Ο εκβιασμός του θανάτου

Τις ίδιες μέρες που η διοίκηση της Εκκλησίας ξιφουλκούσε υπέρ της υποχρεωτικής κατήχησης των μαθητών, ο Αρχιεπίσκοπος εμφανίστηκε να δίνει και μια άλλη μάχη κατά των «άθρησκων» της Αριστεράς.

Δυο μέρες μετά τις εκλογές, στις 22 Σεπτεμβρίου ο κ. Μανώλης Γλέζος επισκέφτηκε με δικό του αίτημα τον κ. Ιερώνυμο στην Αρχιεπισκοπή, προκειμένου να του εκθέσει το προσφυγικό ζήτημα.

Μετά τη συνάντηση ο Αρχιεπίσκοπος προχώρησε σε μια σιβυλλική δήλωση:

Η σημερινή ημέρα είναι ημέρα αποκάλυψης για μένα διότι όλα όσα ειπώθηκαν ήταν μία αποκάλυψη.

Το μυστήριο δεν κράτησε ούτε δυο βδομάδες. Στις 4 Οκτωβρίου ο κ. Ιερώνυμος βρέθηκε στη Ναύπακτο για την ονομαστική εορτή του τοπικού μητροπολίτη Ιερόθεου.

Και χωρίς να ρωτηθεί καν για το ζήτημα, ανακοίνωσε από μικροφώνου αυτό που είχε αποκαλέσει «αποκάλυψη» στη συνάντησή του με τον Μανώλη Γλέζο.

Σύμφωνα με τον κ. Ιερώνυμο, στη συνάντησή τους ο κ. Γλέζος δεν του μίλησε μόνο για το προσφυγικό ζήτημα αλλά του ανέθεσε τα της κηδείας του.

«Οταν πεθάνω», φέρεται να είπε ο κ. Γλέζος, «θα αναλάβετε εσείς υπεύθυνα και θα κάνετε εκκλησιαστική κηδεία. Δεν θα αφήσετε άλλους ανθρώπους να αναμιχθούν σε αυτό το θέμα, διότι εγώ αγαπάω, σέβομαι τη θρησκεία των πατέρων μου».

Η έκπληξη δεν προέρχεται από το περιεχόμενο της πρόωρης «ύστατης επιθυμίας» του Μανώλη Γλέζου.

Ο παλαίμαχος ηγέτης της Αριστεράς έχει εδώ και καιρό εκδηλώσει τις διαθέσεις του.

Ποιος δεν θυμάται την ορκωμοσία της πρώτης μεγάλης κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, τον Ιούνιο του 2012, όταν ο Γλέζος έδωσε θρησκευτικό όρκο, σε αντίθεση με τον πρόεδρό του και τη συντριπτική πλειοψηφία των συντρόφων του;

Αλλωστε ο παλαίμαχος ηγέτης της Αριστεράς διατηρεί ιδιαίτερες σχέσεις με την Εκκλησία πολύ πριν αρχίσει να απασχολείται με το τυπικό της εξόδιας τελετής του.

Ηταν αυτός που είχε αποκαθάρει με δηλώσεις του τη στάση των Ιεραρχών κατά την περίοδο της Κατοχής, ενώ ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος αποφάσισε το 2006 να τον τιμήσει σε ειδική τελετή στο μέγαρο της Ιεράς Συνόδου, μαζί με τον Στέλιο Παπαθεμελή και τον Νίκο Ψαρουδάκη.

Η πραγματική έκπληξη προκύπτει από την αποκάλυψη του κ. Ιερώνυμου, η οποία βέβαια είναι σοβαρό ατόπημα, διότι ισοδυναμεί με παραβίαση του απόρρητου της εξομολόγησης.

Η ενέργεια του κ. Ιερώνυμου σχετίζεται με την ανησυχία που του προκαλεί η νέα κυβέρνηση.

Προβάλλοντας την υποτιθέμενη χριστιανική «μεταστροφή» μιας εμβληματικής προσωπικότητας της Αριστεράς, ο Αρχιεπίσκοπος επαναλαμβάνει το παλιό σχήμα της χριστιανικής παράδοσης που θέλει τους «χριστιανομάχους» να βλέπουν το φως (δηλαδή τον Θεό) στο κατώφλι του θανάτου τους.

Συνήθως αυτό συμβαίνει μέσω μεταθανάτιων «αποκαλύψεων».

Το ζήσαμε το 2012 στη Φλώρινα, στην κηδεία του αξέχαστου ποιητή και δασκάλου Μίμη Σουλιώτη, ο οποίος είχε αφιερώσει μεγάλο μέρος της δραστηριότητάς του στην αντιμετώπιση του τοπικού φονταμενταλισμού που διαφέντευε επί δεκαετίες ο μητροπολίτης Αυγουστίνος Καντιώτης.

Το επεισόδιο έχει διασώσει ο Μανόλης Σαββίδης:

Η έκπληξη στην κηδεία του Σουλιώτη ήταν ο ακροτελεύτιος επικήδειος, τον οποίο εξεφώνησε από στήθους ο πατήρ Νικηφόρος. Πήρε το μικρόφωνο με την άνεση ενός Λευτέρη Πανταζή στο “Διογένης Παλλάς” και μας εξιστόρησε μιαν ηθικοπλαστική παραμυθία, σύμφωνα με την οποία ο Σουλιώτης στην εντατική έγινε αθλητής του Χριστού, και αυτό ήταν “το καλλίτερο ποίημα” του Μίμη Σουλιώτη («Ενθέματα», εφημ. «Αυγή», 16.12.2012).

Η αναζήτηση «πελατών» μεταξύ των ασθενών και υπερηλίκων δεν περιορίζεται βέβαια για την Εκκλησία στους «επωνύμους».

Η επίσκεψη των λειψάνων της Αγίας Βαρβάρας στον «Αγιο Σάββα» είναι χαρακτηριστικό δείγμα αυτής της λογικής. Τα δημόσια νοσοκομεία είναι θέατρα παρόμοιων αναζητήσεων.

Σε συνεργασία με την τοπική Μητρόπολη, νοσοκομείο της Αττικής με βαριά περιστατικά έχει βάλει στην εβδομαδιαία ρουτίνα του την επίσκεψη ιερέα που ρωτά αν θέλει να μεταλάβει ο ασθενής.

Και όταν κάποιος δηλώνει άθεος, δέχεται την ερώτηση: «Πώς σου συνέβη αυτό;»

Ο ιερέας που χαρτογραφεί τα “πιστεύω” των ασθενών ενημερώνει σχετικά και κάποιους νοσηλευτές: «Στο τάδε δωμάτιο είναι άθεοι, δίπλα πρέπει να είναι Ιεχωβάδες».

Η διεκδίκηση της επιθανάτιας χριστιανικής ταυτότητας παίρνει ακραία μορφή στην πάγια αντίθεση της Εκκλησίας να επιτρέψει την καύση των νεκρών.

Πέρα από το καθόλου ασήμαντο οικονομικό διακύβευμα, η επιμονή αυτή βασίζεται στην επιθυμία να παραμείνει ο «φόβος θανάτου» όπλο υπέρ της ύστατης εκδήλωσης των χριστιανικών αισθημάτων του ποιμνίου.