Εχει κάτι το βασανιστικό η ανακοίνωση των βάσεων. Οχι μονάχα για τους υποψήφιους, αλλά και για τους γονείς και συγγενείς που από πρώτο χέρι αντιλαμβάνονται ότι το μέλλον τόσων χιλιάδων παιδιών κρίνεται εν πολλοίς από έναν πίνακα γεμάτο ονόματα σχολών και πενταψήφια νούμερα.
Ψυχοφθόρα είναι η διαδικασία, και για τους άμεσα ενδιαφερόμενους, αλλά και για όλους εμάς, τους μεγαλύτερους, που έχουμε αφήσει για τα καλά πίσω μας την ιστορία των Πανεπιστημίων και της αγωνίας των εξετάσεων.
Και είναι ψυχοφθόρα γιατί το θυμόμαστε σαν χθες, όταν εμείς ήμασταν στημένοι στην τηλεόραση (τι να πουν και οι ακόμη μεγαλύτεροι που κολλούσαν το αυτί στο ραδιοφωνάκι) για να μάθουμε ποιο τμήμα και ποιο Πανεπιστήμιο θα ανοίξουν τις αίθουσές τους και για μας.
Και μετά συνειδητοποιούμε ότι δεν ήταν χθες. Μετά μετράμε τα χρόνια στα δάχτυλα – και αυτά των χεριών δεν φτάνουν. Πώς πέρασαν έτσι τα χρόνια!
Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα σήμερα. Σήμερα το θέμα είναι οι φετινές βάσεις. Γιατί είναι κι αυτές δείγμα σε πόσο βαθιά τρύπα έχουμε πέσει.
Η νοοτροπία του «βολέματος», του «πού θα τρουπώσω», που έλεγε κι ο Βουτσάς, πάντοτε υπήρχε. Τόσοι και τόσοι γονείς έκαναν αγώνα για να βάλουν τα παιδιά τους σε κάποια θέση στο Δημόσιο.
Ομως τουλάχιστον στα Πανεπιστήμια υπήρχε το όνειρο. Το προσωπικό όνειρο, πως «δεν θα γίνω κι εγώ ένα με τους υπόλοιπους».
Πάντα οι προοπτικές επαγγελματικής αποκατάστασης έπαιζαν τον ρόλο τους στη συμπλήρωση των μηχανογραφικών, όμως ποτέ άλλοτε σε τέτοιο βαθμό.
Μια χρονιά όπως η φετινή που οι βάσεις έκαναν τέτοια βουτιά, η Σχολή Αστυφυλάκων παρουσίασε σημαντική άνοδο.
Είναι προφανές ότι οι νέοι στρέφονται στα επαγγέλματα με σίγουρη αποκατάσταση, αφού η ανεργία έχει πάρει στους εφιάλτες τη θέση του μπαμπούλα, του γέρου, του γύφτου και όλων των άλλων μπουρδολογιών των γονιών για να φοβίσουν τα παιδιά τους και να φάνε όλο τους το φαΐ.
«Κάτω από το κλομπ η τσέπη με τα 500 ευρώ τον μήνα», θα πουν διάφοροι. Ας μη μιλούν γιατί ξέρουν…
Η ανεργία δεν είναι πλάσμα της φαντασίας. Είναι εδώ, είναι αληθινή και τρομακτική, και οι νέοι είναι πια διατεθειμένοι να σκοτώσουν τα όνειρά τους μπας και ξεγελάσουν την κρίση.
