Πολλοί από τους επικριτές, μέλη ή οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ, στηρίζουν τον θυμό τους στη διάψευση της επενδυμένης στο κόμμα ελπίδας τους. Μιλούν για ήττα, για εγκατάλειψη του προγράμματος, ακόμη και για προδοσία.
Την ίδια ώρα καθυβρίζουν την ηγεσία ότι λαϊκίζει αναβιώνοντας έναν νέο παπανδρεϊσμό, αφού αφήνει ξανά τον λαό να ελπίσει σε όσο το δυνατόν πιο ανώδυνη τήρηση της συμφωνίας με προοπτική, με διαρκή αγώνα υπέρ των αδυνάτων, υπέρ των δικαιωμάτων,
Και αναρωτιέμαι: η ελπίδα του οργανωμένου, του ενταγμένου στο κόμμα, του κινηματικού μαχητή τι είδους ελπίδα ήταν και είναι;
Είναι άλλη και άλλης ποιότητας από την ελπίδα του λαού μας εδώ, αλλά και του Eυρωπαίου πολίτη, του κατατρεγμένου μετανάστη, για έναν δικαιότερα και λογικότερα οργανωμένο κόσμο;
Η οραματική, μεγάλη ελπίδα για την κοινωνική και πολιτική απελευθέρωση με την αλλαγή των συσχετισμών εμπεριέχει ή όχι τη μετρημένη, τη μικροελπίδα των αδυνάτων, των υστερημένων, να βελτιώσουν έστω και λίγο, τώρα, αύριο, την καθημερινή ροή της ζωής τους, να ανακουφίσουν το βάρος της;
Είναι συμπληρωματικές ελπίδες ή ελπίδες που διαξιφίζονται;
Και τότε σε τι υπερέχει η ελπίδα του πρωτοπόρου, του ιδεολόγου, του ψαγμένου, απέναντι στην ελπίδα της γιαγιάς, του συνταξιούχου, του αλλοδαπού, του αγρότη, του απολιτικού νέου, του πολιτικά ανέστιου μικρομεσαίου που ψάχνει να επενδύσει την ψήφο του σε όποιον πιστεύει ότι μπορεί να τον εκπροσωπήσει πειστικότερα, να τον υπερασπιστεί αποτελεσματικότερα;
Μήπως στο ότι η μεγάλη ελπίδα, σαν τη μεγάλη προσδοκία, δεν μετριάζεται, δεν ζορίζεται στα όρια του εφικτού, δεν μεταφράζεται σε άμεσες ανάγκες;
Πώς τελικά αντιλαμβάνονται οι οργανωμένες δυνάμεις την κοινωνική εκπροσώπηση που αναλαμβάνει το κόμμα, όταν αυτό καταφέρνει με την εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας να αναδειχτεί σε κόμμα εξουσίας και αναλαμβάνει τη διακυβέρνηση;
Ρωτάω τη δυσαρεστημένη, μαχητική και έντιμη συνάδελφό μου:
• Τι έπρεπε να κάνει ο Τσίπρας ενώπιον των ανυπέρβλητων αξιώσεων των δανειστών;
• Να παραδώσει τη διακυβέρνηση, είναι η απάντηση, να αρνηθεί να εφαρμόσει όρους, να αφήσει την ευθύνη σ’ αυτούς που πιστεύουν και αγαπούν τα μνημόνια, να μη λερώσει τα χέρια του με τέτοια υπογραφή.
Εδώ είναι που η μικροελπίδα τραβάει τα μαλλιά της.
Η βάσιμη ελπίδα εκείνων που επέλεξαν το κόμμα και το εμπιστεύτηκαν να κυβερνήσει, πνίγεται μέσα στη χριστιανικού τύπου μεταφυσική του μακρινού οράματος, Παραδίνει τη νίκη της στους αντιπάλους, εν ονόματι της αψαλίδιστης αλήθειας, της καθαρότητας της μεγάλης ιδέας.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κάνει τίποτα άλλο από το να δέχεται τη συνέπεια της μεγαλόστομης ρητορικής της ιδεολογίας του. Είναι και αυτό ένα από τα μαθήματα του χειμερινού κυβερνητικού εξαμήνου που πέρασε με επιτυχία.
Ευτυχώς, τα εκατομμύρια των ψηφοφόρων του, οι υποστηρικτές του, πιο γειωμένοι στην πραγματικότητα και πιο ήπιοι από τα μέλη του, αντιστοιχίζουν το κάθε φορά σημαινόμενο των συνθημάτων με τις δικές τους ανάγκες και κάνουν εκείνοι τον τελικό λογαριασμό με την ελπίδα.
