Να αποκομίσει οφέλη από τη δημοκρατική νομιμοποίηση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου αποσκοπεί η κυβέρνηση, καθώς με επιστολή του Αλέξη Τσίπρα στον Μάρτιν Σουλτς ζητήθηκε και επισήμως να συμπεριληφθεί η Ευρωβουλή στην αξιολόγηση της πορείας της συμφωνίας και του νέου Μνημονίου.
Ο πρωθυπουργός επικοινώνησε μάλιστα τηλεφωνικά με τον πρόεδρο του Ευρωκοινοβουλίου, ο οποίος εξέφρασε σε πρώτη φάση τη θετική του άποψη ως προς το συγκεκριμένο αίτημα, μια και, όπως είπε, το αίτημα της ελληνικής κυβέρνησης αποτελεί αίτημα πολλών πολιτικών ομάδων του Ευρωκοινοβουλίου.
Εάν το Ευρωκοινοβούλιο απαντήσει θετικά, τότε αντικειμενικά θα αλλάξει η «αρχιτεκτονική» του συστήματος που διαμορφώνει το πρόγραμμα, ενώ το δημοκρατικά εκλεγμένο όργανο θα λειτουργήσει ως αντίβαρο στο Γιούρογκρουπ, στο οποίο οι συσχετισμοί είναι εξαιρετικά σκληροί, αλλά και το ΔΝΤ, το οποίο επιμένει μεν για ελάφρυνση του χρέους, αλλά επιθυμεί τη λήψη σκληρών μέτρων.
Το δε αίτημα του Ελληνα πρωθυπουργού έρχεται στην έναρξη της συζήτησης για τα επόμενα προαπαιτούμενα, στα οποία περιλαμβάνονται τα μέτρα του ασφαλιστικού και των εργασιακών.
Εάν οι διαπραγματεύσεις για τα μέτρα των συγκεκριμένων τομέων πραγματοποιηθούν στο φως και εις γνώσιν των ευρωκοινοβουλευτικών κομμάτων, τότε η διαπραγματευτική ισχύς της ελληνικής πλευράς και των προοδευτικών συμμάχων της στην Ευρώπη θεωρείται από κυβερνητικούς παράγοντες ότι θα ενισχυθεί, καθώς ο δημοκρατικός έλεγχος θα αποσοβήσει πιθανότατα νέους εκβιασμούς.
Ο πρωθυπουργός στην επιστολή του ζήτησε «την άμεση και πλήρη εμπλοκή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου –ως πέμπτου παράγοντα στο πλαίσιο του λεγόμενου “κουαρτέτου των πιστωτών”– στην τακτική διαδικασία αξιολόγησης», ενώ έλαβε αφορμή από τον Κανονισμό 472/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου «για την ενίσχυση της οικονομικής και δημοσιονομικής εποπτείας των κρατών-μελών στη ζώνη του ευρώ τα οποία αντιμετωπίζουν ή απειλούνται με σοβαρές δυσκολίες αναφορικά με τη χρηματοοικονομική τους σταθερότητα» και ιδιαίτερα στο άρθρο 3 για την ενισχυμένη εποπτεία.
Ο Αλέξης Τσίπρας σημείωσε χαρακτηριστικά ότι είναι «πολιτικά επιτακτικό, ο μόνος ευρωπαϊκός θεσμός με άμεση λαϊκή εντολή να λειτουργήσει ως ο έσχατος εγγυητής της δημοκρατικής λογοδοσίας και συμβατότητας της οικονομικής πολιτικής στην Ευρώπη με το ευρωπαϊκό πολιτικό και κοινωνικό κεκτημένο».
Και κατέληξε λέγοντας ότι «αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό όταν η εφαρμοσμένη πολιτική αποτελεί μέρος μιας δεσμευτικής δανειακής συμφωνίας ανάμεσα σε ευρωπαϊκούς θεσμούς και κράτη-μέλη της ευρωζώνης, η οποία έχει εκ των προτέρων κυρωθεί από εθνικά Κοινοβούλια».
