Τα αμήχανα πεντάμηνα των Μνημονίων

Φλόμωσαν τον κοσμάκη στο παραμύθι. Ερχόταν τάχα μου η ελπίδα που θα γλίτωνε διά παντός τους Ελληνες από τα Μνημόνια και τα επαχθή μέτρα, θα ‘φερνε βλάστηση και προκοπή και θα άλλαζε δίχως άλλο τους συσχετισμούς σ’ ολάκερη την Ευρώπη. Προκόψαμε. Αποδείχτηκαν μια απ’ τα ίδια· απαράλλακτοι με τους προηγούμενους. Τον Οκτώβριο του 2009 ο Γιωργάκης εξελέγη με το σύνθημα «Λεφτά υπάρχουν». Το εννοούσε. Σκεφτόταν μάλιστα στην αρχή να αντιμετωπίσει την κρίση με αυξήσεις μισθών, ώστε να τονωθεί η ζήτηση. Κατά τον Νοέμβριο ξεκίνησαν τις κόνξες οι οίκοι αξιολόγησης, τα σπρεντ πήραν την ανηφόρα, η χρηματοδότηση του χρέους κατέστη αδύνατος και πέντε μήνες αργότερα κατέφυγε στο Καστελόριζο απ’ όπου ανακοίνωσε την ένταξη στον μηχανισμό στήριξης με τα γνωστά επακόλουθα. 

Ριζοσπάστης αντιμνημονιακός εμφανιζόταν ο Σαμαράς, βέβαιος πως θα πείσει τους εταίρους να υπογραφεί συμφωνία με ρήτρα ανάπτυξης, αφού ο υφεσιακός μονόδρομος δεν ωφελούσε καμία πλευρά. «Επ-ανα-δια-πραγμάτευση του χρέους» διακήρυξε. «Ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με τις καλύτερες προθέσεις» σημειώναμε τότε. Ταξίδεψε τον Ιούνιο του ’12 στις Βρυξέλλες με το αλαζονικό υφάκι του νικητή. Επρόκειτο να αποδείξει στο πανελλήνιο την υπεροχή του έναντι του προκατόχου του. Τον Νοέμβριο συνομολόγησε το δεύτερο, κατά πολύ χειρότερο, Μνημόνιο και πάσχισε έκτοτε να το εφαρμόσει με καταστροφικά, για τη χώρα και για τον ίδιο, αποτελέσματα. 

Ιδροκόπησε ο Αλέξης Τσίπρας να αυξήσει τα πενιχρά ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ. Τον ευνοούσαν αναφανδόν οι καιροί. Τουτέστιν του έδιναν ώθηση όλα τα Μποφόρια του Πουνέντε, του Λεβάντε και λοιπών ανέμων. Ανεμομαζώματα. Πλαισίωσαν το πολυσυλλεκτικό κόμμα του εκατοντάδες πρώην στελέχη του ψυχορραγούντος ΠΑΣΟΚ και κυρίως η κρίσιμη μάζα των εξαπατημένων ψηφοφόρων του. Εκανε ακριβώς ό,τι έπρεπε. Ο,τι πράττουν ανέκαθεν οι αστοί πολιτικάντηδες προκειμένου να αναρριχηθούν στους θώκους. 

Κυκλώνας, σωστός κομήτης, οραματίστηκε επέλαση προς την εξουσία, μέσω της οποίας θα απήλλασσε τον αδαή όχλο από τα δεινά. Παρότι άθεος, έβαλε πετραχήλια στους λαγούς κι έταξε παπάδες. Είδε κατόπιν τον Πάπα και δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει αποφθέγματα του Ιησού Χριστού για τους Ευρωπαίους, όπως το «Βλέπουν την ακίδα στο μάτι του αδελφού τους, αλλά όχι το δοκάρι στο δικό τους», από την επί του Ορους Ομιλία. Το βράδυ της 25ης Ιανουαρίου αναδείχθηκε κυρίαρχος του παιχνιδιού. Προχώρησε σε μια αλλοπρόσαλλη διαπραγμάτευση χωρίς σχέδιο, χωρίς εναλλακτικές, χωρίς ειρμό, με ρητορική που στόχευε περισσότερο στο εσωτερικό παρά στο εξωτερικό. 

Η δημιουργική του ασάφεια λειτούργησε σαφώς υπέρ των δανειστών. Οταν εξαντλήθηκε το πεντάμηνο -τόσος ήταν κι ο δικός του χρόνος, αλλά καμωνόταν πως δεν το ξέρει- κατάρτισε ένα μίνι Μνημόνιο, σίγουρος ότι θα γίνει δεκτό κι όταν του τράβηξαν το χαλί απ’ τα πόδια προσέφυγε στη λαϊκή ετυμηγορία. Μετέτρεψε το ηχηρό «όχι» σε ταπεινωτικό «ναι» εν μιά νυκτί. Οι δανειστές διέθεταν βλέπεις «plan B», ενώ εκείνος απειλούσε να συλλάβει εντός των συνόρων ακόμα και όσους κατείχαν μικροποσότητες. Επικύρωσε με θρησκευτική ευλάβεια το φρικτότερο των Μνημονίων και μας το παρουσιάζει σαν επιτυχία. Σαν θαύμα της Μεγαλόχαρης. Ισως γι’ αυτό το ψήφισε χρονιάρες μέρες σαν κλέφτης, παραβιάζοντας κάθε έννοια κοινοβουλευτικής τάξης. Πριν είχε πέντε μήνες, όπως κι άλλοι. Τώρα υπολογίζει τον χρόνο που του απομένει γαντζωμένος στην εξουσία.