Μια από τις πιο δύσκολες δουλειές του γελοιογράφου είναι η επίδειξη του προσήκοντος σεβασμού στα εξωτερικά χαρακτηριστικά των απεικονιζόμενων προσώπων.
Η υπερβολή και το γκροτέσκο αποτελούν εγγενείς ιδιότητες και καταστατικές αξίες της γελοιογραφίας, αλλά οι στερεοτυπικές αναπαραστάσεις, ιδιαίτερα όταν αφορούν τους αδύνατους και όχι τους ισχυρούς, μόνο ως προπαγάνδα μπορούν να εκληφθούν.
Οχι πάντα με κακό σκοπό, αλλά σίγουρα ως εύκολη και ανέξοδη λύση.
Οι Ινδιάνοι και οι μετανάστες στα πρώτα αμερικανικά κόμικς, οι Ιάπωνες και οι Κινέζοι στα μεταγενέστερα, οι Εβραίοι στις γερμανικές (και όχι μόνο) γελοιογραφίες, οι άνθρωποι με καταγωγή από την Αφρική στα κόμικς της Δύσης αποτέλεσαν συνήθεις στόχους στερεοτυπικών απεικονίσεων.
Και τώρα ήρθε η ώρα των Ελλήνων. Που με βάση την παγκάλειο λογική τού «μαζί τα φάγαμε», σε πληθώρα γελοιογραφιών εμφανίζονται ως αξύριστοι, βρομιάρηδες, τεμπέληδες, κοιλαράδες επαίτες.
Ετσι και στο πρόσφατο σκίτσο του Ολλανδού Ros Collignon. Που είναι απλώς χυδαίο.
