Μου τηλεφωνούν προχθές φίλοι να τους συναντήσω, φεύγοντας απ’ την εφημερίδα, στο μπαρ «Καφεκούτι» της οδού Σόλωνος. «Χάνεις» ακούω από τρία στόματα ταυτοχρόνως στην άλλη άκρη του σύρματος. Σφύζει από κόσμο το μαγαζί, παρά την προχωρημένη ώρα. Εξαίσιες μελωδίες κάνουν μικρούς και μεγάλους, άντρες και γυναίκες, σουρωμένους και νηφάλιους να δονούνται με ένα ποτήρι στο χέρι ή χωρίς. Καθισμένοι σε μια γωνιά ροκάρουν ο Βασίλης και ο Νίκος Σπυρόπουλος -οι «Σπυριδούλα» ντε- που παλιώνουν σαν το καλό κρασί, παραμένοντας περιέργως εσαεί πιτσιρικάδες.
Υποψιασμένος κι αγέραστος ανάμεσά τους ο Δημήτρης Πουλικάκος εκτελεί ακατάπαυστα με τρίκυκλο «Μεταφοραί εκδρομαί ο Μήτσος»· τσαμπουκαλεμένα δρομολόγια στις ασφαλτοστρωμένες οδούς, αλλά και τα αχαρτογράφητα μονοπάτια της ελληνικής και διεθνούς ροκ σκηνής. Λικνίζεται η τρέλα στις φωνητικές του χορδές με αβέβαιο δίχτυ ασφαλείας τις φευγάτες και μεθυστικές πενιές της κιθάρας.
Ωσαύτως καμαρώνει ο καταστηματάρχης στην απέναντι όχθη της μπάρας και μ’ ένα νεύμα του τα σφηνάκια τιγκάρουν ξανά και ξανά. Γνωστός και μη εξαιρετέος παρ’ ημίν ο Σπύρος Κογιάννης, μπροστάρης στις κινητοποιήσεις του κλάδου κατά της καπνοαπαγόρευσης και των «τσουχτερών» δημοτικών τελών. Ανοιξε το «Καφεκούτι» τον Δεκέμβρη του 1995 και έκτοτε πλημμυρίζει τις νοτιοδυτικές παρυφές των Εξαρχείων με αρώματα εσπρέσο και καπουτσίνο τα πρωινά και τις νύχτες με πολύχρωμα κοκτέιλ υπό τους ήχους τζαζ και φανκ μουσικής. Γιορτάζει τα εικοσάχρονά του τούτο τον μήνα, γλεντώντας το δεόντως με λάιβ και πολυποίκιλες εκπλήξεις σχεδόν καθημερινά. Βουνό το δίκιο του Σπύρου.
Περιφανής άθλος ν’ αντέχουν καιρούς και ζαμάνια παρόμοια μαγαζιά, όχι τόσο επειδή τα στέκια της διασκέδασης κάνουν κύκλους, δημιουργώντας συχνά φυγόκεντρες δυνάμεις, αλλά κυρίως διότι τα τελευταία πέντε μνημονιακά έτη χρειάζονται υπεράνθρωπες προσπάθειες για να επιβιώσουν. Καθώς στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας τα πάντα έχουν ημερομηνία λήξεως, το κατόρθωμα μοιάζει εφάμιλλο με αυτό ορισμένων βρετανικών παμπ που διατηρούνται ανέπαφες και με στιλ για εκατό, διακόσια χρόνια και βάλε.
Εδώ μόλις μπει σε κάθε επιχείρηση η επόμενη γενιά το γεγονός σημειώνεται θριαμβευτικά στη μαρκίζα: «Και υιός» και πάει λέγοντας. Το παλαιότερο γωνιακό μαγαζί παραμένει η Εκκλησία που κρατιέται με νύχια και με δόντια και με κρατική αρωγή στα όρια των διατάξεων περί αθέμιτου ανταγωνισμού. Ο πρόωρος θάνατος του Μηνά Χατζησάββα, η περιπέτεια της αποτέφρωσης της σορού του και οι ταλαιπωρίες του συντρόφου του ανέδειξαν ουκ ολίγες παθογένειες της ανάρμοστης σχέσης μεταξύ Ορθοδοξίας και πολιτείας. Τα επιχειρήματα των ιεραρχών αδυνατούν να κρύψουν ότι το υπόβαθρο της άτεγκτης στάσης τους στα θέματα της καύσης νεκρών και του συμφώνου συμβίωσης είναι πρωτίστως οικονομικό.
Στοχεύουν τα πιο συντηρητικά ανακλαστικά της κοινωνίας δηλώσεις του Αμβρόσιου και του Ανθιμου που εξομοιώνουν ομοφυλόφιλους και κτηνοβάτες. Από κοντά κι ο Πάνος Καμμένος που βλέπει οπτασίες με καμήλες, ενώ ο εισηγητής του κόμματός του υπερασπίζεται μυωπικά τη χριστιανική παράδοση από τις «σεξουαλικά παρεκτρεπόμενες, εναλλακτικές μορφές οικογένειας», που απειλούν το αρραγές σύμφωνο συμβίωσης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ. το οποίο αποδείχτηκε άκρως ανθεκτικό στα μνημόνια και τα κόντρα μέτρα.
