Η θεία Άνγκελα, ο θείος Βόλφγκανγκ, η Ευρώπη και ο Τσίπρας

Εκλογές λοιπόν για μια ακόμα φορά. Είναι καλό αυτό; Είναι κακό αυτό; Είναι τα πράγματα τόσο άσχημα όσο φαίνονται; Πού πάμε; Θα αντέξουμε; Θα καταστραφούμε; Μας πρόδωσαν για μια ακόμα φορά; 

Έχω την αίσθηση ότι αυτού του τύπου οι σκέψεις γυρνάνε στο μυαλό όλων μας. Το σίγουρο είναι ότι για μια ακόμη φορά στην ελληνική ιστορία – σύγχρονη και μη- «την φάγαμε». Θα ΄πρεπε; Δεν θα ΄πρεπε; 

Νομίζω ότι για να απαντήσει κανείς σε αυτά τα ερωτήματα και να προσπαθήσει να καθαρίσει την εικόνα θα πρέπει κατ’ αρχήν να πει δυο τρία πράγματα. Και τα τρία άπτονται μιας σχετικής πραγματικότητας και αφορούν: 

α)  την πολιτική πραγματικότητα η οποία πηγάζει από το πολιτικό σκηνικό εντός της χώρας,

β) την πολιτική πραγματικότητα η οποία προκύπτει από τους πολιτικούς κύκλους της Ευρώπης και όχι μόνο και γ) την πολιτική πραγματικότητα όπως αυτή εκφράζεται μέσω ημών, δηλαδή του λαού. 

Θα πρέπει επίσης να προσθέσω ότι όλα τα παρακάτω αποτελούν προσωπικές σκέψεις και άρα υπόκεινται σε ισχυρές πιθανότητες εσφαλμένης εκτίμησης  καθώς φυσικά θα μπορούσαν να εκληφθούν ως εικασίες. 

Είναι σαφές ότι το ελληνικό πολιτικό σκηνικό χαρακτηρίζεται από το ίδιο πρόβλημα από την γέννηση του νεοελληνικού κράτους. Το πρόβλημα αυτό αφορά την υποτέλεια αν και η αρχή αυτού ανάγεται σαφώς και δυστυχώς στους αρχαίους χρόνους. 

Νομίζω ότι δεν υπάρχει διαυγέστερη επαλήθευση από το γεγονός ότι στις πρώτες εκλογές μετά την «νικηφόρα» ελληνική επανάσταση και την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού, 3 κόμματα εκπροσωπούν την ψήφο του ελληνικού λαού: το Αγγλικό, το Γαλλικό και το Ρωσικό. Νομίζω ότι αυτό και μόνο είναι αρκετό.   

Στην πολύ νεώτερη  πολιτική μας ιστορία 4 βιασμοί έκριναν την πορεία της Ελλάδας: 

α) Ο βιασμός της Ελλάδας από τον γερμανικό στρατό και τα SS στον Β΄ πόλεμο,

β) ο βιασμός από την αγγλική κυβέρνηση με τον εμφύλιο, λόγω της εμπάθειας του Τσώρτσιλ και της βρετανικής πολιτικής απέναντι στου κομμουνιστές -και με την συμβολή της μικρόνοιας του ΚΚΕ,

γ) ο βιασμός από την αμερικάνικη κυβέρνηση μέσω της ολοκλήρωσης του εμφυλίου και την εγκαθίδρυση ενός διχαστικού status quo στην ελληνική κοινωνία, και

δ) ο βιασμός της ελληνικής δημοκρατίας μέσω της εγκαθίδρυσης ενός απολυταρχικού καθεστώτος το οποίο ήταν η απαρχή νέων δεινών για την χώρα αν και όχι σε ταμειακό επίπεδο. 

Αυτά όλα από μόνα τους ήταν αρκετά για να συστηματοποιηθεί και να εγκαθιδρυθεί ένα νέο καθεστώς πολιτικού, οικονομικού, επιχειρηματικού και συνειδησιακού ελέγχου επάνω στην ελληνική κοινωνία. 

