Διανύουμε τον έκτο χρόνο της μεγαλύτερης μεταπολεμικής κρίσης – κρίσης οικονομικής, πολιτικής, πολιτισμικής· κρίσης θεσμών και αξιών. Η κοινωνία, γονατισμένη οικονομικά, βυθισμένη στην κατάθλιψη από την αβεβαιότητα και την απουσία προοπτικής και ελπίδας, πορεύεται προς τον Γολγοθά ενός τρίτου Μνημονίου.
Η Ελλάδα είναι η πρώτη χώρα σε κρίση που μπήκε στον λαβύρινθο των Μνημονίων. Ακολούθησαν Ιρλανδία και Πορτογαλία. Τελευταία η Κύπρος. Οι δύο πρώτες βρήκαν ήδη τον δρόμο της εξόδου. Εκεί κατευθύνεται και η Κύπρος. Η Ελλάδα, μοναδική εξαίρεση, κατευθύνεται προς ένα τρίτο και σκληρότερο Μνημόνιο.
Κύρια αιτία, το επίπεδο και η ποιότητα του πολιτικού προσωπικού. Ανεύθυνες και ανεπαρκείς πολιτικές ηγεσίες, ιδίως κατά την τελευταία καταστροφική δεκαετία, αναρριχήθηκαν στην εξουσία με όχημα τον λαϊκισμό. Κόμματα αυτιστικά, περιχαρακωμένα στον κομματικό τους μικρόκοσμο, αδυνατούν να αντιληφθούν τα πραγματικά προβλήματα, σ’ ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο διεθνές περιβάλλον και, κατ’ επέκταση, ανίκανα να τα αντιμετωπίσουν.
Ανήκω στους πολιτικούς που, ακόμη και στο πιο βαθύ σκοτάδι, επιμένουν να διακρίνουν κάποια αχτίδα φωτός κι ελπίδας. Απαλλαγμένος από κομματικές παρωπίδες, μπορώ να διαπιστώσω ότι, έπειτα από πέντε χρόνια διχαστικής παράνοιας και πολιτικής ασυναρτησίας, έχουν διαμορφωθεί θετικές προϋποθέσεις, που συγκροτούν την τελευταία ευκαιρία υπέρβασης της κρίσης. Συγκεκριμένα:
Πρώτον, ο Αλ. Τσίπρας με την πλειοψηφία της Αριστερής Βαβέλ του ΣΥΡΙΖΑ διέβησαν τον Ρουβίκωνα. Συνειδητοποίησαν ότι η παραμονή της χώρας στη ζώνη του ευρώ αποτελεί μονόδρομο. Το τρίτο Μνημόνιο έχει, ως πρώτη υπογραφή, αυτή της Αριστεράς.
Τερματίζεται επιτέλους ο μανιχαϊστικός διαχωρισμός σε μνημονιακούς και αντι-μνημονιακούς. Καταργείται το διχαστικό δίλημμα ευρώ ή δραχμή. Εγινε αντιληπτό ότι επιστροφή στη δραχμή δεν συνεπάγεται μόνο αλλαγή του νομίσματος και του ευρωπαϊκού προσανατολισμού της χώρας. Αλλά και αλλαγή πολιτεύματος.
Δεύτερον, η υπερψήφιση του Μνημονίου από τη συντριπτική πλειοψηφία των 3/4 των μελών του Κοινοβουλίου διαμορφώνει, για πρώτη φορά μετά τη Μεταπολίτευση, ένα αρραγές εθνικό μέτωπο, όλων των δημοκρατικών κομμάτων, υπέρ της διασφάλισης της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας. Διαλύει φαντασιώσεις και ιδεοληψίες για ανύπαρκτες εναλλακτικές λύσεις. Περιθωριοποιεί τα εθνολαϊκιστικά, δεξιά και αριστερά άκρα, που συμπλέουν, ηθελημένα ή αθέλητα, με τα λόμπι της δραχμής, εγχώρια και ξένα.
Τρίτον, οι Ελληνες πολίτες, με συντριπτική πλειοψηφία, που υπερβαίνει το 75%, σύμφωνα με πρόσφατες δημοσκοπήσεις, τάσσεται υπέρ της παραμονής μας στο ευρώ, παρά τα οδυνηρά μέτρα. Αποδέχονται μια περαιτέρω υποβάθμιση του επιπέδου ζωής τους, αλλά με την ελπίδα ανάκτησης του χαμένου εδάφους, παρά τη γενίκευση της ανθρωπιστικής κρίσης, χωρίς καμιά ελπίδα.
Διαμορφώνεται έτσι, σε επίπεδο πολιτικής ηγεσίας και κοινωνίας, κλίμα ομοφωνίας και ομοψυχίας για την αναγκαία πορεία εξόδου από την κρίση. Η υπογραφή και η υπερψήφιση του τρίτου Μνημονίου είναι το πρώτο βήμα. Το δεύτερο και δυσκολότερο είναι η ΕΦΑΡΜΟΓΗ του. Απαιτείται ταχύτητα, αποφασιστικότητα, αποτελεσματικότητα. Χωρίς τους δισταγμούς και τις παλινωδίες του παρελθόντος. Αυτές που πρόσθεσαν πρόσθετο και άδικο βάρος σε μια εξουθενωμένη κοινωνία. Είναι το στοίχημα που έχασαν όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις.
