«Εχω δικαίωμα στο λάθος»

«Life Is Now». Ο Μιχάλης Δέλτα επιμένει πως παρά τη λάμψη του παρελθόντος, παρά τον φόβο που κυριαρχεί τελευταία στη χώρα, η ζωή είναι αυτό που διαχειριζόμαστε σήμερα. Αυτό που ζούμε, αυτό που μετουσιώνουμε σε τέχνη.

Γι’ αυτό έδωσε αυτόν τον τίτλο στον νέο του δίσκο. Είναι γεμάτος ορχηστρικές συνθέσεις που φέρνουν σε πρώτο πλάνο τη σχέση του με το αστικό τοπίο. Πιο χαμηλόφωνες από τις άλλες φορές, αλλά με μια υπέροχη δύναμη που του δίνουν η αυτοκριτική, η συνέπεια όλων αυτών των ετών, οι δύσκολες μέρες που τις μεταμόρφωσε σε προσωπική σοφία.

Η σύλληψή της νέας δισκογραφικής του δουλειάς (από την Inner Ear στην Ελλάδα και πανευρωπαϊκά από τη Rough Trade Distribution) έγινε στο Βερολίνο, στην πόλη καταφύγιο και μεγάλη του αγάπη. «Εχει μια συναισθηματική ακρίβεια αυτή η πόλη, μια σπάνια δομή μέσω της οποίας εγώ ακούω ήχους.

Γενικά προτιμώ τις πόλεις που δεν δραματοποιούν τα πράγματα», λέει και ξεκινάει να μιλά για τις νέες δημιουργίες του. «Ηθελα να στήσω ένα πεδίο μη σκέψεων. Ηθελα 45 λεπτά διαλογισμού, με κομμάτια που δημιουργούν μια αίσθηση αταραξίας, μια διάθεση περισυλλογής. Ηταν μια στιγμή που ήθελα να αλλάξω τη σχέση μου με τη μουσική. Οχι να κάνω δίσκο γιατί οφείλω, γιατί πέρασε πολύς καιρός, γιατί κάπως πρέπει να επιστρέψω στις συναυλίες».

Ο Μιχάλης πάντοτε υπήρξε ένα πολύ ιδιαίτερο πλάσμα: ήταν το κλασικό ταλαντούχο παιδί που την εποχή των «Στέρεο Νόβα» μάς έδειχνε τον δρόμο προς το μέλλον, ήταν από τα πρόσωπα που αγκάλιασε ένα μεγάλο μέρος του περιθωριακού κοινού, ήταν ένας σόλο καλλιτέχνης που έκανε θαύματα (όπως στον δίσκο «Μια αγάπη μικρή» με την Τάνια Τσανακλίδου), αλλά και ο επιθετικός διπλανός μας που ποτέ δεν «μάσησε» τα λόγια του, που έχασε τον έλεγχο και στο τέλος αδίκησε τον εαυτό του. Mε τα χρόνια, όμως, έμαθε να πετάει: τις συνήθειες των άλλων που του φορτώθηκαν, τα μη χρήσιμα, τα δηλητηριώδη.

«Πολλά από αυτά που περιγράφεις τα έχει μέσα του αυτός ο δίσκος: την αθλιότητα που ζω πέντε χρόνια γύρω μου, τον προσωπικό μου θυμό και την ένταση που δεν μπορούσα να διαχειριστώ, την εχθρότητα που την εξέφραζα σε άσχετους ανθρώπους και η οποία στην ουσία ήταν προσωπικές μου προβολές. Εφτασα σε ένα σημείο που αντιλήφθηκα ότι με παρασέρνει επικίνδυνα η περιρρέουσα ατμόσφαιρα και άρχισα να ψάχνω τρόπους να επαναπροσδιοριστώ.

Εφυγε το μίσος, μετουσιώθηκε σε άλλα πράγματα. Αυτή είναι η κρυφή δύναμη της μουσικής. Ηταν σαν να ξέφυγα λίγο με το αυτοκίνητο από την πορεία μου, αλλά ευτυχώς δεν έπεσα στον γκρεμό. Ισως, μόνο να παρέσυρα κάποιους μαζί μου στην τρελή πορεία. Αλλά επέστρεψα και τον σήκωσα διότι με ενδιαφέρει πολύ να διορθώνω τις συναισθηματικές βλάβες που προκαλώ. Εχω δικαίωμα στο λάθος».

Οι γνώριμες σύγχρονες ηλεκτρονικές του συνθέσεις, λίγο πιο απόκοσμες πια, συμπορεύονται με ένα νεο-ρομαντικό ακουστικό ύφος. Η δουλειά του έχει κάτι που δεν το προσδιορίζεις εύκολα. Για να την περιγράψεις πρέπει να επικαλεστείς εικόνες. Είναι άλλωστε συνηθισμένος, ήδη από την εποχή των «Στέρεο Νόβα», να φτιάχνει μουσικές που κουμπώνουν με την εικόνα. Σε αυτόν τον δίσκο όλα καταλήγουν σ’ ένα σάουντρακ-κομψοτέχνημα: «Για δεύτερη φορά στη ζωή μου έγραψα ολόκληρο δίσκο πηγαίνοντας από το ένα τραγούδι στο άλλο. Σαν αφήγηση», λέει.

Ετσι, από τον καθηλωτικό μινιμαλισμό του πιάνου και την κλασική ομορφιά των εγχόρδων ώς τους ανήσυχους ρυθμούς των συνθεσάιζερ, το ταξίδι είναι μεγάλο, οι εικόνες και τα συναισθήματα αλλάζουν, οι ήχοι δημιουργούν ατμόσφαιρα οικεία κι ανεξερεύνητη συγχρόνως.

Στο «Life Is Now» θα ακούσετε 11 ορχηστρικά κομμάτια. Λείπουν τα λόγια, αλλά είναι τόσες οι σκέψεις που προκαλούν. Δύσκολο στοίχημα και αυτό. «Δεν έκανα επιλογές επιτυχίες. Δεν έχω σαχλή πλευρά, είναι πιο σοβαρή η φύση μου.

Δεν με παρέσυρε ποτέ το ποτάμι της ευμάρειας γιατί πετούσα από πάνω του. Παλαιότερα μου πρότειναν να παίξω με καλλιτέχνη με αμοιβή 5.000 ημερησίως. Αρνήθηκα. Δεν με άφηνε η συνείδησή μου. Θα είχα ψυχικές διαταραχές».

Ούτε διασκευές τού αρέσει να κάνει, παρ’ όλο που η γενιά του κατ’ εξοχήν «πειράζει» το παλιό ρεπερτόριο. «Μου ζήτησαν κάποτε να ασχοληθώ με τη Σωτηρία Μπέλλου. Το θεώρησα βλάσφημο. Δεν τολμάω να πειραματιστώ με ανθρώπους που δεν είναι ζωντανοί. Δεν μπορώ να μπω σε έναν διαφορετικό μουσικό κόσμο χωρίς να έχω επαφή με τους ίδιους. Εχει μια έπαρση».