Ετσι όπως τα κατάφερε ο Παναθηναϊκός το επικείμενο ταξίδι του στο Μπακού για το πρώτο ματς με την Καμπάλα την προσεχή Πέμπτη θα έχει χαρακτήρα επιβίωσης. Το «τριφύλλι» θα αγωνιστεί απέναντι στους Αζέρους με την πλάτη στον τοίχο, κι ας βρισκόμαστε στα μέσα Αυγούστου κι ας ήταν φιλικού χαρακτήρα η (πιο πρόσφατη) 3άρα από τη Σοσιεδάδ στο «Ανοέτα»…
Η πληγή του οδυνηρού αποκλεισμού από την Μπριζ παραμένει ορθάνοιχτη, οι «πράσινοι» εξακολουθούν να παρουσιάζουν τα ίδια συμπτώματα, τις ίδιες παθογένειες και, κυρίως, δίνουν την εντύπωση ότι υπάρχει (και) έλλειψη ποιότητας/προσωπικότητας και (συνολικό) ψυχολογικό πρόβλημα.
Διότι δεν είναι φυσιολογικό για μια ομάδα όταν δέχεται γκολ να σβήνουν τα φώτα, δεν είναι νορμάλ να μην αντιδρά και να δέχεται σε οκτώ λεπτά τρία γκολ. Ούτε προφανώς να καταρρέει το σύστημα κάθε φορά που το ματς στραβώνει.
Δεν (μπορεί να) είναι τυχαίο ότι σε κάθε σοβαρό, φιλικό ή επίσημο ματς μέχρι τώρα (με Αγιαξ, Ουντινέζε, Μπριζ, Σοσιεδάδ) ο Παναθηναϊκός έχει δεχτεί πάνω από ένα τέρμα, ούτε ότι στο κομμάτι της δημιουργίας οι φάσεις (και τα γκολ) προκύπτουν πλέον με το σταγονόμετρο.
Ουδείς εκ των παικτών-κλειδιά της ομάδας επίσης δείχνει να διανύει περίοδο φόρμας, οι δοκιμές-αλλαγές συστημάτων φαίνεται να έχουν μπερδέψει τους πάντες στο γήπεδο και η περίφημη χημεία, που τα τελευταία χρόνια ήταν το μεγαλύτερο όπλο του Παναθηναϊκού, μοιάζει στην παρούσα φάση με άγνωστη λέξη.
Το μοναδικό θετικό ενόψει του πρώτου ματς με την Καμπάλα στο Αζερμπαϊτζάν είναι ότι οι «πράσινοι» δεν θα το αντιμετωπίσουν χαλαρά, ως ταξιδάκι αναψυχής. Αλλά ως ματς ζωής ή θανάτου.
