Πυροσβέστες καλλιστεία και άλλα

Στη δική της πλειοψηφία περιορίστηκε η κυβέρνηση κατά την ψηφοφορία επί των προγραμματικών δηλώσεων∙ αν και, τυπικά/δημοσιογραφικά, προτρέχω, αφού το κείμενο γράφτηκε πολύ πριν από την ψηφοφορία. Δεν μπορώ πάντως να πω πως από τη διήμερη συζήτηση βγήκαμε περισσότερο σοφοί (και ενημερωμένοι), από όσο βγαίναμε από κάθε κοινοβουλευτική συζήτηση επί προγραμματικών δηλώσεων όλης της μεταπολιτευτικής περιόδου.

Θυμάμαι τον αξέχαστο φίλο (και κουμπάρο) Γιώργο Γλυνό, που κάθε επομένη συζήτησης επί προγραμματικών δηλώσεων, μου έλεγε, με το, γνωστό σε όσους τον γνώρισαν, καυστικό του χιούμορ: «Κουμπάρε, μου φαίνεται ότι τις προγραμματικές μόνο εγώ τις βλέπω στην τηλεόραση!». Προχθές πάντως, όπως διάβασα στη χθεσινή «Εφ.Συν.», ακόμα και μέσα στη Βουλή, στην ομιλία της Ντόρας Μπακογιάννη, μόνοι παρόντες από το κόμμα της ήταν, όλοι κι όλοι, μόλις δύο βουλευτές.

Κατά τα άλλα, δέσποσαν οι… αφορισμοί περί κυβερνητικής μοναξιάς: «Δεν θέλουμε το υπαρξιακό δράμα του ΣΥΡΙΖΑ να γίνει υπαρξιακό δράμα του έθνους. Το δράμα να το ζήσετε μόνοι σας» (Μάκης Βορίδης). «Ο,τι σπείρατε, αυτό και θα θερίσετε μόνοι σας, απολύτως μόνοι σας» (Ανδρέας Λοβέρδος). «Θα κυβερνήσετε όμως μόνοι σας και θα σηκώσετε το βάρος μόνοι σας» (Σπύρος Λυκούδης).

Ενώ δεν έλειψαν και «γραφικές» παρομοιώσεις της κυβέρνησης: Με «πυρομανή που έβαλε φωτιά και μετά φώναξε την Πυροσβεστική» (Κυριάκος Μητσοτάκης). «Αν υπήρχαν καλλιστεία πολιτικού ψεύδους, θα έπρεπε να κυκλοφορείτε με κορδέλες» (Χάρης Θεοχάρης). Αλλά και κομμουνιστικές κοινοτοπίες: «Η μεγαλύτερη συνεισφορά του ΣΥΡΙΖΑ είναι η συντήρηση της αυταπάτης ότι ο καπιταλισμός μπορεί να είναι ανθρώπινος» (Θανάσης Παφίλης).

Οσο για τα ενδοκυβερνητικά, είχαμε την πρώτη διαφωνία μεταξύ των δύο εταίρων, επί θέματος εθνικής άμυνας. Ενώ οι υπουργοί δεν άφησαν ευχή για ευχή που να μην αναπέμψουν στον ύψιστο λαό. Κοντός ψαλμός αλληλούια δι’ ευχών των (αγίων) πατέρων (του έθνους) ημών. Αμήν.