Η απειλή με τη στάμνα του κυρίου Σόιμπλε

Με παραβολές, γνωμικά και παροιμίες μάς βομβαρδίζουν οι Γερμανοί τις τελευταίες μέρες. Πρώτα ο Γερμανός πρέσβης στην Αθήνα Πέτερ Σόοφ, που παρομοίασε την Ελλάδα με «ακυβέρνητο καράβι». Μετά ο (λες και του ’χουμε σκοτώσει τη μάνα και τον πατέρα…) Γερμανός υπουργός Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, με την απειλή της στάμνας, υπεραμυνόμενος του ΔΝΤ.

«Δεν είναι προς το συμφέρον της Ελλάδας να αμφισβητεί τη συμμετοχή του ΔΝΤ στο πρόγραμμα διάσωσης» είπε ο… ευρυμαθής Γερμανός υπουργός Οικονομικών, που, εκτός όσων άλλων γνωρίζει, ξέρει και ποιο είναι το συμφέρον της Ελλάδας, συμπληρώνοντας… λαογραφικά: «Η στάμνα δεν πρέπει να πηγαίνει τόσο συχνά στο πηγάδι, γιατί θα σπάσει. Αυτό δεν είναι για το καλό της στάμνας».

Την έχουμε κι εμείς την παροιμία, αλλά όχι με εκδοχή του πηγαδιού, την έχουμε με εκδοχή της βρύσης. Ομως χωρίς το συμπλήρωμα «Αυτό δεν είναι για το καλό της στάμνας». Αυτό είναι, νομίζω, αυθαίρετο συμπέρασμα του κ. Σόιμπλε, που όμως και αυτό κάτι δείχνει.

Αρκεί να μας εξηγήσει ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών πόσες φορές, από το πρώτο μνημόνιο και μετά, πήγε η στάμνα-βοήθεια του ΔΝΤ (προφανώς αυτό εννοεί) ή της τρόικας ή του κουαρτέτου στο πηγάδι και πώς γύρισε. Γεμάτη; Αδεια; Μισογεμάτη; Πώς;

Πιο απλά, πόσες ευκαιρίες πιστεύει ο κ. Σόιμπλε ότι έδωσαν, επί μνημονίων, οι δανειστές σε όλες τις, έκτοτε, κυβερνήσεις, σημερινή και προκατόχους, που η Ελλάδα τις κλότσησε; Αλλιώς, τι σημαίνει: «πηγαίνει συχνά στο πηγάδι η στάμνα», άμα πάει και γυρίζει άδεια; Η μεγάλη μας όμως διαφορά, η ιδεολογική διαφορά με τον κ. Σόιμπλε, είναι στο συμπλήρωμα που κάνει στην παροιμία. «Αυτό δεν είναι για το καλό της στάμνας» λέει.

Προτάσσει δηλαδή το αντικείμενο. Εμείς θα λέγαμε: δεν είναι για το καλό του… διψασμένου∙ το υποκείμενο. Διαφορά τεράστια!