Πανέξυπνη αδεσποτούλα

Πολύ συχνά, στην Αθήνα ή στον Μαραθώνα, συναντώ αδέσποτα σκυλιά, στα οποία, ανάλογα με την περίπτωση, προσφέρω ό,τι μπορώ: ένα χάδι και δυο τρυφερά λόγια, άλλοτε λίγο φαΐ και νερό, κάποτε κάτι περισσότερο. Σήμερα θα σας πω για μια πελωρίων διαστάσεων σκύλα, ένα μίγμα δανέζας μολοσσού και πιτ-μπουλ, κατάμαυρη και γεμάτη τσιμπούρια.

Την έβλεπα μέρες να βαδίζει με δυσκολία σ’ έναν απόμερο δρόμο του Μαραθώνα, πίσω από το σημείο εκκίνησης του Μαραθωνίου δρόμου.

Ηταν φανερό ότι δεν τη φρόντιζε κανείς – αντίθετα, όλοι την απέφευγαν, φοβισμένοι απ’ τα χάλια της και το μέγεθός της.

Αποφάσισα, λοιπόν, να κάνω το στοιχειώδες γι’ αυτήν, να της δώσω, δηλαδή, φαγάκι και νερό – και να την ψεκάσω με εντομοαπωθητικό υγρό. Δεν ήταν εύκολο να την πλησιάσω: Το ζωάκι φοβόταν πολύ τους ανθρώπους και έφευγε μακριά μου στις πρώτες απόπειρες.

Κάποια στιγμή η πείνα της υπερίσχυσε του φόβου: Πλησίασε το μπολάκι με το φαΐ που της έδωσα και έφαγε με λαιμαργία. Ηπιε και φρέσκο νερό και, κούτσα κούτσα, έφυγε.

Τη δεύτερη φορά με άφησε να της χαϊδέψω το κεφάλι και, λίγο μετά, δέχτηκε αδιαμαρτύρητα και το ψέκασμα. Μετά από 2-3 ψεκάσματα έφυγαν όλα τα τσιμπούρια!

Από τότε με περίμενε κάθε πρωί στο ίδιο σημείο να την ταΐσω, να την ψεκάσω και να πιει νερό. Μου ‘δινε και την κεφάλα της να τη χαϊδέψω. Πέρα απ’ τη χαρά μου για τη βελτίωσή της -άρχιζε να παχαίνει κιόλας- με κατέπληξε με την εξυπνάδα της. Δείτε τι έκανε:

Μια πολύ ζεστή μέρα, με αφόρητο ήλιο, της έβαλα το φαΐ σ’ έναν πλαστικό «κουβά» (από αυτούς που περιέχουν χρώματα για βάψιμο) και τη φώναξα για να φάει. Βλακωδώς, άφησα τον κουβά στον ήλιο.

Η σκυλίτσα άρχισε να τρώει και ξαφνικά σταμάτησε. Δάγκωσε τον κουβά, τον σήκωσε και τον πήγε στον ίσκιο ενός δέντρου, τον άφησε κάτω και συνέχισε το φαΐ! Εδώ δεν μιλάμε για «κοινό νου», αλλά για πολύ παραπάνω.

Το κακό είναι ότι, τελικά, κάποιοι είδαν, απ’ τη γειτονιά, ότι φρόντιζα τη σκυλίτσα. Και, θέλοντας κι αυτοί να κάνουν κάτι, ειδοποίησαν κάποιο ζωοφιλικό σωματείο. Από τότε πέρασαν 2-3 μήνες και τη σκυλίτσα δεν την έχω ξαναδεί. Πολύ φοβάμαι -είμαι βέβαιος- ότι δεν θα την ξαναδώ…