Βραδιά απόδρασης. Ως τα περασμένα μεσάνυχτα της Κυριακής, επειδή τότε επέτρεψε ο κόσμος στο «Βεάκειο» να δραπετεύσει η Αρλέτα από την τεράστια αγκαλιά που άνοιξε γι’ αυτήν.
«Αρλέτα και φίλοι» ήταν ο τίτλος της βραδιάς που εξελίχθηκε σε απονομή τιμών για την 70χρονη πλέον μοναδικότητά της που θα κλείσει του χρόνου ακριβώς 50 χρόνια στην ενίσχυση της αισθητικής μας μέσω του τραγουδιού…
Εμφανίστηκαν δίπλα της οι «φίλοι»-καλεσμένοι της, μίλησαν γι’ αυτήν, τραγούδησαν μαζί της ενώ ο κόσμος συχνά θύμιζε μεγάλη χορωδία και απτόητο το θαλασσινό αεράκι του Πειραιά, θαρρείς πως υπέγραφε τη διάχυτη συγκίνηση.
Με αναφορά και στην «πηγαία, μαγική, ακούραστη Αρλέτα με βοηθούς τη φωνή, την παιδεία και το χιούμορ της», προλόγισε τη βραδιά ο στιχουργός Κώστας Κωτούλας και τον χορό έσυρε η ίδια μ’ επιτυχίες απ’ όλες τις εποχές αυτού του μισού αιώνα…
Κατά σειρά βρέθηκαν δίπλα της στη σκηνή η Νένα Βενετσάνου («με τους χαμηλούς τόνους της η Αρλέτα μάς ανέβασε στις πιο ψηλές κορφές της έκφρασης»), η διεθνούς φήμης πιανίστρια Ντόρα Μπακοπούλου («εγώ και η Αρλέτα είμαστε δύο σύμπαντα, ικανά να συνυπάρχουν αρμονικά», είπε πριν σπείρει στη γόνιμη ατμόσφαιρα συνθέσεις του Μάνου Χατζιδάκι).
Ο πολυδιάστατος Γιάννης Ζουγανέλης παρουσίασε σε πρώτη εκτέλεση το τραγούδι που έγραψε για την Αρλέτα.
«Ανθρωπος με αθωότητα, έχεις φως κι οντότητα!», μια απ’ τις κορυφώσεις του τραγουδιού.
Την παρέα των καλεσμένων υπέγραψε ο Γιάννης Σπανός, δημιουργός συμβολικών τραγουδιών του νέου κύματος και όχι μόνο.
Επαιξε στο πιάνο και η Αρλέτα τραγούδησε ένα από αυτά, το «Μια φορά θυμάμαι», με τον κόσμο να σιγοτραγουδά…
Η συγκίνηση του Σπανού κορυφώθηκε με τις λέξεις: «Δεν μπορώ να φανταστώ το ελληνικό τραγούδι χωρίς την Αρλέτα».