Είναι σαφές ότι η κυριαρχούσα πολιτική συντηρητική θέση στην Ελλάδα ήταν η πολιτική της πεπατημένης η οποία υποστήριζε ότι η σώφρων πολιτική θέση απαιτεί τον πλήρη σεβασμό – καλύτερα θα έλεγε κανείς υποταγή- στις βουλές των ξένων κυβερνήσεων ως μονόδρομο μιας «μικρής» Ελλάδας σε μια ασφαλή διαδρομή. 

Και τώρα στο σήμερα. Νομίζω ότι αυτή ακριβώς η πολιτική θέση οδήγησε την Ελλάδα εδώ σε αυτό το σημείο μετά από 40 χρόνια διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ,  Ν.Δ. με μια παραγωγική βάση κατεστραμμένη σε όλα τα επίπεδα, ένα κράτος ανίκανο και ενδεχομένως διεφθαρμένο σε όλα τα επίπεδα και έναν λαό ο οποίος στο μεταξύ έχασε τον προσανατολισμό του στο βωμό ενός  ονείρου, το οποίο προφανώς δεν αποτελούσε πραγματικότητα. 

Εδώ λοιπόν εμφανίζεται καλώς ή κακώς ο Τσίπρας. 

Έχει σε αυτό το σημείο σχετικό ενδιαφέρον να ξεκινήσουμε λίγο ανάποδα και δη από την σημερινή ημέρα. Σεπτέμβρης 2015.

Μετά από 7 μήνες διαπραγματεύσεων ο μεν Τσίπρας βγαίνει βαθιά τραυματισμένος και «τρακαρισμένος» ο δε ελληνικός λαός εξίσου.

Η θαρραλέα διαπραγμάτευση τελικά κατέληξε σε ένα φιάσκο με μια Ελλάδα για μία ακόμη φορά βιασμένη από μία Γερμανία η οποία επέβαλε την δική της βούληση και θα γίνω πιο σαφής λίγο πιο κάτω. 

Και η αγορά; (Για να πάμε σε πιο απτές καταστάσεις.) Χρήματα δεν υπάρχουν. Οι τράπεζες σχεδόν δεν λειτουργούν. Η αγορά έχει σχεδόν πεθάνει. Μαγαζιά, αγορές, επιχειρήσεις, άνθρωποι, άπαντες στο χείλος του γκρεμού.

Όλοι με ανοικτό το στόμα. Πού βρισκόμαστε; Τι κάναμε; Τι πετύχαμε; Πώς θα επιβιώσουμε; Μας κορόιδεψαν; Όλοι; Πάλι ταπεινωμένοι, πάλι προδομένοι, πάλι ξανά από την αρχή με καμία προοπτική.

Ας πάμε όμως πάλι λίγο πιο πίσω, και στις υπέροχες ημέρες της διαπραγμάτευσης. 

Μετά από την «υπεύθυνη» θέση του Τσίπρα και τις πραγματικές μάχες στην Ευρώπη το χαμόγελο, η εθνική υπερηφάνεια και η αισιοδοξία είχαν επιστρέψει.

Η Γερμανία (δεν υπάρχει Ευρώπη….) θα υποχωρήσει. (Αυτό τουλάχιστον πίστευα εγώ…) Τίποτα λοιπόν δεν συνέβη; ΤΙΠΟΤΑ;

Ας δούμε καλύτερα τι συνέβη και αν συνέβη: 

►Το πρώτο το οποίο συνέβη – όλοι το ξέρουμε, αλλά αρνούμαστε να το πιστέψουμε είναι ότι για πρώτη φορά στη νεώτερη πολιτική ιστορία Έλληνας πολιτικός άλλαξε την ατζέντα στην Ευρώπη. Δεν διατύπωσε απλώς μια θέση αλλά άλλαξε τους όρους του παιχνιδιού και για την Ελλάδα και για την Ευρώπη.

Μια ολόκληρη Ευρώπη ασχολήθηκε για 5 μήνες με την Ελλάδα. Και φυσικά αυτό δεν συνέβη αναίμακτα. Η Μέρκελ και ο Σόιμπλε θύμωσαν  γιατί ο Τσίπρας τους χάλασε τα όνειρα για την κοσμοκρατορία. Οι Βαλτικές χώρες μας μίσησαν. Ίδιοι ήταν και στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Σκασίλα μας.

