Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Γνωρίζαμε για τη Δικαιοσύνη, αλλά καθώς φαίνεται ακόμα και η δημοκρατία μπορεί να αποδειχτεί μερικές φορές τυφλή. Οι αντιδράσεις των κομμάτων μετά τη δημόσια επίδειξη δύναμης των Ταγμάτων Εφόδου στο Σύνταγμα και το λιντσάρισμα του βουλευτή της Ν.Δ. Γιώργου Κουμουτσάκου γεννούν μελαγχολικές σκέψεις.

Αντί να συσπειρωθούν τα κόμματα του δημοκρατικού τόξου απέναντι στην ευθεία πρόκληση, αναλώθηκαν σε προσπάθειες αλληλοενοχοποίησης.

Αυτό που συνέβη προχθές μπροστά στη Βουλή θυμίζει έντονα το φθινόπωρο του 2013. Ενθαρρημένη από την ατιμωρησία και την ανοχή του πολιτικού συστήματος, η ηγεσία της ναζιστικής οργάνωσης είχε εξαπολύσει τότε επιθέσεις με πρώτο στόχο την «ψοφοδεξιά», όπως αποκαλείται στη χρυσαυγίτικη γλώσσα η Ν.Δ.

Προηγήθηκε η βίαιη εκδίωξη της βουλευτίνας Μαρίας Αντωνίου από την τελετή για τη «συντριβή του σλαβοκομμουνισμού» στο Βίτσι (1.9.2013), στην οποία πρωταγωνίστησε Τάγμα Εφόδου υπό τον Παναγιώταρο. Λίγες μέρες αργότερα, σειρά είχαν οι εκπρόσωποι της Ν.Δ., αλλά και ακροδεξιών ομάδων στον Μελιγαλά. Εδώ έδρασε σύσσωμη η στρατιωτική ηγεσία των Ταγμάτων: Κασιδιάρης, Λαγός, Παναγιώταρος, Γερμενής.

Αφού καθάρισαν με τους «δικούς τους», οι χρυσαυγίτες επέδραμαν με δολοφονικές προθέσεις ενάντια στο ΠΑΜΕ και ήρθε το αποκορύφωμα με τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Ολα αυτά μέσα σε είκοσι μέρες.

Η Δεξιά, δηλαδή, δεν βρίσκεται στο απυρόβλητο, όπως θα επιθυμούσαν όσοι ακολουθούν τη γραμμή Μπαλτάκου που ηγεμόνευε στην αυλή του κ. Σαμαρά το καλοκαίρι του 2013. Το αντίθετο μάλιστα.

Στο σχέδιο κατάλυσης της δημοκρατίας που έχει εκπονήσει η Χρυσή Αυγή, η Δεξιά είναι ο πρώτος στόχος. Γι’ αυτό οι πρώτες δηλώσεις στελεχών της Ν.Δ. περί «ηθικής αυτουργίας» του κ. Νίκου Φίλη είναι εντελώς ατυχείς. Η νέα ηγεσία που θα προκύψει πρέπει να διδαχτεί από το πάθημα του 2013 και να συνταχθεί με τη δημοκρατική γραμμή που ένωσε τη Βουλή μετά τις συλλήψεις του ηγετικού πυρήνα της οργάνωσης.

Ας μην περιμένουμε για ακόμα μια φορά να κλιμακωθεί η δολοφονική βία, γιατί πλέον δεν κινδυνεύουν μόνο άτομα από όλους τους πολιτικούς χώρους, αλλά η ίδια η δημοκρατία.