Η σύγκληση του συμβουλίου πολιτικών αρχηγών αποτελεί παραδοσιακά την ιδανική ευκαιρία για να διεξαχθεί ένα παιχνίδι πολιτικής ευθύνης. Εκείνος που αναλαμβάνει την πρωτοβουλία για τη σύσκεψη συνυπολογίζει μια σειρά παραμέτρους που, αν όλα πάνε «κατ’ ευχήν», θα του δώσουν όλα τα εργαλεία για να αναπτύξει την προσωπική του πολιτική ατζέντα.
Στην προκειμένη περίπτωση ο πρωθυπουργός, που βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση, κυρίως λόγω του πολιτικού συστήματος το οποίο τελεί σε σύγχυση, υπολόγισε τα θετικά και τα αρνητικά της όλης διαδικασίας και επέλεξε αυτή την τακτική προκειμένου να εκθέσει τους αντιπάλους του.
Ο Αλέξης Τσίπρας θέλησε να δώσει το στίγμα ότι η κυβέρνηση πρόκειται να αντιμετωπίσει τη δύσκολη διαπραγμάτευση για το ασφαλιστικό με περίσσευμα υπευθυνότητας.
Σε αυτό το πλαίσιο κάλεσε τους υπόλοιπους αρχηγούς να συνταχθούν μαζί του στα ελάχιστα: να συμφωνήσουν επί των διαδικαστικών στη σύσταση μιας διακομματικής επιτροπής και να υπερασπιστούν επί των ουσιαστικών όλοι μαζί τη μη μείωση των συντάξεων.
Ηταν μια κίνηση με πεπερασμένα πρακτικά περιθώρια, μια και οι μνημονιακές δεσμεύσεις είναι ιδιαίτερα σκληρές, αλλά όμως τα δύο από τα έξι κόμματα που εκπροσωπήθηκαν στη σύσκεψη έχουν συνυπογράψει την τεράστια λεηλασία των ασφαλιστικών ταμείων με το PSI.
Η άρνηση από μέρους της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ να συναινέσουν σε αυτές τις προτάσεις θα ισοδυναμούσε με αποποίηση των σημερινών ευθυνών τους και με μια δόση κυνισμού για το παρελθόν.
Γιάννης Πλακιωτάκης και Φώφη Γεννηματά έπεσαν στην εν λόγω «παγίδα» του ασφαλιστικού, με αποτέλεσμα να παράσχουν στον πρωθυπουργό το επιχείρημα περί πλήρους και διαρκούς ανευθυνότητας. Ο Σταύρος Θεοδωράκης υπερασπίστηκε τις παλαιότερες προτάσεις Γιαννίτση, που εκτός από καταστροφικές για τους ασφαλισμένους καθίστανται επικοινωνιακά ανεπίκαιρες.
Ο δε Βασίλης Λεβέντης επιμένει στα εννέα σημεία του, που περιλαμβάνουν εντελώς αποσπασματικές λύσεις οι οποίες προσεγγίζουν τη γραφικότητα.
Επί του προσφυγικού, όλοι ανέμεναν η συζήτηση να μη διαρκέσει πολύ. Ο πρωθυπουργός παρουσίασε την ατζέντα του, που διαμορφώνεται στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ενωσης, ενώ οι υπόλοιποι αρχηγοί, που ομνύουν στην ευρωπαϊκή πορεία της χώρας και την ευρωπαϊκή διάσταση της προσφυγικής κρίσης, αναμενόταν να συναινέσουν.
Ο Γιάννης Πλακιωτάκης όμως εμφανίστηκε απομονωμένος, φτάνοντας στο σημείο να αμφισβητήσει τα συμφωνηθέντα με την Ευρώπη από τη σκοπιά των «κλειστών συνόρων». Ο Σταύρος Θεοδωράκης ταυτίστηκε δημοσίως με τις θέσεις Πλακιωτάκη, κατηγορώντας την κυβέρνηση ότι ευθύνεται για την αύξηση των προσφυγικών κυμάτων, καθώς οι υπουργοί της «διακήρυτταν ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα χωρίς σύνορα».
Ο εκλογικός νόμος
Το ζήτημα της συνταγματικής αναθεώρησης παραπέμφθηκε στις συντεταγμένες κοινοβουλευτικές διαδικασίες. Ιδιαίτερα για τον εκλογικό νόμο, η διατύπωση στο κοινό ανακοινωθέν που επελέγη είναι διφορούμενη και νεφελώδης: «Αναγνωρίστηκε η ανάγκη αλλαγής του, από αυτή τη Βουλή, επί το αναλογικότερον, δίχως όμως να θίγεται η ουσία τής από το Σύνταγμα επιβαλλόμενης κυβερνητικής σταθερότητας».
Σε αυτή την αυτονόητη παραδοχή, ο Γιάννης Πλακιωτάκης αντέδρασε και αρκέστηκε στο ότι «η πάγια θέση της Νέας Δημοκρατίας είναι υπέρ της κυβερνητικής σταθερότητας».
Το συμπέρασμα; Οι πολιτικοί αρχηγοί δεν φάνηκαν πρόθυμοι να συνεννοηθούν ούτε στα ελάχιστα, μοιάζοντας να υπολογίζουν τις κινήσεις τους βάσει της βραχυπρόθεσμης τακτικής που υπηρετούν. Ο Γιάννης Πλακιωτάκης βρέθηκε στο προσκήνιο εμφανιζόμενος να υπερασπίζεται τις ακραίες πολιτικές θέσεις της ομάδας Σαμαρά και προσπαθώντας να εκπροσωπήσει ένα κόμμα σε χάος.
Η Φώφη Γεννηματά, από την άλλη, φρόντισε και εκείνη για την κομματική της ηρεμία, υπερασπιζόμενη διά της τεθλασμένης το PSI του Ευάγγελου Βενιζέλου. Ο Σταύρος Θεοδωράκης αρκέστηκε σε ελιγμούς και ο Βασίλης Λεβέντης ακόμα προσπαθεί να καταλήξει στη θέση του για τη διακυβέρνηση της χώρας.
Οσο για το κυβερνητικό «δίδυμο» των Τσίπρα και Καμμένου, και κυρίως ο πρωθυπουργός, μπορούν να θεωρούν εαυτούς κερδισμένους στο επικοινωνιακό πεδίο, μια και πλέον θα διεξαγάγουν τη διαπραγμάτευση για το ασφαλιστικό χωρίς «βοήθεια» από τα αντιπολιτευόμενα κόμματα.
Κάθε μικρό κέρδος θα θεωρηθεί μεγάλη νίκη. Και κάθε ζημιά, αποτέλεσμα της ανευθυνότητας και της «λιποψυχίας» των υπόλοιπων πολιτικών αρχηγών.