Η Γαλλία προσπάθησε – αν θέλουμε το πιστεύουμε- να βοηθήσει. Η Αγγλία όπως πάντα η Αγγλία. Μόνο η Ιταλία  κάτι κατάλαβε και προσπάθησε να αντιδράσει. Η Αυστρια επισης!  

Η Ισπανία -όπως πάντα στον κόσμο της. Και μείναμε εμείς μόνοι… Όπως πάντα. Όπως τότε με τους Πέρσες, όπως τότε με τους Οθωμανούς, όπως το ’21 όπως τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι πιο λαμπρές σελίδες στην ιστορία μας (όπως όλοι θέλουμε να θυμόμαστε). 

Αυτό ήταν το ένα. Η Ατζέντα άλλαξε. Άλλο; Υπάρχει άλλο; 

Το επόμενο αγαπητοί μου φίλοι είναι ακόμη πιο ενδιαφέρον. Η Ευρώπη. Η πολιτική Ευρώπη. Οι Ευρωπαίοι. Και υπάρχει και τρίτο. Αλλά σε λίγο. 

Οι Ευρώπη και οι Ευρωπαίοι. Ποια Ευρώπη; Ποιοι Ευρωπαίοι; Η Ευρώπη των λαών. Ποιων λαών; Η έννοια λαός προφανώς δεν υφίσταται. Η δημοκρατία επίσης.

Έννοιες όπως η παραπάνω ξεφτιλίζονται και γίνονται ένα κουρέλι στα χέρια μιας κομμουνιστοφασίστριας κι ενός ναζί, στο βωμό ενός «οράματος» μιας κοσμοκρατορικής Γερμανίας και αναπόφευκτα και μιας ανώτερης φυλής. 

Όπως άλλωστε και ο θείος Αδόλφος είχε οραματιστεί κατά τα πρότυπα  διαφόρων «φιλοσοφημάτων» περί ανωτερότητας τα οποία είδαν το φως μέσα στον 19ο αιώνα. Λες και δεν έχει αλλάξει τίποτα.

Αυτή ακριβώς η περιφρόνηση για τους άλλους λαούς και τους άλλους ανθρώπους  είναι χαρακτηριστικό της σημερινής γερμανικής ηγεσίας.

Αυτή όμως η περιφρόνηση και η έλλειψη σεβασμού για την ανθρώπινη ζωή και την ουσία της ύπαρξής της, δεν αφορά μόνο τους άλλους αφορά όλους, επειδή αφορά μια στάση η οποία δεν προκύπτει από την ιδεολογία, αλλά από τα αισθήματα τα οποία αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι κουβαλούν και αυτά αφορούν τη στάση τους απέναντι στη ζωή που με τη σειρά του αυτό αφορά τους ίδιους και αναπόφευκτα και  προφανώς και τον γερμανικό λαό εκτος ολων των αλλων. 

Το έχουμε δει το έργο. Αυτός που νοιάζεται, νοιάζεται για όλους. Αυτός που μισεί τους μισεί όλους. Έτσι άφησε ο Αδόλφος τη Γερμανία χώμα.

Έτσι θα αφήσουν κι αυτοί οι δύο άμυαλοι τη Γερμανία ανίσχυρη πολιτικά και έκπτωτη ηθικά, σε ένα περιβάλλον που νομίζω ότι θα είναι πολύ διαφορετικό όταν θα δούμε σε περίπου δύο χρόνια αυτοί οι δύο διαχειριστές να έχουν εγκαταλείψει την εξουσία σε ανθρώπους οι οποίοι να μπορούν να σέβονται την έννοια της δημοκρατίας και να τιμουν την εννοια της ψηφου. 

Τότε είναι πολύ πιθανό όλη αυτή η προσπάθεια που έκανε ο Τσίπρας να πάρει σάρκα και οστά και έννοιες σχετικά αυτονόητες γύρω από την δημοκρατία να δούμε να μετουσιώνονται σε πράξεις σε ένα τέτοιο και τόσο διαφορετικό σκηνικό. 

Σε αυτό το σημείο ας πάρουμε μια ανάσα για το δεύτερο μέρος. 

