Η αποφασιστικότητα χιλιάδων Σύρων προσφύγων να φτάσουν στην Ευρώπη μέσω των χερσαίων ελληνοτουρκικών συνόρων στον Εβρο, αντί να διακινδυνεύσουν τη ζωή τους διασχίζοντας το Αιγαίο με τις βάρκες, αναδεικνύει πόσο λανθασμένη και αντίθετη με το διεθνές προσφυγικό δίκαιο υπήρξε η κατασκευή και διατήρηση του περιβόητου φράχτη στον Εβρο.
Αν η Ευρώπη εξακολουθήσει να βασίζεται στις αρχές του ορθολογισμού, του διεθνούς δικαίου και του ανθρωπισμού, ο φράχτης του Εβρου, που συμβόλισε και υλοποίησε την αδιέξοδη πολιτική της Ευρώπης-φρούριο, είναι προορισμένος να καταρρεύσει πολύ σύντομα από το βάρος της πραγματικότητας, με τον ίδιο τρόπο που κατέρρευσε ο κανονισμός του Δουβλίνου.
Ο αριθμός των εισερχόμενων προσφύγων είναι πολύ μεγάλος για να μπορέσει να τους σταματήσει ο οποιοσδήποτε φράχτης, είτε της Ελλάδας είτε της Ουγγαρίας – το μόνο που πετυχαίνουν είναι να βάζουν σε κίνδυνο τη ζωή και την αξιοπρέπεια των προσφύγων, χωρίς να ανακόπτουν την πορεία τους στην Ευρώπη.
Οσοι μάλιστα βασίζουν τις ελπίδες τους στην τουρκική κυβέρνηση, που προσπαθεί να σταματήσει τους Σύρους στην Αδριανούπολη και να τους γυρίσει πίσω στην Κωνσταντινούπολη, εγκλωβίζοντάς τους στην Τουρκία, ας προσέξουν.
Τι θα συνέβαινε αλήθεια αν οι δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες που φτάνουν στην Ειδομένη αναγκάζονταν να επιστρέψουν στη Θεσσαλονίκη, προκειμένου να μη συνεχίσουν την πορεία τους προς τη βόρεια Ευρώπη;
Αντί λοιπόν να οραματίζονται ορισμένοι στρατιωτικές επιχειρήσεις στον Εβρο προκειμένου να στερήσουν παράνομα από τους πρόσφυγες το αναφαίρετο δικαίωμα να ζητήσουν διεθνή προστασία, ας φροντίσουν να εξασφαλίσουν τις στοιχειώδεις συνθήκες που θα κάνουν λίγο πιο ανθρώπινη και βιώσιμη την πορεία αυτών των ανθρώπων από τον Εβρο στην Ειδομένη.
Αυτή άλλωστε η διαδρομή θα ανακουφίσει τα ελληνικά νησιά, που δέχονται σχεδόν όλο το βάρος της προσφυγικής ροής από τη στιγμή που κατασκευάστηκε ο φράχτης και έκλεισε το πέρασμα στον Εβρο.
