efsyn.gr , Τάσος Τσακίρογλου
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Πριν από λίγες μέρες, ο γνωστός Αμερικανός δημοσιογράφος και συγγραφέας Ντάνιελ Γκρος, σε ένα άρθρο του με τίτλο «Το τέλος της γερμανικής ηγεμονίας», έγραφε ότι σταδιακά -και χωρίς κανείς να το παρατηρεί- ο συσχετισμός δύναμης στην Ευρώπη αλλάζει, αφού «η κυρίαρχη θέση της Γερμανίας, η οποία φάνταζε απόλυτη από την έναρξη της κρίσης το 2008, εξασθενεί […] διαπίστωση που συμπεριλαμβάνει και το ΔΝΤ στις οικονομικές προβλέψεις του για την επόμενη πενταετία».

Η προοπτική είναι εκείνη μιας «παρατεταμένης περιόδου υποτονικής απόδοσης», η οποία αποδίδεται σε έναν συνδυασμό πλήρους απασχόλησης και χαμηλών ρυθμών ανάπτυξης, στοιχεία που «δείχνουν» το υποκείμενο πρόβλημα: «πολύ αργή ανάπτυξη της παραγωγικότητας» και, ταυτόχρονα, γήρανση του πληθυσμού.

Δεν είμαι οικονομολόγος, για να αξιολογήσω αποτελεσματικά αυτές τις εκτιμήσεις περί τέλους της γερμανικής οικονομικής και πολιτικής ηγεμονίας, όμως είμαι σίγουρος ότι το Βερολίνο έχει χάσει το παιχνίδι σε ένα άλλο -και όχι αμελητέο- πεδίο, αυτό της ηθικής ηγεμονίας.

Οι Γερμανοί πολιτικοί, συνεπικουρούμενοι και από τους δορυφόρους τους στην Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη, εδώ και μια επταετία κουνούν το δάχτυλο στις χώρες της περιφέρειας, τις οποίες κατηγορούν για διαφθορά, γραφειοκρατία, αναποτελεσματικότητα, τεμπελιά και ανικανότητα. Με αρκετή επιτυχία στα πρώτα χρόνια της κρίσης κατόρθωσαν να πείσουν την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη ότι τα εθνικά χαρακτηριστικά των λαών του Νότου τούς οδήγησαν στην υπερβολή και στην αμαρτία και πως τώρα είχε έρθει η ώρα να πληρώσουν επιτέλους.

Ομως έχει ο καιρός γυρίσματα και τα γεγονότα ήρθαν να διαλύσουν τον μύθο του γερμανικού ηθικού πλεονεκτήματος. Μόλις προχθές δύο διαφορετικές διεθνείς έρευνες κατέδειξαν ότι η Γερμανία παίζει έναν σημαντικότατο ρόλο στη διευκόλυνση της διακίνησης παράνομου και αφορολόγητου χρήματος και πως αποτελεί τον δεύτερο φορολογικό παράδεισο της Ευρώπης μετά το Λουξεμβούργο του προέδρου της Κομισιόν, Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ.

Τα λεφτά που εισρέουν αποτελούν λεία δικτατόρων, περιουσία συνδικάτων του εγκλήματος και απλών… φοροφυγάδων. Με λίγα λόγια, είναι μια χώρα-πλυντήριο για το ξέπλυμα βρόμικου χρήματος, όπως και πολλές άλλες. Μάλιστα η ρυθμιστική αρχή BaFin έχει αναθέσει την εποπτεία της εφαρμογής των διατάξεων για το ξέπλυμα χρήματος σε ιδιωτικές ελεγκτικές εταιρείες, κάτι που εγείρει σοβαρά ερωτήματα σύγκρουσης συμφερόντων.

Μόλις πριν από έναν μήνα, το Ινστιτούτο Λάιμπνιτς είχε αποκαλύψει με μελέτη του ότι το Βερολίνο έχει αποκομίσει την τελευταία πενταετία 100 (!) δισεκατομμύρια ευρώ από την ελληνική κρίση, αφού κάθε φορά που έρχονταν κακά νέα από την Ελλάδα, πακτωλοί χρήματος έρρεαν προς τη Γερμανία σε αναζήτηση ασφάλειας.

Οσο για τις μίζες; Ολοι ξέρουν ότι η χώρα αυτή «λάδωνε» όλη την Ευρώπη, προκειμένου να προάγει τις εξαγωγές των μεγάλων βιομηχανικών και άλλων επιχειρήσεών της. Η περίπτωση της Siemens είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου για ένα θεσμοθετημένο σύστημα διαφθοράς. Οπως μάθαμε από τις παραπάνω έρευνες, «έως το 1999 η Γερμανία επέτρεπε στις πληρωμές για δωροδοκία να εκπίπτουν από τον φόρο»!

Ισχυρό πλήγμα υπέστη και η έννοια της ανταγωνιστικότητας των γερμανικών προϊόντων μετά τις αποκαλύψεις για τα «πειραγμένα» λογισμικά της Volkswagen, με τα οποία ξεγελούσε τις ελεγκτικές αρχές διεθνώς για την εκπομπή ρύπων. Τι απομένει σήμερα από το «ηθικό πλεονέκτημα» της Γερμανίας; Μόνο ερείπια και αποκαΐδια που καπνίζουν μπροστά στα μάτια των Ευρωπαίων πολιτών. Εχει ο καιρός γυρίσματα!