Το έργο ανόρθωσης της χώρας, από το οικονομικό, πολιτικό και πολιτισμικό κώμα, που βρίσκεται σήμερα, δεν μπορεί να το φέρει σε πέρας κανένα κόμμα και κανένας ηγέτης μόνος. Θα είναι το αποτέλεσμα συνεννόησης, συναίνεσης και συνεργασίας όλων των δημοκρατικών δυνάμεων, που συγκλίνουν στον κοινό στόχο: ένα εθνικό RESTART.
Είναι ώριμες οι συνθήκες για τον ΜΕΓΑΛΟ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ ανάμεσα στον ευρωπαϊκό ΣΥΡΙΖΑ και τη Ν.Δ., αλλά και τα μικρότερα κόμματα, ΠΑΣΟΚ και ΠΟΤΑΜΙ, που συναποτελούν το φιλοευρωπαϊκό τόξο. Το τρίτο Μνημόνιο είναι πλέον «ιδιοκτησία» όλων των φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων. Προσδιορίζει τις εφαρμοστέες πολιτικές για την επόμενη τριετία. Η εφαρμογή του αποτελεί μονόδρομο.
Δεν υπάρχουν εναλλακτικές πολιτικές. Παρά μόνο μικρά περιθώρια για οριακές βελτιώσεις και ισοδύναμα μέτρα. Κατά συνέπεια, δεν υπάρχουν περιθώρια για αντιπολιτευτικές κορόνες και αντιδικίες.
Παράλληλα, ο Μεγάλος Συνασπισμός θα επιτρέψει τον σχηματισμό ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ. Χωρίς τις καταστρεπτικές κομματικές και αρχηγικές δουλείες. Η κοινωνία διαθέτει προσωπικότητες με διεθνή επιστημονική και τεχνοκρατική επάρκεια, εμπειρία, κύρος και ακεραιότητα. Με διάθεση προσφοράς και αφοσίωσης στην εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος. Δεν κατοικοεδρεύουν όμως στο σημερινό κομματικό σύστημα, όπου κυριαρχούν πολιτικάντηδες του κομματικού και συνδικαλιστικού σωλήνα. Εκλεκτοί της τηλεοπτικής βαβούρας.
Ενας Τσίπρας που μεταλλάσσεται από Αρχηγός των ατάκτων του ΣΥΡΙΖΑ σε Πρωθυπουργό εθνικής ευθύνης και ένας συναινετικός, ενωτικός και έμπειρος Μεϊμαράκης, έχουν την ιστορική ευκαιρία αλλά και την ιστορική ευθύνη να συνεργασθούν, στο πλαίσιο ενός «ιστορικού συμβιβασμού», για να βγει η χώρα από την κρίση και να σηματοδοτηθεί η επανεκκίνηση της εθνικής μας πορείας.
Η συγκυρία προσφέρει στον Αλ. Τσίπρα και τον Ευάγγ. Μεϊμαράκη την ιστορική ευκαιρία να συνδιαμορφώσουν τη νέα Μεταπολίτευση. Το 1974, ήσαν οι συντηρητικές δυνάμεις υπό τον Κων.
Καραμανλή που διαμόρφωσαν, με πνεύμα εθνικής ενότητας και τη συναίνεση ολόκληρης της αντιπολίτευσης το θεσμικό, πολιτικό και οικονομικό πλαίσιο, που, για 30 χρόνια (1974-2004), μετέτρεψε την Ελλάδα από βαλκανική σε χώρα ευρωπαϊκή. Παρά τα όποια λάθη και αδυναμίες. Σήμερα, οι ρόλοι μπορούν να αντιστραφούν.
Είναι ευθύνη μιας προσγειωμένης στην πραγματικότητα ευρωπαϊκής Αριστεράς, με τη συναίνεση και συνεργασία των φιλελεύθερων δυνάμεων, να προωθήσουν από κοινού τις μεταρρυθμίσεις, που καμιά κυβέρνηση δεν τόλμησε να πραγματοποιήσει.
Ανήκει στον Αλ. Τσίπρα η ευθύνη να αναλάβει την επιβαλλόμενη πρωτοβουλία και να αποφύγει τον πειρασμό μιας ακόμη πρόωρης προσφυγής στις κάλπες. Σε συνθήκες κρίσης οι εκλογές δεν λύνουν τα προβλήματα. Τα επιδεινώνουν. Αφότου η κρίση κτύπησε την πόρτα μας (2007-2015), η Ελλάδα προσέφυγε έξι φορές στις κάλπες. Και απειλείται με ακόμη μία προσφυγή. Τέσσερις πρωθυπουργοί οδηγήθηκαν στον κάλαθο αχρήστων της ιστορίας. Εάν δεν επιθυμεί να έχει την τύχη τους, μία επιλογή έχει: να προτάξει τις ανάγκες της χώρας από τις ανάγκες του κόμματός του.
*πρώην υπουργός
