Παρακολουθώντας τις ειδήσεις των τελευταίων ημερών, βλέπουμε ότι ένα από τα βασικά θέματα είναι οι πρόσφυγες στην Κω, οι πρόσφυγες στο Πεδίον του Άρεως, οι πρόσφυγες να παλεύουν με τα κύματα και οι θάλασσες λες και αφουγκράζονται το δράμα τους να τους ξεβράζουν στα νησιά μας.
Φορτωμένοι με ένα σακίδιο ή με ένα παιδί στην αγκαλιά, τσακισμένοι από τον πόλεμο, φτάνουν ερείπια, καταδικασμένοι σε ένα αβέβαιο μέλλον. Μικρά παιδάκια με μάτια τρομαγμένα, μωρά να βυζαίνουν το λιγοστό γάλα που έχει απομείνει στο στήθος της μάνας τους, χλωμές παιδικές μορφές που στο πρόσωπό τους αντιφεγγίζει η αδικία του κόσμου.
Αυτά τα παιδιά, πριν καλά καλά γεννηθούν, νιώθουν τη δυστυχία και τον πόνο του πολέμου. Ζωές να είναι τόσο κοντά στον θάνατο και τα χέρια μας να είναι τόσο μακριά από τα δικά τους. Και μεις οι δημοσιογράφοι τι κάνουμε; Περιγράφουμε τα γεγονότα. Αναλύουμε τις αιτίες. Παρουσιάζουμε την είδηση μέσα από την εικόνα. Πρέπει, άραγε, να παραμείνουμε παρατηρητές των γεγονότων με την ίδια απάθεια που ο πόλεμος μασά με δόντια σιδερένια κάθε ανθρώπινη σάρκα;
Μπορούμε να πλατύνουμε τα σύνορα της αλληλεγγύης μας έμπρακτα, όχι μόνο με περιγραφές. Γιατί η ζωή μας γίνεται πιο γκρίζα από τη δική τους όταν παραμένουμε αδιάφοροι. Η ύπαρξή μας χρησιμεύει όταν δείξουμε ανθρωπιά στην οδύνη και στον πόνο. Ένας ολόκληρος κόσμος που τους ξέβγαλε στη στεριά το βογκητό της θάλασσας παλεύει για να ζήσει.
Κι όμως εμείς οι δημοσιογράφοι μπορούμε να προσθέσουμε δίπλα στις διακρίσεις και στα βραβεία της επαγγελματικής μας αξιοσύνης το μετάλλιο της ανθρωπιάς. Να αποδείξουμε έμπρακτα ότι συμπάσχουμε με τους συνανθρώπους μας.
Αφού ξεκαθαρίσουν οι έλεγχοι με γρήγορους ρυθμούς από την πολιτεία για να γίνει η ταυτοποίηση ώστε να διαπιστωθεί ποιοι είναι οι αληθινοί πρόσφυγες, η πρότασή μου είναι να ονομαστεί ο επισκευασμένος καινούριος έβδομος όροφος της ΕΣΗΕΑ χώρος αλληλεγγύης για τους πρόσφυγες.
Εκεί να συγκεντρώνονται τρόφιμα, φάρμακα, αγαθά πρώτης ανάγκης, τα οποία οι δημοσιογράφοι και γενικότερα οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ θα τα συλλέγουν στους χώρους εργασίας τους (τηλεοράσεις, εφημερίδες, ραδιόφωνα, περιοδικά κ.λπ.) και θα τα παραδίδουν σε μια επιτροπή αλληλεγγύης την οποία θα ορίσει η ΕΣΗΕΑ.
Να φιλοξενήσουμε σε χώρους της ΕΣΗΕΑ, που είναι αναξιοποίητοι, οικογένειες, γυναικόπαιδα. Να ενεργοποιηθεί ο θεσμός της αναδοχής παιδιών από τον πόλεμο για να τα προστατέψουμε και να τα φιλοξενήσουμε στα σπίτια μας.
Να συνεισφέρουμε σε ένα ταμείο που θα δημιουργηθεί από την ΕΣΗΕΑ για τους πρόσφυγες οποιοδήποτε ποσό μπορεί ο καθένας. Μπορούν οι δημοσιογράφοι να αποδείξουν ότι πέρα από το επαγγελματικό τους καθήκον συμπάσχουν και ως άνθρωποι.
Ευχόμαστε να παραδειγματιστούν και άλλοι σύλλογοι, σωματεία ώστε να γίνουμε μια μεγάλη ανθρώπινη αλυσίδα που κάθε κρίκος της θα είναι πιο ισχυρός από κάθε μορφή πολέμου.
Επικοινωνία με την ΕΣΗΕΑ: [email protected] – www.esiea.gr
* Δημοσιογράφος – συγγραφέας
-320x213.jpg)
