Μια καταπληκτική ταινία τρόμου υπογράφει ο Ντέιβιντ Ρόμπερτ Μίτσελ με το «Σε ακολουθεί». Μια παρέα εφήβων αναγκάζεται να ενηλικιωθεί όταν έρχεται αντιμέτωπη με μια κατάρα που, ναι, μπλέκει με τη σεξουαλική τους ζωή
Σε ακολουθεί, (It follows)
Σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Ρόμπερτ Μίτσελ
Πρωταγωνιστούν: Μάικα Μονρό, Ντάνιελ Ζοβάτο
Ναι, είναι αυτό που κανείς φαν του είδους δεν είχε συνειδητοποιήσει πως περίμενε όλη του τη ζωή, είναι επιτέλους μια ταινία τρόμου για έναν σεξουαλικώς μεταδιδόμενο δαίμονα. Ολη η μοντέρνα ιστορία των εφηβικών slasher movies οδηγούσε σ’ αυτό το έργο του ανερχόμενου σκηνοθέτη Ντέιβιντ Ρόμπερτ Μίτσελ, ο οποίος παίρνει εμφανείς επιρροές από το σινεμά του Τζον Κάρπεντερ και της 80s electro σκηνής και τις σμιλεύει στην πιο τρομακτική και πιο γυμνά συναισθηματική ταινία του καλοκαιριού.
H 19χρονη Τζέι (η Μάικα Μονρό τού «The guest», μια αληθινή βασίλισσα των 80s γεννημένη με 30 χρόνια καθυστέρηση) κάνει σεξ με το αγόρι της αλλά την περιμένει μια δυσάρεστη έκπληξη. Οταν ξυπνά είναι δεμένη σε μια καρέκλα και το αγόρι, με κοντρολαρισμένα ίχνη φόβου, της εξηγεί πώς έχει η κατάσταση. Υπάρχει ένας δαίμονας, που μπορεί να παίρνει τη μορφή οποιουδήποτε ανθρώπου θέλει, οποιουδήποτε γνωστού σου, νεκρού ή ζωντανού. Και έρχεται για σένα. Αργά, πολύ αργά, πολύ σταθερά, πολύ επίμονα, σε ακολουθεί. Μόνο εσένα. Κανείς άλλος δεν τον βλέπει, μόνο εσύ. Κι αν σε πιάσει, τελείωσες. Ο μόνος τρόπος να τον ξεφορτωθείς είναι να μεταδώσεις την κατάρα σε κάποιον, κι ο μόνος τρόπος για να το κάνεις αυτό είναι η σεξουαλική πράξη. Κοινώς, σεξ για να σωθούμε.
Πέραν των προφανών μηχανισμών μέσω των οποίων αυτή η ιδέα επιτρέπει στον Μίτσελ να μας έχει διαρκώς στην άκρη του καθίσματός μας (και μόνο στην αβεβαιότητα ότι ποτέ δεν ξέρουμε αν βλέπουμε τον δαίμονα ή όχι), στήνοντας έτσι την ομορφότερη και τρομακτικότερη φετινή ταινία τρόμου, το φιλμ εν τέλει καθηλώνει για έναν επιπλέον σημαντικό λόγο. Μιλά για την κοινωνικά εκβιαστική, πάντα απότομη ωρίμανση, σχηματίζοντας γύρω από μια κατεξοχήν ιστορία απειλητικού μπαμπούλα μία από τις πιο ωμές ιστορίες ενηλικίωσης, που μας έχει προσφέρει τα τελευταία χρόνια το αμερικανικό ανεξάρτητο σινεμά. Οταν ανατριχιάζεις, όταν τρομάζεις, όταν αγωνιάς, δεν είναι μόνο επειδή ο δαίμονας πλησιάζει. Είναι επειδή η Τζέι και η παρέα της, όλοι τους έφηβοι στην πιο ευαίσθητη στιγμή ψυχοσυναισθηματικών διακυμάνσεων της ζωής τους, καλούνται να αφήσουν πίσω γονείς, δαίμονες, φαντάσματα (όλοι στην ταινία ταυτίζονται εξάλλου) και να αποφασίσουν τι θα σημαίνουν ο ένας για τον άλλον -και για τους εαυτούς τους- κάνοντας το αποφασιστικό βήμα προς την ενηλικίωση.
