Με αφορμή την οξεία τοποθέτηση του Κώστα Φαλελάκη, συντρόφου του αποβιώσαντος εκλεκτού ηθοποιού Μηνά Χατζησάββα, στα δύο κρίσιμα κοινωνικά ζητήματα: συμβόλαιο συμβίωσης και αποτέφρωση νεκρών, η «Εφ.Συν.» της Δευτέρας αναφέρθηκε εκτενώς στην καύση νεκρών. Ενδεικτικοί οι τίτλοι: «Θάβεται μονίμως η καύση νεκρών». «Αποτεφρώνονται μόνο τα ανθρώπινα δικαιώματα». «Δήμαρχοι σε ομηρία».
Αρκεί μόνο να επισημανθεί, πως, ενώ η αποτέφρωση είναι νόμος του κράτους από το 2006, εντούτοις το νομοθετικό πλαίσιο διευκρινίστηκε (λύθηκαν δηλαδή τα χέρια όσων δημάρχων θέλουν και καλούνται να την εφαρμόσουν, και πάλι με όρους, και πάλι με άρνηση της Εκκλησίας επί θεμάτων τελετουργικών!) μόλις πριν από δύο μήνες.
Θέμα που τέθηκε, πρώτη φορά, το 1946, αλλά αντέδρασε η Εκκλησία, επικαλούμενη, λίγο-πολύ, την προσδοκώμενη ανάσταση (του σώματος∙ μέγα δογματικό ζήτημα, που αμφιβάλλω, κατά πόσο η Εκκλησία, αν και πιστεύει ότι το έχει λύσει, το έχει όντως λύσει!). Το επανέφερε ο Μιλτιάδης Εβερτ επί δημαρχίας του (στον καύσωνα του 1987, με τους πάνω από χίλιους νεκρούς, αναφέρει το δημοσίευμα, τουλάχιστον διπλάσιοι, υποστηρίζει ο επιγραφόμενος). Αλλά και τότε η Εκκλησία επικαλέστηκε λόγους αναστάσεως νεκρών.
Ομως και στα σημερινά που φτάσαμε, στο παρά πέντε της αποτέφρωσης, που λέμε, στο ρεπορτάζ της «Εφ.Συν.», από τους δημάρχους που ρωτήθηκαν, μόνον οι (γνωστοί) τρεις (…ύποπτοι), ο Καμίνης της Αθήνας, ο Μπουτάρης της Θεσσαλονίκης και ο Πελετίδης της Πάτρας είναι ανοιχτά υπέρ της αποτέφρωσης, οι υπόλοιποι τα «μασάνε», «να δούμε τι θα πει και η Εκκλησία…» περίπου είναι το «σκεπτικό» τους. Και τον μεν Πατούλη του Αμαρουσίου τον κατανοώ∙ ρέπει προς τας «ταφάς», εξ ου και «έθαψε» την υπόθεση αδειοδότησης του Mall Αττικής Οδού! Ομως τους υπόλοιπους αδυνατώ να εννοήσω! Τόσο χάλια ήταν η ζωή τους, που περιμένουν τα καλά στην επόμενη; Προοδεύουμε, λέω, όσο πάει…
