Μικρή ανατομία μεγάλου αδιεξόδου

Μπορεί το Μαξίμου να διαμηνύει ότι «προχωράμε ακάθεκτοι» και ο υπουργός Επικρατείας Νίκος Παππάς να υποστηρίζει ότι «πολιτικά κέντρα στην Ευρώπη θα ήθελαν να αποτύχει η κυβέρνησή μας» (αμφότερα στην «Εφ.Συν.» του Σαββατοκύριακου).

Ομως, ως προς το «ακάθεκτοι», εκτός από συνώνυμο του «ορμητικοί», είναι και… υπερθετικό του «προσεκτικοί» και «μετρημένοι», κάτι που, πιστεύω, είναι ζητούμενο και αναγκαίο αυτές τις ώρες και που, νομίζω, δεν το έχουμε δει ακόμα έως τώρα.

Οσο για τα «πολιτικά κέντρα» του υπουργού Επικρατείας και την επιθυμία τους «να αποτύχει η κυβέρνηση», νομίζω ότι προέχει η επιθυμία της κυβέρνησης να πετύχει η… κυβέρνηση και πόση είναι αυτή η επιθυμία και πώς εκδηλώνεται. Οχι απαραίτητα με τα μνημονιακά κελεύσματα, δίκην «αποφασίζω και διατάσσω», που ούτως ή άλλως έχουν χαρακτήρα δεσμευτικό και, εν πολλοίς, ανελαστικό και αμετάβλητο.

Αλλά με το λοιπό κυβερνητικό έργο, που δεν δεσμεύεται από μνημόνια. Το οποίο, στο κάτω της γραφής, για τους καλοπροαίρετους είναι βασικό κριτήριο εμπιστοσύνης ή αφερεγγυότητας μίας κυβέρνησης.

Ποιο, επιτέλους, είναι το «εκτός μνημονίων» κυβερνητικό έργο, σε ποιους τομείς μπορεί να επιδειχθεί και τι, με ευθύνη κυβερνητική, παράγει, τέλος πάντων, η «κρατική μηχανή» π.χ. σε θέματα δημόσιας διοίκησης.

Διότι, παρά το «ακάθεκτοι» (απλώς πρόθεση!) οι 153 βουλευτές της τελευταίας ψηφοφορίας περί προαπαιτουμένων, είναι, αν θέλουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, πέραν του οριακού σημείου, τουλάχιστον για νομοσχέδια τόσο μεγάλης σημασίας, όσο η διασφάλιση από πλειστηριασμούς της πρώτης κατοικίας.

Ομοίως και το «σύσσωμον» εναντίον, των 137 της αντιπολίτευσης, ομού, αδιαιρέτως και άνευ διακρίσεων∙ πέραν των ορίων είναι και αυτό! Εννοώ των ορίων που θα προδιέθεταν ότι στον «ασθενή» λόγο της κυβέρνησης, κάποιοι στην αντιπολίτευση πάνε να αρθρώσουν έναν λόγο, αν όχι «ισχυρό», πάντως λιγότερο «ασθενή». Μιλάμε δηλαδή για μικρή ανατομία μεγάλου αδιεξόδου…