Εμείς αυτοί και τα πετρέλαια

Κάτι πρέπει να αλλάζει στον παγκόσμιο ενεργειακό χάρτη. «Μαύρος χρυσός σε τιμές 2004» επιγράφεται δημοσίευμα του Μπάμπη Μιχάλη στην προχθεσινή «Εφ.Συν.».

«Συναγερμός από την κατάρρευση των τιμών πετρελαίου» επιγράφεται άλλο δημοσίευμα, του Αλέξανδρου Καψύλη στο τελευταίο «Βήμα», για τη Σαουδική Αραβία, πρώτη χώρα παραγωγής/εξαγωγής πετρελαίου στον κόσμο, με εξαρτώμενη κατά 90% οικονομία από εξαγωγές πετρελαίου, που περνάει «βαθιά κρίση», όπου «Είναι προφανές», κατά το δημοσίευμα, «ότι αυτά θα έμοιαζαν εξωτικά και εν πολλοίς αδιάφορα για την επιμελώς στρεφόμενη σε εναλλακτικές πηγές ενέργειας Δύση, αν η αμφισβήτηση της οικονομικής ευημερίας των Σαουδαράβων δεν έτρεφε τον θρησκευτικό φανατισμό και τη μισαλλοδοξία».

Κάτι, εν τέλει, πρέπει να αλλάζει. Αλλιώς δεν εξηγείται πώς («Εφ.Συν.»), με τιμές πετρελαίου σε διαρκή πτώση (115 δολάρια το βαρέλι τον Ιούνιο 2014, 35-37 σήμερα, με πρόβλεψη περαιτέρω πτώσης), αυτές οι… εξωφρενικά (έως πριν από δύο χρόνια αδιανόητα…) χαμηλές τιμές «δεν προσέφεραν σημαντική ώθηση στην παγκόσμια οικονομία».

Γεγονός που «κάποιοι ακαδημαϊκοί αποδίδουν στο ότι το πετρέλαιο δεν αποτελεί πλέον ανεξάρτητο οδηγό οικονομικών κύκλων, όπως εθεωρείτο παλαιότερα».

Νομίζω μάλιστα ότι τα παραπάνω πρέπει να συνδυαστούν με την πρόσφατη (30/11-1/12) 21η παγκόσμια διάσκεψη για το κλίμα στο Παρίσι, την πρώτη που «έβγαλε κάτι», έστω με έτος αφετηρίας το 2020, έστω και μόνο «ως βιώσιμο πλαίσιο» κατά τον Μπαράκ Ομπάμα, παρά τις (ορθές οι περισσότερες∙ τα «θηρία» δεν… παραδίδονται εύκολα!) επιφυλάξεις.

Ούτως ή άλλως (που λέει ο μικρός εγγονός μου… τριτοετής δημοτικού) το 2014 ήταν η πρώτη χρονιά στην Ιστορία που οι επενδύσεις στις ανανεώσιμες μορφές ενέργειας ξεπέρασαν τις αντίστοιχες στα ορυκτά καύσιμα. Τα οποία, κατά την Greenpeace, η συμφωνία/«καμπή» του Παρισιού «εξορίζει στην κακή πλευρά της Ιστορίας».

Τι κάνουμε εμείς, με τους επίδοξους «ενεργειακούς κόμβους» και λοιπά συναφή; Αμα μάθω θα σας πω…