Αυτοκριτική, υποσχέσεις… αλλά τήρηση Μνημονίου!

Τη στροφή των 180 μοιρών της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ., με αγνόηση της λαϊκής εντολής του 61,5% του ελληνικού λαού κατά του νέου Μνημονίου, επιχειρούν με διάφορους τρόπους να δικαιολογήσουν επικοινωνιακά τα συστημικά media και τα επιτελεία της κυβέρνησης. Επιχειρούν με ψήγματα αυτοκριτικής να καλύψουν την τεράστια «κωλοτούμπα» της κυβέρνησης, υποσχόμενα προεκλογικά υπέρβαση της ευρωζωνικής επιτροπείας… τηρώντας πάντα το Μνημόνιο.

Ειδικότερα στη συνέντευξή του στη ΔΕΘ (7.9.15) ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλ. Τσίπρας, ξεχνώντας τις περσινές δεσμεύσεις, κατέφυγε σε μια άνευ ουσίας αυτοκριτική, υποσχόμενος όμως, σε περίπτωση που και πάλι θα είναι κυβέρνηση, «αντισταθμιστικά μέτρα» με ταυτόχρονη τήρηση του Μνημονίου.

«Διαψευστήκαμε», είπε, «γιατί πιστέψαμε ότι η δύναμη του δικαίου θα έφερνε ντόμινο αλλαγών στην Ευρώπη», αποσιωπώντας την ανεδαφική του εμμονή στην υπογραφή συμφωνίας «πάση θυσία» εντός της ευρωζώνης και την προκλητική αγνόηση αλλεπάλληλων επισημάνσεων μεγάλου μέρους στελεχών για την ετοιμότητα αντιμετώπισης πιθανών εκβιασμών από τους «θεσμούς» (Ε.Ε.-ΕΚΤ-ΔΝΤ).

Διολίσθησε μάλιστα και στην απρέπεια να ισχυριστεί ότι τα στελέχη αυτά… «θα αντιδρούσαν σε κάθε συμφωνία». Από την άλλη, έρχεται προεκλογικά να υποσχεθεί ότι θα υπάρξουν «αντισταθμιστικά» στα μνημονιακά μέτρα (;), θα ξεφύγουμε από τη μέγκενη της επιτροπείας, θα έχουμε ανάπτυξη κ.ά., με πιστή πάντα τήρηση των δεσμεύσεων του νέου Μνημονίου!

Ωστόσο, το έργο το έχουμε ξαναδεί. Τα ίδια ακριβώς έλεγαν οι προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ που εφάρμοζαν τα μνημονιακά μέτρα. Το αποτέλεσμα γνωστό. Επιδείνωση της ύφεσης, αύξηση των «λουκέτων» και της ανεργίας, λεηλασία λαϊκών εισοδημάτων, ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας, διόγκωση αντί για μείωση του δημόσιου χρέους κ.ά.

Τα περί «αντισταθμιστικών» αποδείχτηκαν «λόγια του αέρα» από τη στιγμή που δεν άλλαξαν τις συντεταγμένες της οικονομικής πολιτικής. Μάλιστα, στην περίπτωση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ., ακόμα και τα λίγα θετικά που έγιναν στο εξάμηνο διακυβέρνησης, αμφισβητούνται από την «τερα-τρόικα» πλέον (Ε.Ε.-ΕΚΤ-ΔΝΤ-ΕΜΣ). Από την άλλη, το κρίσιμο ζήτημα του χρέους παραπέμπεται γενικώς και αορίστως στο μέλλον.

Στην ουσία κανένα μέτρο δεν πρόκειται να εφαρμοστεί αν δεν έχει την έγκριση των «θεσμών». Τα περί «συνεχών διαπραγματεύσεων», περί «ρηγματώσεων», «απεγκλωβισμού» από τα μνημόνια», περί «κατάκτησης της δημοκρατίας και λαϊκής κυριαρχίας» κ.λπ. αποσκοπούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα σε έναν κόσμο που πίστεψε στο εγχείρημα ΣΥΡΙΖΑ, του είναι δύσκολο να καταπιεί τη στροφή των 180 μοιρών της ηγεσίας του και προσπαθεί να κρατηθεί από την ψευδαίσθηση μιας… δεύτερης ευκαιρίας.

