Μπορεί το κορμί να χρησιμοποιείται ως πίνακας ανακοινώσεων; Κι αν ναι, ποια συνθήματα είναι ανεκτά και ποια όχι;
Μπορεί μια ταινία που έχει θέμα τις σουφραζέτες να προκαλεί την αγανάκτηση των φεμινιστριών;
Κι επίσης, είναι δυνατόν μια γυναίκα που ώς τώρα έχει δώσει άπειρες μάχες για την ισότιμη αντιμετώπιση των γυναικών στο Χόλιγουντ να κατηγορείται για αντιφεμινιστική συμπεριφορά;
Ολα γίνονται κι όλα παρεξηγούνται.
Στο Λονδίνο αυτές τις μέρες έχει στηθεί μια μικρή μάχη γύρω από τις σουφραζέτες –με αφορμή την προχθεσινή πρεμιέρα της ομώνυμης ταινίας με πρωταγωνίστρια τη Μέριλ Στριπ.
Το φιλμ, σε σκηνοθεσία Σάρα Γκάβρον, επικεντρώνεται στα πρώτα χρόνια του κινήματος που πάσχισε για το δικαίωμα ψήφου των Βρετανίδων (στις ελληνικές αίθουσες βγαίνει στις 24/12).
Η Αμερικανίδα ηθοποιός υποδύεται την Εμιλι Πάνκχερστ, τη γυναίκα που ηγήθηκε του φεμινιστικού κινήματος στη Μεγάλη Βρετανία.
Η ιστορική μορφή του αγώνα των Βρετανίδων για ίσα πολιτικά δικαιώματα ήταν μια γυναίκα που δεν δίσταζε να χρησιμοποιήσει αθέμιτους και ριζοσπαστικούς τρόπους προκειμένου να φέρει στην πρώτη γραμμή τα θέματα εκείνα που θα έκαναν τις γυναίκες ισότιμα μέλη στην κοινωνία.
Δική της, λοιπόν, είναι η ατάκα πάνω στα T-shirts με τα οποία φωτογραφήθηκαν για το λονδρέζικο «Time Out» οι γυναίκες πρωταγωνίστριες της ταινίας (εκτός από τη Στριπ, τους ρόλους κρατούν οι Κάρεϊ Μάλιγκαν, Ρομόλα Γκαράι, Ελενα Μπόναμ Κάρτερ, κ.ά.) προκαλώντας θύελλα αντιδράσεων:
Προτιμώ να είμαι επαναστάτρια παρά δούλα.
Κι εκεί ξεκίνησαν τα πρώτα παρατράγουδα. «Το μήνυμα στο μπλουζάκι, με τον τρόπο που έχει αποσπαστεί από τη συνολική φράση της Πάνκχερστ, χάνει το νόημά του και παραπέμπει στην εποχή της αμερικανικής δουλείας», δήλωσαν ακτιβιστικές οργανώσεις.
«Υποτιμά την ιστορική διάσταση της λέξης “δούλος”», πρόσθεσαν φεμινίστριες. Ενώ όλοι οι παραπάνω βρήκαν από άστοχο έως απαράδεκτο το γεγονός ότι τέσσερις γυναίκες λευκές, όμορφες και καλοφτιαγμένες πόζαραν σαν μοντέλα τη στιγμή που γίνονταν «αγγελιοφόροι» φεμινιστικών μηνυμάτων.
Μπορεί, όμως, και να της τα είχαν μαζεμένα της Στριπ, η οποία έριξε και πριν από μερικές μέρες ένα ακόμα πυροτέχνημα, όταν «απαρνήθηκε» τον χαρακτηρισμό της φεμινίστριας λέγοντας πως προτιμά να αντιμετωπίζει τα θέματα από την ανθρωπιστική τους πλευρά και όχι μόνο τη φεμινιστική.
Η ένταση, πάντως, συνεχίστηκε και στην προχθεσινή πρεμιέρα της ταινίας στο σινεμά Odeon (στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λονδίνου).
Περισσότερα από εκατό άτομα διαδήλωσαν φορώντας μπλουζάκια με το σύνθημα «Οι νεκρές γυναίκες δεν μπορούν να ψηφίσουν», ενώ στη συνέχεια πήδηξαν τα σιδερένια κάγκελα, έφτασαν ώς το κόκκινο χαλί όπου και ξάπλωσαν και εκτός από τα συνθήματα που φώναξαν πέταξαν πράσινα και μοβ καπνογόνα, τα οποία έκαναν ασφυκτική την ατμόσφαιρα.
Οι πρωταγωνίστριες πάντως ήταν ψύχραιμες. Δεν αντέδρασαν, δεν θύμωσαν.
Αλλωστε, λίγο νωρίτερα η νέα μητέρα και πρωταγωνίστρια της ταινίας Κάρεϊ Μάλιγκαν (στο φιλμ ενσαρκώνει την επίδοξη σουφραζέτα Μοντ Γουότς) δήλωνε στη συνέντευξη Τύπου:
Ας ελπίσουμε ότι η ταινία θα εμπνεύσει τον καθένα με τον τρόπο που εκείνος βλέπει τον κόσμο. Δεν ζούμε σε μια κοινωνία που κρατά τις ισορροπίες μεταξύ ανδρών και γυναικών. Τέτοιες κινηματογραφικές απόπειρες, λοιπόν, πρέπει να εμπνεύσουν συζητήσεις σχετικά με το πώς μπορούμε να διορθώσουμε αυτή την ανισορροπία… Φυσικά, κι εξακολουθούμε να ζούμε σε μια σεξιστική κοινωνία. Γι’ αυτό και δεν αισθάνομαι ότι παίρνω μέρος σε ένα ντοκιμαντέρ για το παρελθόν, αλλά σε μια ταινία για το σήμερα που μας επιτρέπει να δούμε πού βρισκόμαστε.
