Νεφελοβατούν όσοι θεωρούν πως η αποψινή αναμέτρηση μεταξύ των δύο μονομάχων θα αβγατίσει ή θα ελαττώσει τα κουκιά τους στην κάλπη. Δεν πολυσκοτίζονται οι πολιτικοί αρχηγοί. Στο ντιμπέιτ της περασμένης Τετάρτης διασαφηνίστηκε ότι είτε υπηρετούν το παλαιό είτε ευαγγελίζονται το νέο, επιλέγουν κατά κανόνα το ενδιάμεσο· λάτρεις των μεσοβέζικων λύσεων καθόσον.
Τουτέστιν ομιλούν επί ώρες δίχως να λένε απολύτως τίποτε, ρητορική που απέχει παρασάγγας απ’ τους φιλιππικούς ή τους ολυνθιακούς, απαιτεί μολαταύτα ένα κάποιο ταλέντο. Στον Βαγγέλα αρχίζουν ν’ αρέσουν οι τηλεμαχίες κι έτσι ζήτησε απ’ τον λαό στη Θεσσαλονίκη την εντολή να σχηματίσει κυβέρνηση στις 22 Σεπτεμβρίου. Γλώττα λανθάνουσα… Είπαμε, ρε μάγκες, να κάνουμε συχνά εκλογές, όμως μέρα παρά μέρα πάει πολύ.
Ιδρώνουν τη φανέλα προσηλωμένοι σε αμυντικά συστήματα, προεξάρχοντος του κατενάτσιο. Τους ενδιαφέρει περισσότερο να μη δεχτούν αυτογκόλ, να μείνει ανέπαφη η εστία τους, παρά να αναταράξουν το πλεκτόν της αντιπάλου, κι ας προκαλούν χασμουρητά στην κερκίδα. Αποφεύγουν τα σουτ, όπως ο διάβολος το λιβάνι, κι αν αναγκαστούν να εξαπολύσουν κανένα κουντεπιέ, στοχεύουν καρφί στον γάμο του Καραγκιόζη.
Με το θέατρο σκιών διατηρούν έκπαλαι άρρηκτους δεσμούς, ιδίως με τη ραγιάδικη φιγούρα του οσφυοκάμπτη Χατζηαβάτη. Καθώς το ματσάκι προμηνύεται γλυκανάλατο και βαρετό, θα προσπαθήσουμε να το ζωηρέψουμε κομμάτι· ν’ ανάψουμε κάπως τα αίματα, βρε αδελφέ. Το Μαξίμου ισχυριζόταν τον Αύγουστο ότι ο τότε ένοικός του τζογάρει χωρίς ανταγωνιστή. Δεν είχε τάχα μου να φοβηθεί παρά μόνο τον κακό εαυτό του.
Πηχυαίοι τίτλοι του τύπου «Αλέξης εναντίον… Αλέξη» μάς προσφέρουν ολόφρεσκη την ιδέα: Σχηματίζουμε στο πλατό ένα ισόπλευρο τρίγωνο. Στην κορυφή της πρώτης γωνίας τοποθετούμε τον άγουρο Τσίπρα (Α.Τ.), τον χειμωνιάτικο, τον αφελή που θα ‘φερνε αμοιβαία επωφελή συμφωνία.
Εγκαθιστούμε στη δεύτερη τον ώριμο Τσίπρα (Ω.Τ.), τον καλοκαιρινό, που πήγε για μαλλί και γύρισε γουλί, ζαλικωμένος μ’ ένα ασήκωτο πακέτο. Στην εναπομείνασα θέση θρονιάζουμε τον υπερώριμο, παραγινωμένο Τσίπρα (Π.Τ.), τον μεταλλαγμένο σε κατάσταση προχωρημένης αποσύνθεσης, που μας παραμυθιάζει πως θα παρακάμψει τις άφθονες φιλολαϊκές πτυχές της συμφωνίας με δήθεν φιλολαϊκότερο παράλληλο πρόγραμμα.
Ιδιαιτέρως αποκαλυπτικοί μονόλογοι ακολουθούν: Α.Τ.: Θα φυσάω τον ζουρνά και θα λικνίζονται οι αγορές. Ω.Τ.: Μου σφύριξαν δυο φάλτσες νότες και στάθηκα κλαρίνο. Π.Τ.: Θα παίζουν οι αγορές και θα σας χορεύω σαν τα πετεινάρια στο ταψί. Α.Τ.: Θα καταργήσω τον ΕΝΦΙΑ. Ω.Τ.: Ο παράλογος φόρος παραμένει το ’15 και το ’16. (Ουδέν μονιμότερον του προσωρινού.) Π.Τ.: Ξανακαταργώ το χαράτσι μόλις πάρει πάνω της η οικονομία. (Με επαχθή μέτρα, σύμφωνα με τον ίδιο, ποτέ.)
Το κακό με τον προεκλογικό Αλέξη είναι ότι υποδύεται και τους τρεις ρόλους ταυτοχρόνως. Α.Τ.: Διαγράφω το Μνημόνιο μ’ έναν νόμο κι ένα άρθρο. Ω.Τ.: Φέρνω νέο, απεχθέστερο νύχτα στη Βουλή. Π.Τ.: Το αχρηστεύω, εφαρμόζοντάς το κατά γράμμα. Α.Τ.: Εξοβελίζω στο πυρ το εξώτερο το φαύλο κατεστημένο. Ω.Τ.: Το ξαναζωντανεύω, ψηφίζοντας από κοινού το Μνημόνιο. Π.Τ.: Ξεμπερδεύω με το παλιό, κυβερνώντας τη χώρα μαζί του. Ηθικόν δίδαγμα: Απ’ τις 21 του Σεπτέμβρη μαύρη οχιά τριμούτσουνη που μας έφαγε και συμφορά που θα μας εύρει.