►Η διαπραγμάτευση ως διαδικασία το προηγούμενο διάστημα δεν έχει προηγούμενο στην Ευρώπη. Για μήνες ολόκληρη η Ευρώπη – αν όχι ο κόσμος- ασχολήθηκε με το «ελληνικό δράμα» με αποτέλεσμα όχι μόνο να τραβήξουμε τα φώτα της δημοσιότητας για πραγματικούς λόγους, αλλά επίσης και το ενδιαφέρον καθώς επίσης – και πιο σημαντικό- τη συμπάθεια όλου του κόσμου. Εξου και ο φετινός τουρισμός (…). 

Αλλά τι έγινε σε αυτή τη διαπραγμάτευση; Νομίζω δύο – τρία πράγματα πολύ σημαντικά.

1) Άλλαξε η ατζέντα της Ευρώπης όπως αναφέραμε στην αρχή.

2) Γίναμε όλοι μάρτυρες μιας εκπληκτικής σύγκρουσης όχι σε επίπεδο τεχνικών κλιμακίων αλλά σε κορυφαίο επίπεδο κάτι που συνέβαινε για πρώτη εντελώς φορά.

Για πρώτη φορά μετά τον πόλεμο Έλληνας πολιτικός το πάλεψε μέχρι τέλος, κάνοντας αυτή τη «μικρή χώρα» (αμάν πια!) να φαντάζει στο ευρωπαϊκό σκηνικό μια χώρα αυτοδιάθετη και ισχυρή και συγχρόνως τους Έλληνες υπερήφανους, διότι για πρώτη φορά μια πολιτική ηγεσία αποφάσισε και τόλμησε να διαπραγματευθεί. (Πόσες ώρες θα μπορούσε είτε η Ν.Δ. είτε το ΠΑΣΟΚ, είτε Το Ποτάμι, είτε η Χρυσή Αυγή, το ΚΚΕ η το ΛΑ,Ε να διαπραγματευτουν?) 

Τα τρία πρώτα καμία εξ’ ορισμού εφόσον τοποθετούνται αδιαπραγμάτευτα στην Ευρώπη ακυρώνουν όχι μόνο την ίδια την διαπραγμάτευση αλλά και το ρόλο του Τσίπρα. Όσο για τη Χρυσή Αυγή αυτά τα έχουμε δει και ξαναδεί στην ιστορία. Αν το αίμα και η βία αποτελούσαν τα συστατικά για ένα καλύτερο πλανήτη, αυτός θα είχε ήδη δημιουργηθεί.

Ποτέ η πολιτική του μίσους και της εκδίκησης δεν έφερε ούτε καλύτερες ημέρες, ούτε ευτυχέστερους ανθρώπους. Όσο για το ΚΚΕ αυτό παραμένει ένα  κρατικοδίαιτο και καρεκλοκενταυρικό κόμμα.

Οσο για το ΛΑ.Ε νομίζω οτι θα παραμείνει η χαρά της Γερμανίας. Αν δεν υπήρχε θα έπρεπε να το εφεύρει. Ισως ούτε που χρειάστηκε. ( Πως είπατε?) 

Και τότε λοιπόν; Τόσο καλός είναι ο Τσίπρας; Αυτό φίλε αναγνώστη είναι άγνωστο. Είναι εντελώς άγνωστο τι θα είναι ο Τσίπρας σε 3, 5 ή σε 10 χρόνια.

Αυτό θα το δούμε τότε. Εκείνο όμως που είναι σίγουρο είναι ότι κάποιος όχι μόνο πάλεψε, αλλά στο τέλος την έφαγε μάλλον άσχημα (και μαζί την φάγαμε κι εμείς) και αυτό συνέβη όταν την τελευταία νύχτα των διαπραγματεύσεων τα γνωστά αφεντικά της Ευρώπης – οι γνωστοί δύο- απείλησαν τον Τσίπρα ότι θα αποσύρουν όλες τις καταθέσεις από τις ελληνικές τράπεζες (…)

Αυτή είναι η δημοκρατία όπως την αντιλαμβάνονται μερικοί σύγχρονοι “ηγέτες” και μερικά “σύγχρονα” ευρωπαϊκά κράτη. 

