Aν και, σε πολιτικό βάθος, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία ποιος θα κόψει πρώτος το νήμα στις επικείμενες εκλογές, είναι προφανές ότι δεν επιθυμούμε να ξαναδούμε σε υπουργικές θέσεις Βορίδηδες, Αδώνιδες και λοιπούς τζιτζιφιόγκους της νέας τηλεοπτικής πολιτικής.
Τα πράγματα, όμως, φαίνονται ζόρικα μετά τις εκλογές σε ό,τι αφορά τα κόμματα που θα κληθούν να συγκυβερνήσουν. Θα πει κανείς εδώ ο ΣΥΡΙΖΑ συγκυβέρνησε μ’ ένα ακραίων δεξιών αποκλίσεων κόμμα, τώρα θα δυσκολευτεί, που έχει να χειριστεί διψασμένα Ποτάμια, πεινασμένους Πασοκοδημαρίτες, Λεβέντες μοναχικούς;
Σκέπτομαι μόνο, με πόνο, είναι αλήθεια, εκείνον τον έρμο που θα ψηφιστεί για πρόεδρος της Βουλής· πόσο διακοσμητικός θα είναι ο καημένος και πόση θλίψη θα σκορπίζει στην ελληνική κοινωνία η επίσημη απουσία πρωτοβουλιών που θα τον μαστίζει.
Εάν οι δανειστές δεν εγκρίνουν τίποτα δεν θα περνάει στη Βουλή· πάει και το νομοθετικό της έργο, πάει και η εθνική ανεξαρτησία. Ο μέγιστος θεσμός της Δημοκρατίας, η Βουλή των Ελλήνων, θα καταντήσει ίδρυμα υποταγμένων, εξαρτημένων βουλευτών· αυτό λένε τα μνημονιάκια που υπογράψαμε.
Εάν κάτι τέτοιο δεν ενοχλεί, με γεια μας και χαρά μας, προχωρούμε γελώντας και τραγουδώντας, ακόμη και χορεύοντας. Πείθουμε εαυτούς ότι θα επιλέξουμε τον καλύτερο διαχειριστή του μνημονίου (επιλογή κι αυτή…) και πάμε στην κάλπη με ήσυχη τη συνείδησή μας.
Θα εξουσιοδοτήσουμε αυτούς που θεωρούμε καταλληλότερους να μας αντιπροσωπεύσουν σε μια ανελεύθερη Βουλή, ως σωτήρες και εκφραστές της λαϊκής βούλησης· και ας λένε άλλα πριν από τις εκλογές και άλλα πράττουν μετά. Το γνωρίζουμε καλά αυτό αλλά επιμένουμε να τους δίνουμε την κοινοβουλευτική δυνατότητα να αποφασίζουν αντί για μας.
Θα πείτε, αυτή είναι η αντιπροσωπευτική δημοκρατία (και θα έχετε δίκιο)· υπάρχουν, όμως, κι άλλες μορφές δημοκρατίας στις οποίες η λήψη των αποφάσεων δεν είναι τόσο συγκεντρωτική.
Τα αντίθετα επιχειρήματα είναι γνωστά: η πλέμπα από μόνη της, εάν έχει εξουσία δηλαδή, θα τα θαλασσώσει, ως αμόρφωτη και ακαλλιέργητη. Ναι; Η Δημοκρατία μας δηλαδή είναι μια δημοκρατία των ελίτ, οι οποίες διαμορφώνουν τη λειτουργία της σύμφωνα με τα συμφέροντά τους (των αγορών ήγουν και του κεφαλαίου). Οχι;
Μερικοί εξακολουθούμε να πιστεύουμε στην ιδιαιτερότητα της Αριστεράς, αν και γνωρίζουμε ότι μια αριστερή κυβέρνηση εύκολα αλέθεται όταν μπει στη χοάνη του καπιταλισμού.
Κάτι για ρωγμές λέγαμε προτού ο ΣΥΡΙΖΑ γίνει κυβέρνηση (και το πιστεύαμε), κάτι για διάχυση ελπίδας και προσδοκιών ότι ο φτωχός ευρωπαϊκός Νότος θα συσπειρωθεί, θα αντιταχθεί στον ευρωπαϊκό (γερμανικό) καπιταλισμό. Μερικοί ακόμα το λένε (και καλά, ίσως, κάνουν· πού αλλού μπορούν να στηριχτούν;).
Στο στενό (ασφυκτικό) πλαίσιο της χώρας, οι επιλογές είναι λίγες, η εξής: το μη χείρον βέλτιστον (κι ο πολιτικός θεός βοηθός). Απλώς επιβιώνουμε πολιτικά· άπαντες. Ο καθείς με το δίκιο του, σωστό ή στραβό. Τουλάχιστον να καταφέρναμε να βγάλουμε από μέσα μας τον φανατισμό…
