«Λίγοι και καλοί» ή «Περάστε κόσμε, ανοίξαμε και σας περιμένουμε»; Πάντα η Αριστερά προβληματιζόταν ανάμεσα σε αυτές τις δύο λογικές για το οργανωτικό μοντέλο. Η πρώτη παραπέμπει στο κόμμα-πρωτοπορία με αυστηρή ιεραρχία, καθαρό ιδεολογικό στίγμα, σταθερή πολιτική ταυτότητα και σφιχτή δομή, η δεύτερη στο κόμμα-συλλέκτη της διάχυτης διαμαρτυρίας, με χαλαρές σχέσεις στο εσωτερικό του, ευρύχωρο προγραμματικό λόγο, πολυφωνία και ισχυρή ηγεσία, ενίοτε μονοπρόσωπη. Το πρώτο μοντέλο δίνει συνοχή, αλλά δεν φέρνει εκλογικές νίκες, το δεύτερο επιτρέπει τον σχηματισμό κοινωνικών πλειοψηφιών.
Και τα δύο έχουν δοκιμαστεί και έχουν αποτύχει για διαφορετικούς λόγους το καθένα. Το ΚΚΕ, εφαρμόζοντας πιστά την αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, άντεξε στον χρόνο, δεν υπέκυψε, όπως άλλα κομμουνιστικά κόμματα στις σειρήνες του εκσυγχρονισμού, ξεπέρασε τις δοκιμασίες που το έπληξαν (διεθνείς και εσωτερικές), ωστόσο με μια εξαίρεση (τη δεκαετία του 1940 κάτω από ιδιάζουσες συνθήκες) δεν κατάφερε να πρωταγωνιστήσει.
Δεν το επεδίωξε άλλωστε. Μαγαζί γωνία σίγουρα, χωρίς όμως φιλοδοξίες επέκτασης. Το ΠΑΣΟΚ, στο όνομα της διακυβέρνησης, μετατράπηκε σε κόμμα-χυλό, κρατικοποιήθηκε με ραγδαίο ρυθμό και έγινε μια γραφειοκρατική μηχανή –συμπληρωματική στο κράτος– με βασικό σκοπό τη δημιουργία πελατειακών δικτύων που θα του εξασφάλιζαν την παραμονή στην εξουσία. Το πέτυχε. Μακροημέρευσε μεν, αλλά πούλησε την ψυχή του.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν τίποτε από τα δύο. Ηταν ένα άθροισμα φραξιών που απέδιδε όσο ήταν στην αντιπολίτευση, αλλά άγγιξε τα όριά του όταν εκλήθη να κυβερνήσει. Σήμερα, αφού έχει ζήσει μια διάσπαση και μια κρίση αποστράτευσης λόγω Μνημονίου, αναζητεί το κατάλληλο σχήμα. Οι ηγετικοί παράγοντές του ξέρουν τι δεν θέλουν να συμβεί, αλλά δεν ξέρουν, ακόμη τουλάχιστον, πώς θα το αποφύγουν. Το πρώτο βήμα είναι να εντοπίσεις το πρόβλημα. Το δεύτερο είναι να το ξορκίσεις.
Το τρίτο και σημαντικότερο είναι να βρείς τη λύση του. Αυτά που είπε ο Αλ. Τσίπρας στην Κεντρική Επιτροπή ακούγονται πολύ ωραία: «Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρέπει να μετατραπεί σε κόμμα κλειστό, γραφειοκρατικό, να μην απορροφηθεί από το κράτος, να μην αποκοπεί από τις λαϊκές τάξεις και ν’ ανοίξει σε αυτούς που τον ψήφισαν. Μόνο έτσι θα καταφέρει να παίξει τον ρόλο του συλλογικού διανοούμενου και τελικά να κερδίσει τη μάχη της ηγεμονίας». Οι διανοούμενοι όμως (είτε στην ατομική είτε στη συλλογική εκδοχή), για να είναι συνεπείς με την αποστολή τους, πρέπει να φυτρώνουν και εκεί που δεν τους σπέρνουν. Θέλουν στο Μαξίμου ένα τέτοιο κόμμα;
Ανάγωγα
Το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι λένε ότι δεν θα ψηφίσουν τα μέτρα για το Ασφαλιστικό και τη φορολογία. Δηλαδή δεν θα ψηφίσουν το Μνημόνιο. Το οποίο όμως ψήφισαν πριν από μερικές βδομάδες. Βγάζετε συμπέρασμα; Μην προσπαθήσετε, είναι μάταιο.
