Μόνο θλίψη για όσα συμβαίνουν στη Ν.Δ.

Κανείς δεν επιτρέπεται να επιχαίρει με όσα συμβαίνουν στη Νέα Δημοκρατία, δίκην «χιονοστιβάδας», από το λεγόμενο «φιάσκο» της Κυριακής και μετά. Οι εντάσεις μάλιστα -ορισμένες, πιθανόν, μη αναμενόμενες- και ο τρόπος, επιεικώς άκομψος, με τον οποίο εκδηλώνονται δεν προδιαθέτουν για τα καλύτερα.

Από κει και πέρα «άνετα» μπορούμε να μιλάμε, να γράφουμε και να διαβάζουμε αναλύσεις για αρχηγικά κόμματα, κόμματα των ιδρυτών τους που κακόπαθαν ακόμα και διαλύθηκαν στις διαμάχες των επιγόνων, είτε κόμματα εξουσίας που, εκτός εξουσίας, αισθάνονται σαν ψάρια έξω από το νερό, ακόμα και αν βρίσκονται στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Δεκτά όλα αυτά∙ στα οποία άλλωστε ενδεικτικά αναφέρομαι∙ υπάρχουν πολλές «σκοπιές», πολλές «οπτικές γωνίες» για να εξετάσει κανείς τόσο σοβαρά ζητήματα όσο είναι μια σοβούσα κρίση στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Αλλά τουλάχιστον δύο δεδομένα, κατά τη γνώμη μου τα πιο κρίσιμα, δεν μπορεί κανείς να παραβλέψει: Το πρώτο είναι ότι η συντηρητική παράταξη στην Ελλάδα, διά του πολιτικού της εκπροσώπου, που είναι η Ν.Δ., σήμερα, που ο ρόλος της είναι, νομίζω, περισσότερο αναγκαίος από ό,τι ήταν σε όλο το διάστημα της μεταπολίτευσης, όχι μόνον αδυνατεί να αρθρώσει λόγο πολιτικό, αλλά βρίσκεται και στα πρόθυρα πολιτικής αφωνίας, εγγύτατα των ορίων διάλυσης.

Το δεύτερο δεδομένο που δεν μπορεί κανείς να παραβλέψει σήμερα -και δεν βλέπω, στους προβληματισμούς, να καταλαμβάνει τον χώρο που του αναλογεί!- είναι τα μνημόνια και το πολιτικό περιβάλλον που διαμορφώνουν. Τα μνημόνια επενεργούν, στο ελληνικό πολιτικό σώμα, περίπου σαν οδοστρωτήρας: ισοπεδώνουν ακόμα και τους βλαστούς μιας, ενδεχόμενης, αυριανής σποράς. Διέλυσαν το Κέντρο.

Διαλύουν τώρα τη Δεξιά. Αφήνουν σαν καλαμιά στον κάμπο τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ. Για τι; Για… δανεικά! Αδιανόητο! Και τα κόμματα, αντί να κάτσουν και να σκεφτούν, μήπως και βρεθεί άκρη, πάνε και… κομματιάζονται!