Είπα, με τον σημερινό τίτλο: «Κάθε Πέμπτη και καλύτερη», να κάνω… αντίστιξη στο γνωστό «κάθε πέρσι και καλύτερα», μιας και τούτη την Πέμπτη, μεθαύριο, μας επισκέπτεται ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ, «συνοδευόμενος από πολυμελές κυβερνητικό κλιμάκιο και Γάλλους επιχειρηματίες» («Εφ.Συν.», ρεπορτάζ Δημήτρη Κουκλουμπέρη).
Ας πούμε ότι στηρίζω την ευχή τόσο στην επίσκεψη του Γάλλου προέδρου αυτή καθαυτή, αλλά, κυρίως, στους Γάλλους επιχειρηματίες που τον συνοδεύουν.
Με την εις άτοπον λογική πως δεν είχαν λόγο οι Γάλλοι επιχειρηματίες να συνοδεύσουν τον πρόεδρό τους, αν η Ελλάδα σήμερα δεν παρουσίαζε κάποιο επιχειρηματικό ενδιαφέρον!
Το άλλο ενδιαφέρον είναι πως η επίσκεψη του Γάλλου προέδρου σχεδόν συμπίπτει με τον ερχομό των θεσμών (πρώην τρόικα, νυν κουαρτέτο) που αναμένονται, πιθανότατα σήμερα, για την πρώτη αξιολόγηση, η οποία θα «ξεκλειδώσει» την πρώτη… υποδόση των 2 δισ. ευρώ. Ολα αυτά, «προκειμένου να μπορέσει να βγει αλώβητη η κυβέρνηση από τις δοκιμασίες που έχει μπροστά της».
Εδώ, να μου επιτραπεί μία μικρή διαφωνία. Διότι πιστεύω πως η κυβέρνηση είναι ήδη… καταλαβωμένη, και το ζήτημα είναι αν, πώς και πότε οι πληγές (που κυρίως είναι δικές μας, των πολιτών) θα αρχίσουν να επουλώνονται. Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, πέρα από «συγκρατημένες αισιοδοξίες» και άλλα ηχηρά παρόμοια.
Οσο για την προσδοκώμενη «δυνατότητα ανακούφισης από τα σκληρά μέτρα μέσω αντίρροπων πολιτικών παρεμβάσεων…».
Αυτά τα «αντίρροπα», όπως τα «προαπαιτούμενα», προπαντός τα «ισοδύναμα», είναι που δεν καταλαβαίνω, και επειδή δεν τα καταλαβαίνω, γι’ αυτό τα φοβάμαι…
Αλλά το είπαμε και παλιότερα:
Οταν τα πράγματα, με το καλό, ηρεμήσουν και ξαναμπεί το νερό στ’ αυλάκι, τότε θα πρέπει να γραφτεί το μεγάλο Λεξικό των Μνημονίων, που θα περιλαμβάνει όλες τις νεόκοπες (μνημονιακές) λέξεις, αλλά και όσες παλιές άλλαξαν –και πήραν μνημονιακό– νόημα…
