Μνημονίων βήματα και παραπατήματα

Διάβαζα στην «Εφ.Συν.» της Δευτέρας, εν όψει της σημερινής ψηφοφορίας στη Βουλή για ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση, ότι Δημοκρατική Συμπαράταξη και Ποτάμι (που είχαν ψηφίσει το τρίτο Μνημόνιο) «έχουν ήδη ξεκαθαρίσει» ότι στην αποψινή ψηφοφορία «δεν πρόκειται να δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης». Η ουσία της άρνησης αφορά, πιστεύω, τη νομή του λεγόμενου κεντροαριστερού χώρου και το τμήμα που, Δημοκρατική Συμπαράταξη και Ποτάμι, θεωρούν ότι τους αποσπά ο ΣΥΡΙΖΑ και φιλοδοξούν να επανακτήσουν.

Οι λόγοι πάντως που επικαλούνται στη Δημοκρατική Συμπαράταξη, «εστιάζουν στα πέντε πιο άδικα και υφεσιακά σημεία του Μνημονίου» και αφορούν: τις ελεύθερες ομαδικές απολύσεις στον ιδιωτικό τομέα, την εξοντωτική φορολόγηση αγροτών, την επιβολή ΦΠΑ 23% στην εκπαίδευση και την ανασφάλεια δανειοληπτών και επιχειρήσεων, ιδιαίτερα στο θέμα πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας. Επ’ αυτών στη Δημοκρατική Συμπαράταξη δηλώνουν ότι θα καταψηφίσουν τους εφαρμοστικούς νόμους.

Ανεξαρτήτως του ποια από τα σημεία του Μνημονίου θεωρεί κανείς «άδικα και υφεσιακά» (που δεν νομίζω πως είναι μόνο πέντε!), κάπως έτσι γίνεται από το 2010 και το πρώτο Μνημόνιο και έτσι θα γίνεται και στο εξής, έως ότου το Μνημόνιο (πιθανόν και άλλα μνημόνια στο… άδηλο μέλλον) βγει στη σύνταξη και μπει στο… χρονοντούλαπο των κακών αναμνήσεων: Οι κυβερνήσεις –όποιες και αν είναι αυτές– θα υπογράφουν μνημόνια, οι αντιπολιτεύσεις –αξιωματικές και… υπαξιωματικές– κάποιες από αυτές θα τα προσυπογράφουν, κάποιες θα τα απορρίπτουν (καθεμιά με τις δικές της αιτιολογήσεις ή προφάσεις), αλλά και από αυτές που θα προσυπογράφουν, κάποιες θα καταψηφίζουν κάποιους, πιθανόν και… όλους, τους εφαρμοστικούς νόμους.

Το γνωστό μας εξαπανάκαθεν «ναι μεν αλλά…»∙ άλλως και η πίτα ολάκερη και το σκυλί χορτάτο. Αν σ’ αυτά τα «πολιτικάντικα» (δεν εξαιρώ, ασφαλώς, την κυβέρνηση με τις προχθεσινές… υποσχετικές Τσίπρα) δεν διακρίνω ίχνος πολιτικής ουσίας, αυτό είναι… στενά προσωπικό μου ζήτημα!