Θεωρήματα εικασίες και άλλα πονεμένα

Ποτέ δεν τα πήγα καλά με τα οικονομικά, τότε που, υποτίθεται, τα σπούδαζα. Τα έβρισκα πολύ αντιφατικά και ατεκμηρίωτα. Η μια άποψη πολεμούσε την άλλη και, στο τέλος, παραδόξως, νικούσαν και οι δύο, μέχρι να έρθει μία τρίτη που αχρήστευε τις δύο προηγούμενες και έβγαινε… μις Νόμπελ Οικονομίας.

Ωσπου, επιτέλους, ωρίμασα (όπως ωριμάζουν τα χρέη, και τότε υποχρεώνεσαι να αρχίσεις να τα πληρώνεις) και κατάλαβα ότι το πρόβλημα δεν ήταν που δεν πήγαινα τα οικονομικά, ήταν που αυτά δεν πήγαιναν εμένα.

Ηταν η εποχή που μεσουρανούσε στη Δύση η οικονομική Σχολή του Σικάγου με τον μονεταρισμό (την Ανατολή μην την ψάχνουμε καλύτερα, είναι και εκτός θέματος…).

Ηταν δε τόση η ασχετοσύνη μου που πίστευα πως ονομαζόταν Σχολή του Σικάγου, επειδή το Σικάγο ήταν, υπό μία έννοια, η γενέτειρα του γκανγκστερισμού και ότι ο γενάρχης (του μονεταρισμού, όχι του γκανγκστερισμού) Μίλτον Φρίντμαν ήταν κάτι σαν Ρόμπερτ Ντιβάλ του Μάρλον Μπράντο (Δον Κορλεόνε/Καπόνε) στον «Νονό».

Οταν διαπίστωσα ότι η μία Σχολή του Σικάγου ήταν διαφορετική από την άλλη, ήταν πλέον αργά, διότι η μία είχε απορροφήσει την άλλη με κάτι σαν ανακεφαλαιοποίηση.

Οπότε το πρόβλημά μου με τα οικονομικά (ήταν που ήταν στραβό το κλήμα… είναι και βαρύ το κλίμα στη διάσκεψη για το κλίμα…), ήρθανε και τα μνημόνια που αλλάξανε οικονομία, μαθηματικά, λεξικά, εγκυκλοπαίδειες… το πήρε ο διάολος.

Ετσι, από προχθές που το διάβασα στην «Εφ.Συν.», προσπαθώ να καταλάβω πώς γίνεται το Δημόσιο να καλύψει, μες στον Δεκέμβριο, υποχρεώσεις 7,8 δισ. ευρώ, στις οποίες δεν υπολογίζονται 5,9 δισ. που χρωστά στους ιδιώτες, των οποίων 5,9 δισ. μέρος υπολογίζεται ότι θα πληρωθεί από την υποδόση των 2 δισ.!

Αυτό συνιστά μαθηματικό πρόβλημα πρώτης γραμμής, απ’ αυτά που τα λένε θεωρήματα, εικασίες και άλλα πονεμένα…