Αγκομαχώντας

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ’, ακουσθεί

μέθυσων θίασος να περνά

παραπαίοντας πάνω σε κόκκινες γραμμές

-ξεθωριασμένες-, την τύχη που σ’ εγκαταλείπει

τους κόπους μιας ζωής επί ματαίω,

τα γηρατειά που αγκομαχώντας πλησιάζουν

ολόγυμνα σαν πλάνη, μη ανωφέλετα θρηνήσεις.

Ανέτοιμος για το κακό, μα όχι ψωραλέος

αποχαιρέτα την τη σύνταξη που φεύγει.

Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν

φρούδα ελπίδα ακριβοπληρωμένη

παρόμοιες ηττοπάθειες να μην καταδεχθείς.

Σαν έτοιμος από καιρό, γέρος και ρωμαλέος

σαν που ταιριάζει που αξιώθηκες τρόπον τινά

αξιοπρεπή εργασιακό βίο

κοίτα στα μάτια τα παιδόγγονά σου·

στις ατυχείς ερχόμενες γενεές

μ’ ένα σου δάκρυ ψέλλισε συγγνώμη

κι αγνόησε δίχως παράπονα και επικλήσεις

τ’ απαίσια όργανα του αόρατου θιάσου

μάγων μαθητευόμενων, δειλών, υποταγμένων

κι αποχαιρέτα το βοήθημα που χάνεις.

Τα τελώνια, τα ξωτικά και οι καλικάντζαροι που ξεσάλωσαν στο ρεβεγιόν στο έρημο Μαξίμου την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, κατά το αποκλειστικό μας ρεπορτάζ, είχαν την πρόνοια, φεύγοντας άγρια χαράματα, να σπάσουν πέντ’-έξι ρόδια στην εξώπορτα του μεγάρου. Επέστρεψαν οι ένοικοι απ’ τις διασκεδάσεις και τις ένοχες συνάφειες με τους αυλοκόλακες, καλό απόγευμα με την τσίμπλα στο μάτι και παραξενεύτηκαν που αντίκρισαν άλικες γραμμές στο κατώφλι.

Εκαναν τα πάντα να ξεχάσουν την ύπαρξη του κόκκινου χρώματος και να που τώρα τα παγανά και τ’ αερικά συνωμοτούσαν προφανώς με τον Λαφαζάνη και τη Ζωή με τελικό σκοπό να τους εκνευρίσουν, επιδεικνύοντας πνεύμα και μάλιστα… κακό. Κάποιο από τούτα τα αναιδή στοιχειά, δεν μπορεί, θ’ άνοιξε τα συρτάρια απ’ όπου θα ξετρύπωσε τις επεξεργασμένες προτάσεις για το ασφαλιστικό και τους πήρε στο ψιλό, παραφράζοντας, πού ακούστηκε, τον Καβάφη.

Αγνοια κινδύνου διακατείχε τον πρωθυπουργό όταν έταζε, δεν έχει περάσει δα χρόνος, λαγούς με πετραχήλια, τουτέστιν δέκατη τρίτη σύνταξη στους χαμηλά αμειβόμενους. Παρότι την εκχώρησε μεσούντος του Ιουλίου στη Μέρκελ και τον Σόιμπλε, μετατρέποντας ανεπιστρεπτί σε μπλε και δη μαρέν το ερυθρό, το πορφυρό, το βυσσινί και το γκρενά, διαβεβαίωνε τον Σεπτέμβριο ότι οι αποδοχές των απόμαχων της εργασίας θα μείνουν αλώβητες από τη μνημονιακή λαίλαπα την οποία συνομολόγησε.

Ρεμούλα και λαμογιά μυρίζει η δουλειά. Καθότι τη σήμερον εορταστική ημέρα κοτζάμ πρόεδρος δηλώνει ότι «εάν, ο μη γένοιτο, δεν επιτευχθεί γενναία μεταρρύθμιση στα Ταμεία, σε πέντε χρόνια θα ‘ναι πανί με πανί», όπερ ερμηνεύεται πως οι συντάξεις θα βυθιστούν στα τάρταρα. Οπότε οι έρμοι συνταξιούχοι θα απομείνουν πετσί και κόκαλο δίχως στέαρ. Το ελάχιστο προβλεπόμενο ποσοστιαίο ξίγκι θα χαθεί ακόμα κι απ’ τους νοικάρηδες του μεγάρου, ήγουν οδηγούνται στο σύνηθες και επαχθές 4%.