Περίπου έναν αιώνα, από τον Οθωνα μέχρι τον μεσοπόλεμο, διήρκεσε η ληστοκρατία στη χώρα μας. Ελπίζουμε να μην είναι ανάλογης διάρκειας και η σημερινή… λιστοκρατία, με τις λίστες φοροδιαφυγής (υποτίθεται, διότι παν εξαγόμενο χρήμα δεν σημαίνει ότι και φοροδιαφεύγει…) που πηγαινοέρχονται δυο-τρία χρόνια τώρα.
Και να μην έχει τον δικό του, ιδιαίτερο, συμβολισμό το γεγονός ότι στη ληστοκρατία έβαλε τέρμα ένας Βενιζέλος, ενώ τη λιστοκρατία ένας άλλος Βενιζέλος την έβαλε στο… συρτάρι και εκεί παραλίγο να την… ξεχάσει, αν κάποιοι δεν του τη… θύμιζαν.
Σωστά επομένως, νομίζω, με τη νέα λίστα Μπόργιανς, η κυβέρνηση («Εφ.Συν.», 30.12.15) «κρατά ακόμα χαμηλά τους τόνους, καθώς δεν θέλει να επαναληφθούν φαινόμενα της λίστας Λαγκάρντ…», όπου αποκαλύφθηκαν πρόσωπα, χωρίς να έχουν προηγηθεί οι απαραίτητες (αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί!) διασταυρώσεις.
Επί προσωπικού, ως επί τεσσαράκοντα και πέντε έτη ανελλιπώς φορολογούμενος (ειλικρινώς ή αδυνατών να… φοροδιαφύγω) ούτε σε «μάγισσες» ούτε σε λοιπά «δαιμόνια» πιστεύω, να τρώμε… χάπατα τις λίστες στις εφημερίδες και στα «σόσιαλ μίντια» και να χορταίνουνε τα μάτια ψάρια και η κοιλιά περίδρομο…
Κι αν θέλουμε να το πάμε και σε… ηχητικές ομοιότητες, που η μόνη που γνωρίζω είναι η περίφημη οδός Λιστών στη Σπιανάδα (κεντρική πλατεία της Κέρκυρας, η μεγαλύτερη εν Ελλάδι), από τα βενετσιάνικα lista και liston (φαρδύς δρόμος, αλλά και κάθε επιφάνεια με μήκος μεγαλύτερο από φάρδος).
Στη Λιστών, πριν από την Ενωση των Επτανήσων με την Ελλάδα, σύχναζε αποκλειστικά η κερκυραϊκή αριστοκρατία, της «χρυσής βίβλου» (του περίφημου libro d’ oro), ενώ οι ποπολάροι περνούσαν από «απέναντι» και «κιαλάριζαν» εξ αποστάσεως!
Και κατά άλλη εκδοχή, επίσης βενετσιάνικη, λίστα ήταν διαγράμμιση με λευκές πλάκες έξω από πρεσβευτική κατοικία, που όποιος πατούσε στις πλάκες… έχαιρε διπλωματικής ασυλίας… Μην το πάμε έως εκεί το πράγμα…