Εχω την αίσθηση οτι αυτός ο εκβιασμός του στοίχισε του Τσίπρα και φάνηκε και στο πρόσωπο του και στην διάθεση του και αυτό το είδαμε για πρώτη φορά σε Ελληνα αξιωματούχο. Είχαμε τουλάχιστον 20 χρόνια να δούμε Ελληνα πολιτικού να ιδρώνει το αυτί του. 

Την επόμενη ημέρα ο Τσίπρας δεν ήταν πια ο ίδιος. Ήταν ένας άνθρωπος το λιγότερο άσχημα τραυματισμένος, σε όλα τα επίπεδα.

Ένας άνθρωπος ο οποίος όπως και η Ελλάδα είχε υποστεί έναν ακόμη βιασμό από αυτά τα σύγχρονα ευρωπαϊκά κράτη, τα οποία λειτουργούν μέσα στο γνωστό πλέον πλαίσιο «αρχών και αξιών…» της γνωστής μας Ευρώπης.

Μιας Ευρώπης η οποία βαρύνεται με πολλά εγκλήματα ανά τους αιώνες. Απο τις σταυροφορίες και το 1204 μεχρι την διαχείριση των σκλάβων, από την Ινδία μέχρι την Αφρική, απο τους Κονκισταδόρες μέχρι την ιερά εξέταση, απο την Αλγερία μέχρι τα Γερμανικά στρατόπεδα θανάτου του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και απο τον Ελληνικό εμφύλιο, μέχρι το Κυπριακό. Αυτά για την αδιαπραγμάτευτη Ευρώπη. 

Και τώρα? Καλούμαστε λοιπόν να εφαρμόσουμε τα «μέτρα». Τα μέτρα λοιπόν αυτά φαίνεται ότι από την μια πλευρά περιέχουν δομικού χαρακτήρα ρυθμίσεις, όπως η δρομολόγηση της ελάφρυνσης του χρέους, το επιτόκιο δανεισμού – το οποίο ειναι δραματικά καλύτερα από αυτό που ίσχυε και το οποίο είναι ένα σημαντικό εργαλείο στην κατεύθυνση της μείωσης του χρέους- τα κόκκινα δάνεια, η ΔΕΗ, ή ακόμη, απ’ ότι φαίνεται, η αποφυγή της παραχώρησης των εταιρειών ύδρευσης.

Νομίζω οτι κανένα από αυτά δεν περιλαμβανόταν ως έχει και ούτε άλλωστε θα μπορούσε ποτέ να ισχύσει σε μια εξ’ορισμού θέση μη διαπραγμάτευσης.  

Και ας το επαναλάβουμε. Προφανώς δεν μπόρεσε να αποφύγει άλλα. Αλλωστε πώς θα μπορούσε; Με το μισό πολιτικό προσωπικό αυτής της χώρας να βρίσκεται από την πλευρά του αντιπάλου; 

Σε ποιά χώρα της Δύσης το είδαμε αυτό ποτέ; Μόνο στην δική μας, όπου η διπλωματία όχι μόνο υποβαθμίστηκε, αλλά ουσιαστικά καταργήθηκε στο βωμό της υποτέλειας, αφήνοντας τον Τσίπρα και κάθε Τσίπρα, αλλά και κάθε Ελληνα, έκθετο για γενιές – όπως αποδεικνύεται – σε κάθε είδους εκβιαστές και βέβηλους της εξουσίας, τύπου Μέρκελ και Σόιμπλε. 

Και μένουν οι τεχνικές λεπτομέρειες της εφαρμογής των συμφωνιών. Εχω την εντύπωση οτι ο Τσίπρας θα κάνει οτι μπορεί για να μην εφαρμοστούν οι συμφωνίες ως έχουν.

Αλλωστε αυτός πρέπει να είναι ο λόγος της υστερίας της Γερμανίας για κυβέρνηση συνασπισμού. Η συμμετοχή σε κυβέρνηση ανθρώπων, οι οποίοι όχι μόνο δέχονται την καταστροφή την οποία έχει διαπράξει η Γερμανία στην Ελλάδα, αλλά την υποστηρίζουν κιόλας!! 

*Αγρότης και βιολογικός καλλιεργητής.