Το χάλκινο που μοιάζει με… χρυσό!

Ανεξάρτητα από πολιτικές συμπάθειες και τοποθετήσεις, ο μόνος από τους τέσσερις βασικούς παίκτες των ισπανικών εκλογών που δικαιούται να πανηγυρίζει είναι ο μακρυμάλλης ηγέτης του Podemos και στενός φίλος του Ελληνα πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, ο Πάμπλο Ιγκλέσιας.

Σχεδόν όλες οι δημοσκοπήσεις προέβλεπαν ότι το αριστερό κόμμα κατά της λιτότητας που ξεπήδησε μέσα από τις πλατείες και το κίνημα των Indignados θα τερμάτιζε τέταρτο και καταϊδρωμένο, ενώ θεωρούσαν δεδομένη την τρίτη θέση για τους Ciudadanos.

Μόλις δύο εβδομάδες πριν από την εκλογική μάχη είχε προβλεφθεί πως το Ciudadanos θα κέρδιζε πάνω από 20% της συνολικής ψήφου και ο ηγέτης τους, Αλμπέρτ Ριβέρα, εμφανιζόταν ως ο νέος ρυθμιστής.

Κάποιοι μάλιστα τον παρουσίαζαν –εκ του πονηρού– ακόμη και ως πιθανό πρωθυπουργό σε μια πιθανή συμμαχία με τον Ραχόι ή τους Σοσιαλιστές –όποιον ερχόταν πρώτος!

Τελικά, το Podemos ήρθε τρίτο κόμμα και μάλιστα για μερικές ώρες διεκδίκησε τη δεύτερη θέση από τους Σοσιαλιστές, κερδίζοντας 69 έδρες στη Βουλή και εδραιώνοντας τη θέση του σαν αντίπαλον δέος του παραδοσιακού δικομματισμού, ενώ τα ποσοστά του Ριβέρα αποδείχτηκαν… ευσεβείς πόθοι.

Ο Ιγκλέσιας έκανε κατά γενική ομολογία μια πολύ πετυχημένη, «θετική» προεκλογική εκστρατεία, ποντάροντας στην αισιοδοξία, την αλλαγή και την ελπίδα, με κεντρικό σύνθημα «γεμίστε τις κάλπες με χαμόγελα»!

Πήγε πολύ καλά στα τηλεοπτικά ντιμπέιτ και εξαργύρωσε την αποστροφή των ψηφοφόρων προς τα παλιά κόμματα.

Επίσης τού «βγήκε» η χαλαρή, κάθε άλλο παρά πολεμική στάση που κράτησε απέναντι στους Ciudadanos και τον συνομήλικό του ηγέτη τους, τον Ριβέρα, αλλά και το (μακροπρόθεσμα επικίνδυνο γι’ αυτόν, αφού απειλεί ευθέως το σημερινό ομοσπονδιακό πολιτικό σύστημα) «παιχνίδι» με τα περιφερειακά κόμματα.

Το «άφθαρτο» Podemos «εξαργυρώνει» τη βαθιά απογοήτευση των Ισπανών, και ιδιαίτερα των νέων, που υποφέρουν από την παρατεταμένη λιτότητα και τη σταθερά πολύ υψηλή ανεργία, ενώ ταυτόχρονα φρίττουν με τα συνεχή σκάνδαλα διαφθοράς και πολιτικής χρηματοδότησης που μολύνουν σε καθημερινή βάση το ισπανικό πολιτικό σκηνικό.

Οπως γράφει χαρακτηριστικά στο κύριο άρθρο της η El Pais, που δεν… συμπαθεί ιδιαίτερα το Podemos, το νέο σύστημα δεν συνιστά «επανάσταση, αλλά αλλαγή και αντικατοπτρίζει την επιθυμία των Ισπανών για διαπραγμάτευση και συνεννόηση, καθώς έχουν πια κουραστεί από τις ατέρμονες αντιπαραθέσεις που οδήγησαν μόνο σε εντάσεις».

Αν παίξει έξυπνα τα χαρτιά του τους επόμενους μήνες και δεν χρεωθεί την πιθανή αποτυχία σχηματισμού μιας «συγκυβέρνησης κατά της λιτότητας» με τους Σοσιαλιστές, ο Ιγκλέσιας δεν έχει να φοβηθεί τίποτε από μια εαρινή επιστροφή στις κάλπες.