Τα πρώτα φετινά κάλαντα μου τα είπαν ένα κοριτσάκι και η νεότατη, μάλλον, μητέρα του –σχεδόν κορίτσι και αυτή– σε σπασμένα ελληνικά∙ ιδίως η «μητέρα». Μάλιστα στη (δύσκολη ακόμα και για Ελληνες) στροφή «Οι ουρανοί αγάλλονται, χαίρει η φύσις όλη», η καημένη ούτε καταλάβαινε τι έλεγε!
Υπέθεσα πως επρόκειτο για τη μητέρα του κοριτσιού, διότι πρώτον ήταν σαφώς μεγαλύτερη στην ηλικία και, δεύτερον, είχε κρεμασμένη μπροστά της μια τσάντα… «Λουί Βιτόν», που με το που την είδα, βγήκε από μέσα μου ένα θερμό αίσθημα συμπάθειας.
Δες, σκέφτηκα, βγήκε με το κοριτσάκι της να πούνε τα κάλαντα (ξένο έθιμο σε ξένη χώρα) και φόρεσε τα καλά της: παντελόνι καθαρό, ευπρεπές μπουφάν, σκούφος από όπου ξεχύνονταν ολόμαυρα, λουσμένα μαλλιά και είχε περασμένη στον ώμο τσάντα… Λουί Βιτόν. Σκασίλα μου το «γνήσιον», ή αν καταλάβαινε τι έκαναν οι ουρανοί και η φύσις.
Ετσι κι αλλιώς οι ουρανοί, φαντάζομαι, θα αγάλλονταν και η φύσις θα χαιρόταν με αυτό που είχα τη χαρά να ακούω και να βλέπω. Μου είπαν κι ένα ωραίο, σπασμένο κι αυτό, «Ευχαριστώ. Και του χρόνου» και μου ’φτιαξαν, κόρη και μητέρα, το κέφι.
Το επόμενο ζευγάρι ήταν δυο κορίτσια να τα πιεις στο ποτήρι∙ ψηλότερά μου (μιλάμε δηλαδή για πάνω από ένα και ογδόντα), 16 στα 17 ηλικία, με τα «πειραγμένα» τζινάκια τους, τα κοντά μεσάτα δερμάτινα μπουφανάκια και τα αθλητικά τους παπούτσια… Ελαμπαν.
Εμοιαζαν μάλιστα. Τόσο που ρώτησα: «Αδελφούλες είστε;». «Οχι, φίλες!» μου απάντησαν γελώντας. «Εύχομαι να μείνετε φίλες σε όλη σας τη ζωή» είπα και μ’ ευχαρίστησαν. Μόνο που –εδώ ταιριάζει απολύτως– όλη η ευχαρίστηση ήταν δική μου. Και στη μία περίπτωση και στην άλλη. Αυτός είναι ο κόσμος μας. Μπορεί και δίνει τις ομορφιές του ακόμα και στα δύσκολα…