Γαλλική σουίτα, (Suite francaise)
Σκηνοθεσία: Σολ Ντιμπ
Πρωταγωνιστούν: Μισέλ Γουίλιαμς, Ματίας Σένερτς, Κριστίν Σκοτ Τόμας, Σαμ Ράιλι
Στη Γαλλία του 1940 μια όμορφη ντόπια, της οποίας ο άντρας είναι αιχμάλωτος πολέμου, βρίσκεται εγκλωβισμένη στο σπίτι της μαζί με έναν γοητευτικό Γερμανό στρατιώτη και, ακόμα χειρότερα, με την απαιτητική πεθερά της (η Κριστίν Σκοτ Τόμας σε ακόμα έναν ρόλο Κριστίν Σκοτ Τόμας). Και ξέρετε τι λένε, στον πόλεμο και στον έρωτα όλα επιτρέπονται, πόσω μάλλον και στα δύο μαζί. Ασήμαντο ερωτικό δράμα συνταγής, με τη Μισέλ Γουίλιαμς να στέκεται για ακόμα μια φορά αμήχανα μπροστά σε έναν θεωρητικά δυναμικό δραματικό ρόλο και τον Ματίας Σένερτς να μας θυμίζει πως λίγες βδομάδες νωρίτερα τον είδαμε σε ένα αληθινά εξαιρετικό αισθηματικό φιλμ εποχής, το «Μακριά από το πλήθος» του Τόμας Βίντερμπεργκ.
Το πάρτι του αποχαιρετισμού, (Farewell party)
Σκηνοθεσία: Ταλ Γκράνιτ, Σάρον Μιγιαμόν
Πρωταγωνιστούν: Ζέεβ Ρεβάς, Ζεβάνα Φίνκελσταϊν
Παρέα σε οίκο ευγηρίας κατασκευάζει μια «μηχανή θανάτου» για φίλο τους που έχει επιλέξει την ευθανασία και θέλει να δώσει τέλος στη ζωή του. Καθώς οι φήμες για το μηχάνημα αρχίζουν να κυκλοφορούν στους διαδρόμους του οίκου, η παρέα έρχεται αντιμέτωπη με αδυσώπητα ηθικά διλήμματα. Αλλά, μια στιγμή, όλα αυτά με χιούμορ! Ναι, αυτός ο αποχαιρετισμός πραγματοποιείται όντως με ένα κινηματογραφικό πάρτι, σε μια ταινία που προσεγγίζει το «Amour» του Χάνεκε, με τη διάθεση όχι ακριβώς ενός Μονιτσέλι, μα έστω ενός «Best Exotic Marigold Hotel». Οι εναλλαγές στον τόνο από το βαρύ στο ανάλαφρο ή ακόμα και το φλερτ με το σλάπστικ έχουν μια κάποια γοητεία, χωρίς ποτέ πάντως το φιλμ να ξεπερνά τον πατροναριστικό τρόπο με τον οποίο ξεκάθαρα επιθυμεί να κατηχήσει, παρά να εξερευνήσει.
Ευχήσου κι όλα γίνονται, (Absolutely anything)
Σκηνοθεσία: Τέρι Τζόουνς
Πρωταγωνιστούν: Σάιμον Πεγκ, Κέιτ Μπέκινσεϊλ, Ρομπ Ριγκλ, Ρόμπιν Γουίλιαμς
Καθηγητάκος αποκτά εντελώς τυχαία τον έλεγχο μιας τεράστιας κοσμικής δύναμης που κάνει πραγματικότητα οτιδήποτε ευχηθεί. Φυσικά, όλα θα καταλήξουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να στρέφονται γύρω από το κόλλημά του με μια πανέμορφη γειτόνισσα. Ο Τέρι Τζόουνς των Μόντι Πάιθον επιστρέφει στη σκηνοθεσία ύστερα από 20 χρόνια, επανενώνοντας όλους τους εν ζωή Πάιθονς σε φωνητικούς ρόλους, μαζί με τον Ρόμπιν Γουίλιαμς στο τελευταίο επίσημο credit της καριέρας του. Κρίμα που όλα αυτά, μαζί με τον δημοφιλή Αγγλο κωμικό Σάιμον Πεγκ και την Κέιτ Μπέκινσεϊλ, χαραμίζονται σε μια χαριτωμένη, μα εν τέλει αδιάφορη συρραφή από καμένα γκαγκς, συχνά ξεπερασμένου χιούμορ, που οδηγούν προς μια κορύφωση που μοιάζει να έγραψε ο Ντάγκλας Ανταμς αγουροξυπνημένος πριν πετάξει το χαρτί στα σκουπίδια. Βέβαια, το κωμικό ταλέντο και μόνο που είναι εδώ συγκεντρωμένο κάνει την ταινία, αν μη τι άλλο, ευχάριστη ώς ακίνδυνη, ανάλαφρη απόδραση που γρήγορα θα ξεχαστεί.
