Αστόχαστες μπαλοθιές

Σαχλεπίσαχλη όσο και ειδεχθής η φιγούρα του Αδ-όνειδος ζήτησε να κηρυχθεί απεχθές το χρέος των 190 εκατ. ευρώ της Ν.Δ. και να διαγραφεί με μια μονοκοντυλιά. Αντιθέτως ο Νίκος Οφείλεις παραπαίοντας στα χνάρια του Πάγκαλου -από τον κάλο και ουχί το κάλλος ή το καλός- κλιμακώνει νυχθημερόν τις οφειλές του κόμματός του στην εορτάζουσα προχθές Μιχαλού. Ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος, ονοματεπώνυμον ανόητο αφ’ εαυτού που δεν χρειάζεται να παρωδήσουμε, βαράει άστοχες μπαλοθιές από τα παράθυρα της οθόνης κι όποιον πάρει ο χάρος· τόσες, ώστε κάνει το σημαινόμενο του τηλεοπτικού σταθμού στον οποίο εργάζεται να προέρχεται από το σκάι των φυσιγγίων που αφειδώς εκτοξεύει, αντί για τον ουρανό αγγλιστί που αρχικά υποδήλωνε. Πώς σχετίζονται αυτοί οι τρεις; Μα τα μεγάλα πνεύματα ασφαλώς συναντώνται.

Κομπορρημονεί ο Μπουμπούκος ότι «ακόμα και ο γιος μου ο Περσέας που είναι δέκα ετών θα κυβερνούσε καλύτερα από ό,τι ο Τσίπρας». Καθώς όμως έχει ελάχιστες πιθανότητες να ανέλθει στον θώκο του Μαξίμου ως κηδεμόνας ανηλίκου, προσπαθεί να επιτύχει τον στόχο του διεκδικώντας την αρχηγία στη Συγγρού. Το καλό το παλικάρι ξέρει κι άλλη λεωφόρο. Ζητά μάλιστα από τους δεξιούς ψηφοφόρους να τον προτιμήσουν επειδή «εγώ δεν κατάγομαι από κάποιο πολιτικό τζάκι, δεν έχω κομματικούς μηχανισμούς να με στηρίζουν. Είμαι αυτό που βλέπετε. Ενας από εσάς. Δεν υπάρχει τίποτα πιο υγιές, πιο αληθινό, πιο δημοκρατικό, ένας από εσάς, ένας από εμάς, να μπορεί να διεκδικεί την ηγεσία της παράταξής μας».

Αναυδο παρακολουθεί το παραλήρημά του το φιλοθέαμον κοινό: «Γιατί είναι καιρός να αρχίσουμε να ψηφίζουμε πολιτικούς που είναι αποτελεσματικοί και το έχουν αποδείξει. Και στα δύο υπουργεία, στο Ναυτιλίας και στο Υγείας, δεν άφησα να πάει χαμένη ούτε μία ημέρα. Είμαι περήφανος, γιατί άφησα πίσω μου σημαντικό έργο. Το ίδιο σκοπεύω να κάνω αν οι νεοδημοκράτες μού εμπιστευτούν την αρχηγία της παράταξης. Δεν θα αφήσω να πάει χαμένη ούτε μία ημέρα, ούτε μία ώρα». Μαθαίνω πως στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ σχηματίζουν ουρές έξω από τις τοπικές της Νου Δου, να προλάβουν να γραφτούν και να του το ρίξουν δαγκωτό. Σκέφτονται πως, αν πρόκειται να κάνει στο στρατόπεδο των αντιπάλων τους ό,τι στη Ναυτιλία και την Υγεία, θα κυβερνούν εσαεί.

Ισως πρέπει να ζητήσει τη συνδρομή του Μπογδάνου, όστις θριαμβολογούσε τον Ιούλιο ότι παρέλαβε το «ναι» σε ποσοστό 20% και μέσα σε μία μόλις εβδομάδα το απογείωσε στο 40%. Σιγά το κατόρθωμα. Ο υπουργός Παιδείας καυχησιολογεί πως συνέβαλε τα μάλα στο να εκμηδενιστεί το 60% του «όχι» σε λιγότερο από είκοσι τέσσερις ώρες. Το καϊνάρι με τα σκάγια εμφορείται από ουμανιστικά αισθήματα. Λυπάται τον κακόμοιρο τον Ρουπακιά, τον οποίο η τραμπούκισσα μάνα του Φύσσα έχει μετατρέψει σε ψυχικό ράκος. Με προσβάλλει η κοινή καταγωγή μας από τη Νάξο. Με θίγει και η ανεκδιήγητη μορφή του Αδ-όνειδος, που περνιέται ένας από εμάς. Ο Νίκος Οφείλεις με αφήνει αδιάφορο καθώς δεν τυγχάνω ψηφοφόρος της Α’ Αθηνών.