Ο Ινγκράο -ο χαρακτηρισμός ανήκει στον πρώην πρόεδρο της ιταλικής Βουλής, Φάουστο Μπερτινότι- ήταν «ένας αιρετικός χωρίς σχίσμα». Ενας θαρραλέος υποστηρικτής, δηλαδή, της αυτόνομης, ελεύθερης σκέψης, μέσα στην κουλτούρα και όχι μόνο τη στενή κομματική πειθαρχία του ιταλικού κομμουνισμού.
Σπούδασε ιταλική λογοτεχνία, νομική, κινηματογράφο και εξέδωσε ποιητικές συλλογές. Το πάθος του για την πολιτική γεννήθηκε με τα γεγονότα του ισπανικού εμφυλίου.
Γίνεται μέλος του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, το οποίο δρα, φυσικά, στην παρανομία, και μετά την πτώση του φασιστικού καθεστώτος αναλαμβάνει διευθυντής της αριστερής εφημερίδας «Λ΄Ουνιτά».
Το 1956 υπερασπίζεται τη ρωσική εισβολή στην Ουγγαρία. Μια επιλογή την οποία, έπειτα από πολλά χρόνια, θα χαρακτηρίσει «το μεγαλύτερο λάθος της ζωής του».
Λάθος, το οποίο δεν θα επαναλάβει στο τέλος της δεκαετίας του ΄60, όταν μια ομάδα στελεχών και διανοουμένων του κόμματος, όπως ο Λούτσιο Μάγκρι, η Ροσάνα Ροσάντα και η Λουτσιάνα Καστελίνα, θα εγκαταλείψουν το PCI και θα δημιουργήσουν το περιοδικό, πρώτα, και την εφημερίδα, στη συνέχεια, «Ιλ Μανιφέστο».
Χωρίς να θέσει υπό συζήτηση την παραμονή του στο κόμμα, ο Ινγκράο θα διατηρήσει μαζί τους έναν γόνιμο και ουσιαστικό διάλογο. Ηταν ο άνθρωπος της ανάλυσης και της μελέτης, για να μπορέσει να κατανοήσει όσο γίνεται σε μεγαλύτερο βάθος της ιταλική κοινωνία.
Και αυτό ακριβώς είχε συμβουλέψει τους μαθητές του ιστορικού, αριστερού κλασικού λυκείου Μαμιάνι, σε μια ανοιχτή συνέλευση την οποία είχα την τύχη να παρακολουθήσω και εγώ, στο τέλος της δεκαετίας του ΄60: «Διαβάστε, ερευνήστε, προσπαθήστε να θέσετε τα πάντα υπό αμφισβήτηση, αλλά εποικοδομητικά» μας είχε πει τότε αυτός o χαρισματικός Ιταλός πολιτικός.
Στην πρώτη γραμμή, όταν έπρεπε να βοηθηθούν οι άνθρωποι που πολεμούσαν, από την Ιταλία, τη χούντα, είχε ευαισθησία αλλά και ρεαλισμό.
«Προτιμώ να σας βοηθήσω εγώ προσωπικά με την όποια μου οικονομική δυνατότητα, παρά να σας βάλω μέσα στις ιδιαίτερες ισορροπίες και τους συσχετισμούς δυνάμεων του κόμματος», είχε πει σε Eλληνα αντιστασιακό που τον είχε επισκεφθεί στο γραφείο του. Δεν κατανόησε και δεν ενέκρινε τη «στροφή» του Ακίλε Οκέτο, ο οποίος, πριν από 26 χρόνια, αποφάσισε να μετονομάσει το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα σε «Δημοκρατικό Κόμμα της Αριστεράς».
Ενιωθε πως η επιλογή αυτή απέρριπτε, ουσιαστικά, ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας και της αυτονομίας του Ευρωκομμουνισμού που υπερασπίστηκε ο Ενρίκο Μπερλινγκουέρ.
Στη μετέπειτα πορεία του, ο Πιέτρο Ινγκράο στήριξε την Κομμουνιστική Επανίδρυση του Φάουστο Μπερτινότι, με κύρια ασχολία, πάντα, την ανάλυση και την κατανόηση των συνεχών αλλαγών της κοινωνίας μας, έστω κι αν ο ίδιος περιέγραφε τον εαυτό του ως «έναν άνθρωπο του περασμένου αιώνα».
