανάγκη.
Υποκλινόμαστε μπροστά τους και θέλουμε να τους μιμηθούμε.
Πείτε μας πώς, πείτε μας πού.
Είμαστε αντιμέτωποι με ιστορικά συμβαίνοντα.
Κάθε ζωή που χάνεται στο υδάτινο σύνορο μεταξύ ορατών και αόρατων συμφερόντων που συγκρούονται ανελέητα είναι θυσία σ’ έναν βωμό χωρίς όνομα, χωρίς θρησκεία, χωρίς ταυτότητα.
Θύμα του φανατισμού, του ανταγωνισμού και του κέρδους.
Θέλουμε έναν άλλο κόσμο. Με άλλη λογική και άλλες προτεραιότητες.
Θέλουμε να σταματήσει το φονικό.
Την ειρήνευση στην περιοχή. Την απρόσκοπτη συμβίωση.
Τη διευθέτηση των διαφορών.
Την αναχαίτιση της προσφυγιάς. Την αποκατάσταση ασφαλούς προορισμού για όσους βρίσκονται καθ’ οδόν.
Αλλά μέχρι τότε, θέλουμε να βοηθήσουμε. Οσους περιφέρονται στον δρόμο ανυπεράσπιστοι, δημόσια κατακραυγή του εικοστού πρώτου αιώνα σύγχρονου πολιτισμού.
Πείτε μας τι μπορούμε να προσφέρουμε; Ανοίξτε ασφαλή δίοδο στο εθελοντικό πνεύμα. Και μη συνεδριάζετε άλλο. Δράστε!
Οι άνθρωποι μπορούν να κοστίζουν ολοένα και λιγότερο.
Ο ανθρωπισμός όμως, ευτυχώς, κρατάει ακόμη ψηλά την τιμή του.
* φιλόλογος, δρ Κοινωνιολογίας, ε.τ. σχολική σύμβουλος