Η Λαϊκή Ενότητα απευθύνεται τόσο στον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και στη μεγάλη δεξαμενή του «όχι» κατά του νέου Μνημονίου, ιδιαίτερα στη νέα γενιά που έδωσε μαζικό και μαχητικό «παρών» και τους καλεί στις επικείμενες εκλογές να μη στηρίξουν τα κόμματα του παλιού και νέου «μνημονιακού τόξου».

Ειδικότερα τη Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ (με νέο κάλυμμα τη Δημοκρατική Συμπαράταξη), το Ποτάμι, καθώς και τη Χρυσή Αυγή (βαθιά συστημική δύναμη παρά τις αντιμνημονιακές κορόνες). Να μη στηρίξουν επίσης τα κόμματα της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ., αλλά να ενισχύσουν τη Λαϊκή Ενότητα, που με συνέπεια, ανιδιοτέλεια, αξιοπιστία και αγωνιστική στάση υπερασπίστηκε τις δεσμεύσεις στον λαό και σήμερα εκφράζει το πραγματικά νέο και ταυτόχρονα «ιστορικά αναγκαίο» στην πολιτική ζωή.

Η Λαϊκή Ενότητα αγωνίζεται για την κατάργηση της λιτότητας και των μνημονίων. Τη διαγραφή τουλάχιστον του μεγαλύτερου μέρους του χρέους με αναστολή πληρωμής (moratorium) τόκων και χρεολυσίων ώς την οριστική ρύθμισή του.

Την εθνικοποίηση των τραπεζών, που ο ελληνικός λαός πλήρωσε ακριβά για τη σωτηρία τους. Την παροχή ρευστότητας στην οικονομία, στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και στους αγρότες, τη ρύθμιση των «κόκκινων» δανείων νοικοκυριών και επιχειρήσεων με λογική «Σεισάχθειας».

Τη στήριξη του εισοδήματος χαμηλόμισθων, χαμηλοσυνταξιούχων και εργαζόμενων νέων, την πάταξη της φοροδιαφυγής «εχόντων» και των προνομίων της κυρίαρχης ελίτ.

Οπως έδειξε με δραματικό τρόπο η ζωή, όλα αυτά δεν μπορούν να γίνουν εντός της ευρωζώνης. Η αποδέσμευση από την «επιτροπεία» των κυρίαρχων ελίτ Βρυξελλών και Βερολίνου, η μετάβαση στο εθνικό νόμισμα, η ανάκτηση του ελέγχου των οικονομικών μοχλών ρύθμισης της οικονομίας (νομισματικής, δημοσιονομικής, εισοδηματικής, αναπτυξιακής πολιτικής κ.ά.) είναι αναγκαίο βήμα για την παραγωγική ανασυγκρότηση και την πολιτιστική αναγέννηση της χώρας, για την αντιμετώπιση της ανεργίας και το σταμάτημα της φυγής νέων επιστημόνων στο εξωτερικό, για το άνοιγμα του δρόμου στην προοδευτική έξοδο από την κρίση και τη σοσιαλιστική προοπτική.

Πρόκειται ουσιαστικά για δρόμο ανάκτησης της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας, για το δικαίωμα επιλογής του ελληνικού λαού για το σήμερα και αύριο.

Η Λαϊκή Ενότητα, ως ευρύτερο μέτωπο αντιμνημονιακών, αριστερών, ριζοσπαστικών, πατριωτικών και δημοκρατικών, κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων, μπορεί να εμπνεύσει και να προωθήσει την ελπιδοφόρα προοπτική για ένα καλύτερο μέλλον της χώρας και ιδιαίτερα της νέας γενιάς.

* υποψήφιος βουλευτής ΛΑ.Ε. στη Β’ Αθήνας